Adrian Zandberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adrian Zandberg
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1979
Aalborg
Zawód, zajęcie historyk, programista[1]
Narodowość polska
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko poseł na Sejm IX kadencji (od 2019)
Partia UP, UL, PPS, Razem

Adrian Tadeusz Zandberg (ur. 4 grudnia 1979 w Aalborgu) – polski historyk, doktor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, przedsiębiorca, polityk, współzałożyciel i członek Zarządu Krajowego partii Razem (od 2015). Poseł na Sejm IX kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 4 grudnia 1979 w duńskim Aalborgu, dokąd jego rodzina wyemigrowała z Polski w 1967[2]. Pod koniec lat 80. XX wieku rodzina Zandbergów przeniosła się do Warszawy, na Mokotów[3]. Ukończył Autorskie Liceum Ogólnokształcące nr 42 w Warszawie[4]. W młodości był stypendystą Krajowego Funduszu na rzecz Dzieci[5].

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

Studiował prawo i historię na Uniwersytecie Warszawskim. Studiów prawniczych nie ukończył[2], studia historyczne ukończył w 2002[6]. 27 czerwca 2007 uzyskał na Wydziale Historycznym UW stopień naukowy doktora na podstawie rozprawy pt. Organizacje i ruchy społeczne wokół partii socjaldemokratycznych w Niemczech i w Wielkiej Brytanii przed pierwszą wojną światową. Praca napisana została pod kierunkiem prof. dr hab. Anny Żarnowskiej, a recenzentami byli dr hab. Grażyna Szelągowska oraz dr hab. Daniel Grinberg[7].

W ramach pracy naukowej jako historyk zajmuje się historią ruchu robotniczego[2], a także historią medycyny i leczenia uzależnień[8], a artykuł na ten temat publikował m.in. w wydawanym przez Cambridge University Press piśmie „Medical History[9]. Publikował artykuły w pismach „Meander”, „Przegląd Historyczny” i „Dzieje Najnowsze[10].

Pracował jako wykładowca na Wydziale Kultury Japonii Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych[7], a także w Wyższej Szkole Komunikowania, Politologii i Stosunków Międzynarodowych w Warszawie. W ramach własnej działalności gospodarczej zajmował się projektowaniem aplikacji mobilnych[3].

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Podczas protestu przeciwko likwidacji oddziału wewnętrznego szpitala w Nowej Rudzie. Na zdjęciu z Robertem Biedroniem (2020)

Był bliskim współpracownikiem lidera PPS Piotra Ikonowicza w jego kampanii wyborczej przed wyborami prezydenckimi w 2000[11]. W 2001 wspólnie z Jackiem Kuroniem opublikował w „Gazecie Wyborczej” artykuł III RP dla każdego, w którym postawili tezę o deficycie demokracji w Polsce i proponowali zainicjowanie obywatelskiej debaty dotyczącej kierunków rozwoju[12].

Był członkiem Unii Pracy[13]. Pełnił funkcję przewodniczącego organizacji młodzieżowej tej partii – Federacji Młodych UP, gdzie jego zastępczynią była Barbara Nowacka[3]. Był współorganizatorem protestów przeciwko pomysłom likwidacji nieodpłatnych studiów oraz wysyłaniu polskich żołnierzy na wojnę do Iraku[13]. Był też jednym z założycieli portalu lewica.pl[2]. W kwietniu 2005 odszedł z Unii Pracy wraz z większością władz młodzieżówki w proteście przeciw zbyt bliskiej współpracy między SLD i UP[3][14]. W 2005 współtworzył partię Unia Lewicy III RP, zasiadając w jej zarządzie[15]. W tym samym roku odszedł z tej partii, także z powodu sprzeciwu wobec podjęcia przez nią współpracy z SLD. Również w 2005 współtworzył stowarzyszenie Młodzi Socjaliści[13] (stowarzyszenie było określane jako „młodzieżówka bez partii”, a zostało rozwiązane w październiku 2015[11]). W lipcu 2009 wybrany do prezydium Rady Naczelnej Polskiej Partii Socjalistycznej[16][17].

