Adoracja miesięczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Adoracja miesięczna – forma cyklicznego nabożeństwa odprawianego w kościołach i kaplicach mariawickich, polegająca na wspólnotowej adoracji Przenajświętszego Sakramentu.

Każda z parafii Kościoła Starokatolickiego Mariawitów i Kościoła Katolickiego Mariawitów a także niektóre filie, kaplice i punkty diasporalne, mają przydzielony jeden dzień w miesiącu przeznaczony na wspólnotową adorację. W ten sposób, nabożeństwo to trwa nieustannie w każdym dniu miesiąca. Ma ono szczególnie uroczysty charakter i odbywa się zazwyczaj według schematu zawartego w Brewiarzyku Mariawickim. Adoracja rozpoczyna się śpiewem Hymnu do Ducha Świętego, po czym następuje szereg modlitw przeplatanych litaniami, koronkami i pieśniami. Najczęściej są to: Akt poświęcenia całego rodzaju ludzkiego Najsłodszemu Sercu Jezusowemu oraz litanie: do Przenajświętszego Sakramentu, Najsłodszego Serca Jezusa, o Najsłodszym Imieniu Jezus, do Ducha Świętego. Istotnym elementem nabożeństwa jest koronka do Miłosierdzia Bożego, ułożona, jak głosi tradycja mariawicka, przez św. Marię Franciszkę Kozłowską. Nabożeństwo kończy się hymnem Ciebie Boga chwalimy. Powyższy schemat nie jest jedyną formą adoracji. W Brewiarzykach Mariawickich znajdują się także inne sposoby jej odmawiania, są to jednakże tylko propozycje nie zaś narzucone formy liturgiczne. Spoiwem ich jest wspólny cel adoracji: uwielbienie, dziękczynienie, wynagrodzenie i ubłaganie[1].

Przypisy

  1. Tomasz Dariusz Mames: Mysteria Mysticorum. Kraków: NOMOS, 2009, s. 120-121. ISBN 978-83-60490-89-1.