Adolf Rading

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adolf Rading
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1888
Berlin
Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 1957
Londyn
Narodowość niemiecka
Alma mater Szkoła Rzemiosła Budowlanego w Berlinie
Uczelnia Państwowa Akademia Sztuki i Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu
Wpływy August Endell, Peter Behrens
Praca
Budynki Dom własny we Wrocławiu 1922

Loża Niezależnego Zakonu Odd Fellows we Wrocławiu 1925-27

Apteka „Pod Murzynem” we Wrocławiu 1925-28

Willa doktora Kriebla we Wrocławiu 1927

Wieżowiec na wystawie WuWA we Wrocławiu 1929
Dom własny Adolfa Radinga przy ul. Sochaczewskiej 4 we Wrocławiu
Loża Niezależnego Zakonu Odd Fellows, później kino „Lwów” we Wrocławiu

Adolf Peter Rading (ur. 2 marca 1888 w Berlinie, zm. 4 kwietnia 1957 w Londynie) – niemiecki architekt modernistyczny, działający także w Palestynie i Wielkiej Brytanii.

Życiorys[edytuj]

Po studiach, które ukończył w 1908, był asystentem Augusta Endella (1871–1925), Alberta Gessnera (1868–1953) i Petera Behrensa (1868–1940)[1]. Od 1911 do wybuchu I wojny światowej pracował dla Endella, który stał się dla niego mentorem[1]. Podczas wojny służył na froncie, a po jej zakończeniu przeniósł się do Wrocławia, gdzie pracował najpierw jako asystent Endella, a od 1923 jako wykładowca architektury w Państwowej Akademii Sztuki i Rzemiosła Artystycznego[1].

Od 1926 prowadził wspólne biuro z Hansem Scharounem w Berlinie[1].

Był członkiem Werkbundu i wziął udział w jego dwóch wystawach: w Stuttgarcie-Weißenhofie (1927) i we Wrocławiu-Dąbiu.

W 1933, kiedy władzę przejęli antysemicko nastawieni naziści, ze względu na żydowskie pochodzenie żony (Else Leschnitzer, córki właścicielki apteki „Pod Murzynem”), wyemigrował do Francji. W 1936 wyjechał do Palestyny, gdzie wraz z Curtem Reinschem (1892–1952) prowadził biuro architektoniczne, projektując prywatne domy mieszkalne[1]. Od 1943 był doradcą ds. architektury w magistracie Hajfy, a od 1945 prowadził tamtejszy urząd urbanistyczny[1].

W 1950 ze względu na nasiloną wrogość do Niemców wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie w 1952 przyjął obywatelstwo brytyjskie[1]. W tym samym roku założył wraz z Fritzem Heinrichem Herrmannem (1898–1983) pracownię architektoniczną[1].

Wybrane dzieła[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j Regina Göckede: Rading, Adolf. W: Neue Deutsche Biographie. T. 21. 2003, s. 93-95. (niem.)
  2. Winfried Nerdinger, Cornelius Tafel: Architekturführer Deutschland: 20. Jahrhundert. Birkhäuser, 1996, s. 365. ISBN 3764352876. [dostęp 29-10-2010]. (niem.)

Bibliografia[edytuj]

  • Werner Durth: Rading trifft Schlemmer. Bauhauskunst. Darmstadt: Buchhandlung Walther König, 2014.
  • Regina Göckede: Adolf Rading (1888-1957). Exodus des Neuen Bauens und Überschreitungen des Exils. Berlin: Gebr. Mann Verlag, 2005.
  • Jerzy Ilkosz, Beate Störtkuhl (red.): Wieżowce Wrocławia 1919-1932. Wrocław: Archiwum Budowlane Miasta Wrocławia, 1997.

Linki zewnętrzne[edytuj]