W maju 2015 współtworzył Partię Razem i zasiadł w jej zarządzie krajowym[18], odpowiada także za stronę internetową i media społecznościowe ugrupowania[11]. W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydował do Sejmu z pierwszego miejsca na liście Partii Razem w okręgu warszawskim, zdobywając 49 711 głosów, co stanowiło 4,54% głosów oddanych w okręgu i było siódmym wynikiem uzyskanym w stolicy[19]. Nie uzyskał mandatu, ponieważ Razem nie przekroczyło progu wyborczego[20]. Jego występ w przedwyborczej debacie liderów ośmiu ugrupowań sprawił, że przez niektóre media uznany został za zwycięzcę tej debaty i nową twarz lewicy[11][21]. Pojawiły się także opinie, że swoim wystąpieniem zdobył dodatkowe poparcie dla Partii Razem kosztem Zjednoczonej Lewicy, której zabrakło 0,45 punktu procentowego do przekroczenia progu wyborczego dla koalicji[22]. Inni komentatorzy, w tym liderka Zjednoczonej Lewicy Barbara Nowacka, wskazywali jednak na to, że większość wyborców Razem stanowiły osoby niegłosujące wcześniej na partie wchodzące w skład ZL i że ich popularność malała już od dłuższego czasu[23].

W wyborach w 2019 bezskutecznie ubiegał się o mandat posła do Parlamentu Europejskiego z listy koalicyjnego komitetu Lewica Razem[24]. Po wyborach nazwę tę przyjęła jego partia.

W wyborach parlamentarnych w tym samym roku kandydował (w ramach projektu Lewica) z listy Komitetu Wyborczego SLD w okręgu warszawskim. Został wybrany na posła do Sejmu IX kadencji, uzyskując 140 898 głosów[25].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Piotra Zandberga[3] (1949–2003)[26], ma starszego brata[2]. Jego babcia Krystyna Rodziewicz-Zandberg była łączniczką w czasie powstania warszawskiego[26][27]. Bratem prapradziada ze strony matki był mikrobiolog Jan Danysz, siostrą prababki geolożka i senatorka Regina z Danyszów Fleszarowa[28].

W młodości przez kilka lat był związany z Barbarą Nowacką[29][30].

Żonaty, ma dwoje dzieci: córkę Olgę i syna Olafa[3]. Ma przyrodniego brata Michaela (ur. 1972), który mieszka z rodziną w Danii[2][31].

W kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

Został sportretowany w serialu komediowym Ucho Prezesa, w jego rolę wcielił się Michał Floriańczyk[32][33][34].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Trzydzieści lat temu rodzice przywieźli go z Danii do Polski”. Kim jest Adrian Zandberg z partii Razem?
  2. a b c d e f Jakub Majmurek: Wnuki prześnionej rewolucji idą do Sejmu. krytykapolityczna.pl, 4 października 2015. [dostęp 2015-11-02].
  3. a b c d e f Janina Blikowska: Kim jest Adrian Zandberg?. rp.pl, 21 października 2015. [dostęp 2015-11-02].
  4. Paweł Zientarski, 1997, alon42.waw.pl [dostęp 2017-01-06].
  5. Danuta Pawłowska, Tata jest strażakiem, mama urzędniczką. On prowadzi badania nad nicieniami, żeby pomóc rolnikom. Ma 19 lat, wyborcza.pl, 26 października 2019 [dostęp 2019-10-27] (pol.).
  6. Tomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945-2000, wyd. Arkadiusz Wingert, Kraków 2010, s. 837
  7. a b Adrian Zandberg w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  8. Adrian Zandberg: Lecznictwo uzależnień w Polsce w latach 1918–1939. W: Mariusz Felsmann, Józef Szarek: Dawna medycyna i weterynaria. T. 3. Chełmno: Collegium Medicum UMK, 2011, s. 277–301.
  9. Adrian Zandberg. „Villages ... reek of ether vapours”: ether drinking in Silesia before 1939. „Med Hist”. 54 (3), s. 387–396, 2010. PMID: 20592886. PMCID: PMC2890321. 
  10. Biblioteka Nauki, wyszukiwanie: Zandberg Adrian. 2 listopada 2015. [dostęp 2015-11-02].
  11. a b c d Agata Szczerbiak: Kim jest Adrian Zandberg?. polityka.pl, 21 października 2015. [dostęp 2015-11-02].
  12. Jacek Kuroń, Adrian Zandberg: III RP dla każdego. wyborcza.pl, 14 listopada 2001. [dostęp 2015-11-02].
  13. a b c Adrian Zandberg: Okręg 19 – Warszawa Adrian Zandberg 1. Adrian Zandberg. partiarazem.pl. [dostęp 2015-11-02].
  14. Bartosz Nowaczyk: Ruchy w Unii Pracy. lewica.pl, 21 kwietnia 2005. [dostęp 2016-07-02].
  15. Pozycja 8813. Monitor Sądowy i Gospodarczy nr 145/2005, 27 lipca 2014.
  16. PPS po Kongresie. Przegląd Socjalistyczny. [dostęp 2017-08-03].
  17. Jan Hulanowicz: Warszawa: Obradowała Rada Naczelna PPS. lewica.pl, 12 lipca 2009. [dostęp 2017-08-03].
  18. Mirosław Bregin: Razem rośnie. lewica.pl, 27 maja 2015. [dostęp 2015-11-02].
  19. Wyniki wyborów do Sejmu. Okręg 19. pkw.gov.pl. [dostęp 2015-11-02].
  20. Komunikat Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 26 października 2015 r. o zbiorczych wynikach głosowania na listy kandydatów na posłów w skali kraju. pkw.gov.pl, 2015-10-26.
  21. Alberto Nardelli: Polish elections 2015: a guide to the parties, polls and electoral system (ang.). theguardian.com, 22 października 2015. [dostęp 2015-11-02]. Adrian Zandberg zwycięzcą debaty? Internet oszalał na punkcie polityka Partii Razem. wyborcza.pl, 20 października 2015. [dostęp 2015-11-02]. Tomasz Kamiński: Kim jest Adrian Zandberg? Bezapelacyjnym zwycięzcą debaty wyborczej. liberte.pl, 20 października 2010. [dostęp 2015-11-02]. Katarzyna Miłkowska: Kto według internautów wygrał debatę? Tego nikt się nie spodziewał – wyniki ankiety!. [dostęp 2015-11-02]. Jakub Rusak: Prof. Chwedoruk, politolog: debatę wygrał Zandberg, dobry był też Piechociński. Największy przegrany – Petru. [dostęp 2015-11-02]. Adrian Zandberg – neuer Star der Linken? (niem.). polen-heute.de, 21 października 2015. [dostęp 2015-11-03]. Shootingstar der Linken: Der Außenseiter Adrian Zandberg von der Partei »Razem« hat die Elefantenrunde im polnischen Wahlkampf gewonnen – zumindest in der medialen Betrachtung (niem.). jungewelt.de, 22 października 2015. [dostęp 2015-11-02]. Michał Zieliński: Zandberg napiera, lewica słabnie, a PiS wygrywa w cuglach. newsweek.pl, 23 października 2015. [dostęp 2015-11-02].
  22. Adrian Zandberg: Pogrzebał lewicę, załatwił PiS wiktorię. Bo wygrał Debatę. newsweek.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-11-02]. Magdalena Kutynia: Wyniki wyborów 2015: Adrian Zandberg, człowiek który wysadził lewicę z Sejmu. dziennikzachodni.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-11-02]. Dorota Kowalska: Adrian Zandberg – nowy mesjasz lewicy? Partia Razem chce odmienić oblicze polskiej polityki. polskatimes.pl, 31 października 2015. [dostęp 2015-11-02]. Partei Razem: Linke in Polen fängt neu an (niem.). fr-online.de, 28 października 2015. [dostęp 2015-11-02].
  23. Anna Grodzka: Czy Adrian Zandberg jest grabarzem Leszka Millera?. mediumpubliczne.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-11-02]. Jakub Dymek: Ekspert: porażka Zjednoczonej Lewicy skutkiem grzechów przeszłości. wyborcza.pl, 28 października 2015. [dostęp 2015-11-02]. Jakub Majmurek: Dlaczego nie żałuję głosu na Razem?. krytykapolityczna.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-11-02]. Nowacka: czuję potrzebę, żeby poprosić o weryfikację. tvn24.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-11-02].
  24. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-27].
  25. Serwis PKW – Wybory 2019.
  26. a b Powstańcze Biogramy – Krystyna Rodziewicz. 1944.pl. [dostęp 2017-08-02].
  27. Kamil Trzeciak: Oficjalna strona Stowarzyszenia Rodu Rodziewiczów – Powstańcy. rodziewicz.waw.pl. [dostęp 2017-08-02].
  28. Marek Jerzy Minakowski, Patriotyczno-ziemiańskie pochodzenie Adriana Zandberga, minakowski.pl, 10 stycznia 2019 [dostęp 2019-01-13].
  29. Nowacka przerywa milczenie ws. romansu z Zandbergiem, www.fakt.pl, 22 marca 2016 [dostęp 2020-02-03] (pol.).
  30. Sensacja! Nowacka i Zandberg znowu razem!, www.fakt.pl, 14 października 2019 [dostęp 2020-02-03] (pol.).
  31. Włodzimierz Rodziewicz: Drzewo genealogiczne. 2009.
  32. Twitter Adriana Zandberga. [dostęp 2018-01-04].
  33. Ucho Prezesa 2 odc. 22. Adrian wchodzi do gabinetu!. se.pl. [dostęp 2018-01-04].
  34. Ucho Prezesa w bazie Filmweb