Adam Makowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Makowicz
Ilustracja
Koncert w Filharmonii Rzeszowskiej (październik 2006)
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1940
Gnojnik
Pochodzenie Polska
Instrumenty fortepian
Gatunki jazz
Zawód muzyk
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Strona internetowa

Adam Makowicz (ur. 18 sierpnia 1940 w Gnojniku na tzw. Zaolziu, Protektorat Czech i Moraw[1]) – polski pianista jazzowy. Absolwent Państwowej Szkoły Muzycznej im. Braci Szafranków w Rybniku[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1962 roku wraz z trębaczem Tomaszem Stańką, Makowicz utworzył grupę Jazz Darings, która była – zdaniem niemieckiego krytyka i teoretyka jazzu, Joachima-Ernsta Berendta – „pierwszym europejskim zespołem grającym w stylu Ornette’a Colemana”. Współpracował wówczas z Andrzejem Kurylewiczem, Zbigniewem Namysłowskim, Janem Ptaszynem Wróblewskim, Urszulą Dudziak oraz zespołem Novi Singers.

W 1977 roku, z rekomendacji Benny’ego Goodmana oraz popularyzatora jazzu – Willisa Conovera, producent John H. Hammond zaprosił go na 10 tygodniowe tournée w USA. W tym czasie Makowicz nagrał solową płytę dla Columbia Records zatytułowaną Adam. W 1978 roku Makowicz wyjechał do USA po raz drugi, tym razem na 6-miesięczny kontrakt i od tego czasu Nowy Jork, Manhattan, stał się jego stałym domem.

Po wprowadzeniu w Polsce w 1981 roku stanu wojennego, wraz z innymi polskimi artystami mieszkającymi w USA, muzyk wziął udział w emitowanym na cały świat programie telewizyjnym zorganizowanym z inicjatywy prezydenta Ronalda Reagana „Żeby Polska była Polską”.

Występując w USA pianista dzielił scenę, między innymi z Benny Goodmanem, Herbie Hancockiem, Earlem Hinesem, Freddiem Hubbardem, Sarah Vaughan, Teddym Wilsonem, George’em Shearingiem, George’em Mrazem, Alem Fosterem, Jackiem DeJohnette’em, Charliem Hadenem.

Był wielokrotnym solistą orkiestr i zespołów kameralnych: National Symphony of Washington, London Philharmonic Orchestra, Moskiewska Orkiestra Symfoniczna, Filharmonii Narodowej w Warszawie, Chester String Quartet, Amici String Quartet, Orkiestry Kameralnej Amadeus z Agnieszką Duczmal, Polskiej Filharmonii Kameralnej z Wojciechem Rajskim, Kwartetu Wilanów i wielu innych.

Bardzo wysoko przez recenzentów został oceniony występ w duecie z Leszkiem Możdżerem w Carnegie Hall we wrześniu 2004 roku. Koncert – pojedynek między mistrzem weteranem i wschodzącą gwiazdą jazzu – został utrwalony na płycie CD i DVD. Nagranie to zostało uhonorowane platynową płytą przez wytwórnię EMI.

Poza utworami jazzowymi Makowicz ma w swoim repertuarze także klasykę, szczególnie Fryderyk Chopin. W USA Adam Makowicz wydał płytę poświęconą muzyce Chopina w interpretacji jazzowej.

W szerokim repertuarze Adam Makowicz posiada także utwory George’a Gershwina (uzyskał zgodę brata George’a, Iry Gershwina na własną, improwizowaną kadencję w Błękitnej Rapsodii), I. Berlina, J. Kerna, C. Portera i wielu innych kompozytorów amerykańskich.

W 2011 roku ukazała się biografia Adama Makowicza pt. Grać pierwszy fortepian autorstwa Marka Strasza – menedżera artysty[3].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2005 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

W 2008 roku z okazji jubileuszu czterystu lat istnienia amerykańskiej Polonii, jazzmana uhonorowano włączeniem jego osoby w poczet Polaków najbardziej zasłużonych w historii Stanów Zjednoczonych Ameryki.

12 października 2009 roku z rąk Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego otrzymał Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Diapazon – Polski Serwis Jazzowy – ARCHIWUM – Adam Makowicz (pol.). www.diapazon.pl. [dostęp 2012-05-31].
  2. Ci, którzy rozsławili Rybnik (pol.). katowice.gazeta.pl. [dostęp 2012-05-31].
  3. Marek Strasz, Grać Pierwszy Fortepian (pol.). [dostęp 2015-04-29].
  4. Adam Makowicz (pol.). [dostęp 2018-01-23].
  5. Złota Gloria Artis dla Adama Makowicza. mkidn.gov.pl, 12 października 2009.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Cofałka, Ślązacy w świecie. Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR, Warszawa 2015, s. 138 - 170, rozdział „Jak idzie muzyka, to życie idzie. Adam Makowicz, wirtuoz improwizacji jazzowej”. ​ISBN 978-83-7383-785-0​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]