Adolf Waraksiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adolf Waraksiewicz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1881
Wielki Krzywiec
Data i miejsce śmierci 13 września 1960
Nowe Miasto Lubawskie
Przebieg służby
Lata służby 19031931 i 1939-1946
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie (II RP)
Jednostki I Brygada Jazdy
III Brygada Jazdy
IX Brygada Jazdy
9 Samodzielna Brygada Kawalerii
XVIII Brygada Kawalerii
Brygada Kawalerii „Suwałki”
Stanowiska dowódca brygady kawalerii
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Adolf Mikołaj Waraksiewicz (ur. 10 lutego 1881 w Wielkim Krzywcu, zm. 13 września 1960 we Nowym Mieście Lubawskim) – generał brygady Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Adolf Mikołaj Waraksiewicz urodził się 10 lutego 1881 roku w majątku ziemskim Wielki Krzywiec, w ówczesnej guberni czernihowskiej, w rodzinie Karola i Natalii z Trockich[1][2]. Ukończył Szkołę Junkrów w Jelizawietgradzie, od 1903 kornet rosyjskiej kawalerii. Uczestnik wojny rosyjsko japońskiej 1904–1905. W 1911 ukończył Oficerska Szkołę Artylerii w Petersburgu. W latach 1915–1917 służył w Legionie Puławskim, jako zastępca dowódcy, potem dowódca dywizjonu ułanów. Podpułkownik z 1915. Dowódca 1 i 2 pułku ułanów. Pułkownik z 1916 w Dywizji Strzeleckiej przy Armii Rosyjskiej. Brał udział w walkach na froncie niemieckim. W 1917 wszedł z resztkami dywizji w skład I Korpusu Polskiego w Rosji (na Wschodzie) i dowodził w nim, a następnie od marca do listopada 1918 był dowódcą 2 Pułku Ułanów[3].

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. W okresie od listopada 1918 do czerwca 1920 był organizatorem i dowódcą 2 Pułku Ułanów. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 21 czerwca tego roku Minister Spraw Wojskowych generał porucznik Józef Leśniewski zezwolił mu korzystać tytularnie ze stopnia pułkownika[4]. Na froncie bolszewickim: czerwiec – grudzień 1920 dowódca III Brygady Jazdy, grudzień 1920 – lipiec 1921 dowódca I Brygady Jazdy.

W październiku 1921 roku objął dowództwo IX Brygady Jazdy, która w 1924 roku została przemianowana na 9 Samodzielną Brygadę Kawalerii w Baranowiczach. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 18. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 2 Pułk Ułanów[5].

15 lipca 1927 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy 9 SBK i mianowany dowódcą XVIII Brygady Kawalerii w Wołkowysku[6]. Przejściowo pełnił także obowiązki dowódcy 1 Dywizji Kawalerii.

1 stycznia 1928 roku Prezydent RP, Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku i 10. lokatą w korpusie generałów[7].

12 marca 1929 roku został mianowany dowódcą Brygady Kawalerii „Suwałki”[8]. W dniach 24-28 marca 1931 roku uczestniczył w grze wojennej, w charakterze dowódcy samodzielnej brygady kawalerii. Prowadzący tę grę ówczesny inspektor armii, generał dywizji Edward Śmigły-Rydz wystawił mu następującą opinię: „pracuje na krótką metę. Jako wyższy dca chwiejny, niezdecydowany” [9]. Z dniem 31 stycznia 1932 roku został przeniesiony w stan spoczynku[10][11].

We wrześniu 1939 zgłosił się do służby czynnej i otrzymał formalny przydział do Ministerstwa Spraw Wojskowych. W kampanii udziału nie brał. Internowany po przekroczeniu granicy rumuńskiej i przekazany do Oflagu na terenie Niemiec[3]. Po uwolnieniu z niewoli wyjechał do Francji, gdzie zaliczono go do rezerwy personalnej Naczelnego Wodza, po czym w stanie nieczynnym.

W lutym 1946 roku razem z generałem broni Leonem Berbeckim powrócił z Francji. Osiadł w swoim przedwojennym majątku Tyliczki, obecnie część wsi Tylice. Tu zajmował się gospodarstwem i produkcją doniczek ceramicznych. Zmarł 13 września 1960 roku w szpitalu w Nowym Mieście Lubawskim. Został pochowany na miejscowym cmentarzu[12][13][14].

Ordery i Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Bielski 1997 ↓, s. 9.
  2. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 180 autorzy podali dwie daty urodzenia: 28 stycznia i 10 lutego 1881 roku.
  3. a b Leżeński i Kukawski 1991 ↓, s. 33.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 24 z 30 czerwca 1920 roku, s. 519, 525.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 153.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 22 lipca 1927 roku, s. 214, 219.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 2 stycznia 1928 roku, s. 1.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 89.
  9. Opinie o uczestnikach gry wojennej w dniach 24-28 III 1931. W: Opinie Marszałka J. Piłsudskiego i marszałka E. Rydza-Śmigłego o oficerach, sygn. 701/1/117 [on-line]. Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, 1931. [dostęp 2017-07-07]. s. 74.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 23 grudnia 1931 roku, s. 412.
  11. Leżeński i Kukawski 1991 ↓, s. 33 autorzy podali błędnie, że przeniesienie w stan spoczynku nastąpiło w 1933 roku.
  12. Bielski 1997 ↓, s. 125.
  13. Kryska-Karski 1991 ↓, s. 180 autorzy podali błędnie, że zmarł we Wrocławiu.
  14. Stawecki 1994 ↓, s. 345 autor także podał, że generał zmarł we Wrocławiu oraz że był odznaczony Krzyżem Niepodległości.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 9 lipca 1921 roku, s. 1122.
  16. a b Kryska-Karski 1991 ↓, s. 180.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]