Adolf Bon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Adolf Bon (ur. 1890 w Huszczy, zm. 14 sierpnia 1944 w Łochowie) – polski nauczyciel, spółdzielca i działacz chłopski, poseł na Sejm I kadencji (1922–1927).

Życiorys[edytuj]

Ukończył seminarium nauczycielskie w Warszawie oraz Instytut Pedagogiczny w Symferopolu. W czasie I wojny światowej pracował jako urzędnik w wojsku rosyjskim, a po jej zakończeniu związał się ze spółdzielczością w Brześciu Litewskim, w którym pracował również jako nauczyciel. W 1921 przystąpił do PSL „Wyzwolenie” (od 1922 zasiadał w Zarządzie Głównym). W 1922 został wybrany posłem z jego list w okręgu Brześć nad Bugiem. W 1924 znalazł się wśród założycieli Niezależnej Partii Chłopskiej, kierował jej strukturami na Polesiu.

W 1927 bez powodzenia organizował Radykalną Partię Włościańską Ziem Białoruskich, wydawał również chłopskie pismo w języku białoruskim „Zorja”. Od 1928 poświęcił się pracy spółdzielcy w województwie poleskim. W 1935 przeniósł się na drugi brzeg Bugu do Łochowa, gdzie również pracował w spółdzielczości. W 1938 r. za prowadzoną działalność polityczną został aresztowany. W więzieniu spędził ponad sześć miesięcy[1].

Zginął tragicznie podczas II wojny światowej raniony po wybuchu miny.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Małgorzata Smogorzewska, Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1939. Słownik biograficzny, tom I: A-D, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 1998, s. 67–68
  • Benon Dymek: Niezależna Partia Chłopska 1924–1927. Warszawa: Książka i Wiedza, 1972.