Adela flandryjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adela flandryjska
Królowa Danii
Okres

od ok. 1080/82
do 1086

Jako żona

Kanuta IV Świętego

Poprzedniczka

Małgorzata Asbjørnsdatter

Następczyni

Ingegerda norweska

Dane biograficzne
Data śmierci

1115

Ojciec

Robert I Fryzyjski

Matka

Gertruda saska

Mąż

Święty Kanut

Mąż

Roger Trzos
od 1092
do 22 lutego 1111

Dzieci

Ludwik
Wilhelm
Guiscard

Dzieci

Ingrid
Cecylia (+1131)
Karol (+1127)

Adela flandryjska (duń. Edel lub Adela af Flandern) – królowa Danii, córka Roberta I Fryzyjskiego i jego żony Gertrudy saskiej.

Małżeństwo Adeli i Św. Kanuta miało charakter polityczny i zostało zawarte w celu wzmocnienia sojuszu ojców młodej pary przeciw Wilhelmowi Zdobywcy. Po zamordowaniu króla Kanuta w Odense, królowa Adela wraz z synem Karolem udała się na wygnanie do Flandrii. W 1092 r. wyszła za mąż za księcia Apulii Rogera Trzosa. Po śmierci drugiego męża sprawowała od 1111 r. regencję w imieniu małoletniego syna Wilhelma II. Po kanonizacji jej pierwszego męża Św. Kanuta, Adela wysłała do Odense bogate dary na przyozdobienie grobu Św. Kanuta. Prawdopodobnie z tych darów pochodzi zachowany tzw. orli całun, w który zawinięte było ciało jej męża przed złożeniem do pozłacanego sarkofagu[1]. Królowa Adela zmarła w 1115 r.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henning Dehn-Nielsen: Kings and Queens of Denmark, Kopenhaga 2007, str. 20.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]