Adam Miłobędzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Miłobędzki
Jerzy Adam Miłobędzk
Ilustracja
Adam Miłobędzki
Data i miejsce urodzenia 17 lipca 1924
Warszawa
Data i miejsce śmierci 6 grudnia 2003
Warszawa
Zawód historyk sztuki

Adam Miłobędzki, właściwie Jerzy Adam Miłobędzki (ur. 17 lipca 1924 w Warszawie, zm. 6 grudnia 2003 tamże) – polski historyk architektury i sztuki, prof. dr inż. architekt, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek m.in. Polskiej Akademii Umiejętności, PAN, SHS i SARP.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w rodzinie inteligenckiej; jego ojciec, Tadeusz Benon Miłobędzki, był profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego, Politechniki Warszawskiej, rektorem SGGW. Matka Adama, Zofia z Perkowskich była polonistką. Jego przodkiem był gen. Michał Pełczyński.

Uczęszczał do Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, a maturę zdał na tajnych kompletach w roku 1942. Studia architektoniczne rozpoczęte w czasie wojny na Politechnice Warszawskiej, kontynuował w na Wydziale Architektury Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1945-1947, a ukończył w 1949 na PW. Jeszcze w czasie studiów był asystentem prof. Bohdana Guerquina w Krakowie, a potem prof. Romualda Gutta. Wówczas zdecydował się rozwijać swoje zainteresowania historyczne. Pracę doktorską pt. Dach polski łamany przygotował pod kierownictwem prof. Jana Zachwatowicza w 1952. Nominację na docenta otrzymał w 1955, profesurę uzyskał w 1974.

Adam Miłobędzki

Początkowo związany był zawodowo z Zakładem Architektury Polskiej na Wydziale Architektury PW (od 1947), a następnie, od 1971 aż do przejścia na emeryturę, z Instytutem Historii Sztuki UW. Wykładał także za granicą, w Stanach Zjednoczonych (University od Washington, 1980), Wielkiej Brytanii (Courtauld Institute, Victoria University w Manchester, 1984 oraz University of East Anglia, 1985 i Kent State University, 1985/1986) i Szwecji (Uniwersytet w Sztokholmie, 1969 r.). Udzielał się w międzynarodowych organizacjach działających na rzecz ochrony zabytków. Adam Miłobędzki był członkiem honorowym wielu towarzystw naukowych w Polsce i za granicą: Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Stowarzyszenia Architektów Polskich, Polskiego Komitetu Narodowego International Council on Monuments and Sites, Comité International de l'Histoire de l'Art, Society Antiquarians w Londynie oraz był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie, Komitetu Nauk o Sztuce przy I Wydziale PAN, Komitetu Architektury i Urbanistyki przy IV Wydziale PAN i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego[1].

Wypromował ponad 50 magistrów oraz 8 doktorów (m.in. Marta Leśniakowska, Zbigniew Bania, Maria Brykowska, Izabella Galicka).

Był dwukrotnie żonaty: z Joanną z Kąkolewskich oraz z Elżbietą z Gieysztorów. Miał dwie córki i syna: Macieja Miłobędzkiego, także architekta, partnera w biurze JEMS Architekci[2].

Grób Adama i Tadeusza Miłobędzkich na Cmentarzu Powązkowskim

Zmarł 6 grudnia 2003 roku w warszawskim Szpitalu Bielańskim. Został pochowany na warszawskich Powązkach.

Publikacje[edytuj]

Pozostawił po sobie ok. 140 publikacji; m.in. książki:

  • Zarys dziejów architektury w Polsce (pierwsze wydanie 1963)
  • Atlas zabytków architektury w Polsce (1967) (razem z prof. Jerzym Łozińskim)
  • Architektura polska XVII wieku, PWN 1980, ISBN 830101363

Przypisy

  1. Maria Brykowska, Jerzy Adam Miłobędzki (1924-2003), „Wiadomości konserwatorskie”, 15/2004.
  2. JEMS 2011. Architektura / Architecture (opis książki). Polish Photobook. [dostęp 2016-02-27].

Bibliografia[edytuj]

Literatura uzupełniająca[edytuj]

  • Marta Leśniakowska. Adam Jerzy Miłobędzki (1924-2003) i jego historia architektury (zarys problematyki). „Biuletyn Historii Sztuki”. 65 (3-4), s. 589-610, 203.