Adrian Gołyński (zm. 1540)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy starosty warszawskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Herb Prawdzic

Adrian Gołyński herbu Prawdzic (zm. 1540) – kasztelan ciechanowski, wyszogrodzki i czerski.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Syn Pawła, ochmistrza dworu Konrada Mazowieckiego. Z żony Elżbiety pozostawił syna Stanisława. Dziadek Adriana Andrzeja Gołyńskiego, kasztelana wyszogrodzkiego, pradziad Hieronima, kasztelana warszawskiego.

Pełnione urzędy[edytuj | edytuj kod]

Początkowo spełniał obowiązki chorążego łomżyńskiego i wyszogrodzkiego. Pełnił też urząd marszałka dworu książęcego i starosty warszawskiego. Był dziedzicem Gołynia (nazwanego później Gołyminem) i właścicielem Tarchomina i Białołęki. Od 1526 roku sprawował urząd kasztelana ciechanowskiego. W roku 1527 został mianowany kasztelanem wyszogrodzkim. Od 1529 pełnił urząd kasztelana czerskiego.

Przyczynił się do powstania fundamentów kościoła Św. Jakuba Apostoła w Tarchominie i osadzeniu tam proboszcza. W polityce, będąc stronnikiem królowej Bony, był posądzony o zamieszanie w śmierć ostatnich książąt mazowieckich. Zasłynął jako zdolny prawodawca, należał do rewizji statutu mazowieckiego (1536).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Boniecki Herbarz Polski (tom VI, str. 224-227, Gołyńscy v. Golińscy herbu Prawdzic)
  • Hr. Seweryn Uruski Rodzina. Herbarz szlachty polskiej (tom 4 ,str. 257-259, Gołyńscy herbu Prawdzic)