Adam Obtułowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Obtułowicz
„Leon”, „Jan Podgórski”
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1897
Dukla
Data i miejsce śmierci 1941
Grodno
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Związek Walki Zbrojnej
Jednostki 1 Pułk Piechoty Legionów
Batalion Manewrowy
Pułk KOP „Wilejka”
Batalion KOP „Budsław”
1 Pułk Piechoty Legionów
Dowództwo Wojewódzkie SZP
Okręg Nowogródek ZWZ
Stanowiska oficer sztabu pułku
dowódca batalionu
zastępca dowódcy pułku
szef sztabu okręgu SZP
komendant okręgu ZWZ
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Adam Obtułowicz ps. „Leon”, „Jan Podgórski” (ur. 5 lipca 1897[1] w Dukli, zm. wiosną 1941 w Grodnie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Adam Obtułowicz urodził się 5 lipca 1897 w Dukli, w rodzinie Adama i Karoliny z domu Blec. Od 10 sierpnia 1914 roku walczył Legionach Polskich. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 1 pułku piechoty Legionów.

W 1923 był oficerem zawodowym w 1 pułku piechoty Legionów w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2].

W 1924 służył w Centralnej Szkole Podoficerów Piechoty Nr 1 w Chełmnie[3]. W marcu 1925 został przydzielony z Kursu doszkolenia młodszych oficerów piechoty do macierzystego 1 pp Leg.[4] 18 lutego 1928 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 195. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. Pełnił wówczas służbę w Ekspozyturze Nr 1 Oddziału II Sztabu Generalnego w Wilnie[6]. 5 listopada 1928 roku otrzymał przeniesienie do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Łobzowie na stanowisko zastępcy dowódcy[7]. Z dniem 4 kwietnia 1929 roku został przydzielony na XIII dwumiesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu[8]. 26 marca 1931 roku został przeniesiony z baonu pchor. rez. nr 5 do batalionu manewrowego w Rembertowie na stanowisko zastępcy dowódcy[9]. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko oficera sztabu pułku KOP „Wilejka”[10][11]. W kwietniu 1935 roku objął dowództwo batalionu KOP „Budsław”. W grudniu 1936 roku wrócił do macierzystego 1 pułku piechoty Legionów na stanowisko dowódcy batalionu. W 1938 roku został II zastępcą dowódcy 1 pułku piechoty Legionów.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku oficer Ośrodka Zapasowego 1 Dywizji Piechoty Legionów w Sokółce, potem w Wilnie. od grudnia 1939 roku do marca 1940 roku był szefem sztabu Dowództwa Wojewódzkiego Służby Zwycięstwu Polski w Wilnie. Od kwietnia 1940 roku komendant Okręgu Nowogródek Związku Walki Zbrojnej. W październiku 1940 roku został aresztowany przez NKWD w Białymstoku. Więziony w Moskwie. Zbiegł (lub został zwolniony za cenę pozornej współpracy). Zginął w czasie próby ponownego aresztowania[12].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 18 kwietnia 1931 roku, s. 201, na podstawie metryki urodzenia sprostowano datę urodzenia z „7 sierpnia 1893 roku” na „5 lipca 1897 roku”.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 125, 421.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 127, 364.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 20 marca 1925 roku, s. 159.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 47.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 127, 185.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 356.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 226.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 102.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 253.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 34, 905.
  12. Armia Krajowa - szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego, pod redakcją Krzysztofa Komorowskiego, Warszawa 1999, s. 420-421.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 41 z 6 grudnia 1921 roku, pkt. 1888.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]