Adolfina Zimajer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adolfina Zimajer
Ilustracja
Imię i nazwisko Adolfina Wodecka
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1852
Lwów
Data i miejsce śmierci 9 kwietnia 1939
Skolimów
Zawód aktorka, śpiewaczka operowa
Współmałżonek Gustaw Zimajer

Adolfina Zimajer (ur. 26 czerwca 1852 we Lwowie, zm. 9 kwietnia 1939 w Skolimowie) – polska aktorka, śpiewaczka operowa i operetkowa, dyrektorka teatru.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką Konstantego Wodeckiego, woźnego sądowego, i Emilii z Koszuckich, żoną Gustawa Zimajera. Miała córkę Helenę, aktorkę[1].

Uczęszczała do szkoły sióstr Prezentek w Krakowie, jednocześnie uczyła się gry aktorskiej u Emiliana Derynga i śpiewu u Honoraty Majeranowskiej. Debiutowała w lutym 1866 w Czerniowcach w roli Adeli w „Białej kamelii” w zespole Gustawa Zimajera noszącego wówczas pseud. Modrzejewski. Po tym występie dołączyła do zespołu[1].

W 1868 wyszła za mąż za Gustawa i od tej pory używała na scenie najpierw jego pseudonimu a następnie właściwego nazwiska męża[1].

W tym samym roku została zaangażowana do zespołu Anastazego Trapszo, z którym występowała m.in. w Kaliszu. W 1870 grała w Łodzi, a potem ponownie w zespole Trapszy w Radomiu, Lublinie i Kielcach. Latem 1871 występowała w warszawskim teatrze ogródkowym Tivoli[1].

4 grudnia 1874 wystąpiła po raz pierwszy we Lwowie, śpiewając partię Bulotty w „Sinobrodym”. Pozostała tu do sierpnia 1880[1].

W 1876 zadebiutowała w Warszawskich Teatrach Rządowych, ale stały angaż otrzymała dopiero w 1880 i pracowała w Warszawie przez 2 lata. W 1882 występowała gościnnie w Poznaniu, a następnie wyjechała do Paryża zapoznawać się z najnowszym repertuarem operetkowym. Aż do wybuchu I wojny światowej dużo podróżowała, pozostając bez stałego angażu[1].

Latem 1898 zorganizowała w Warszawie własny zespół i występowała z nim m.in. w Kielcach, Częstochowie, Zawierciu, Suwałkach, Rydze, Kownie, Grodnie, Odessie, Charkowie i Jelizawetgradzie. Od kwietnia tego samego roku w warszawskim teatrze Odeon, potem w Kielcach, zimą 1899/1900 w Rosji. W 1915 została zaangażowana do krakowskiego Teatru Ludowego, gdzie 17 maja 1921 obchodziła jubileusz dwudziestopięciolecia pracy aktorskiej[1].

W 1923 wycofała się z pracy i ostatnie lata życia od 1928 spędziła w Domu Aktora Weterana w Skolimowie pod Warszawą[2], w ostatnich latach dotknięta paraliżem[3].

Pochowana na Starych Powązkach w Warszawie[4] (kwatera 85-3-1).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Adolfina Zimajer. Encyklopedia Teatru Polskiego. [dostęp 2019-04-07].
  2. Zimajer, Adolfina, Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki [dostęp 2019-04-09].
  3. Zmarła Adolfina Zimajer. e-teatr.pl. [dostęp 2019-04-07].
  4. Adolfina Zimajer. mojecmentarze.blogspot.pl. [dostęp 2019-04-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]