Aegaeon (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aegaeon
Aegaeon jest widoczny jako kropka w obrębie pierścienia, przemieszczająca się w kolejnych ujęciach
Aegaeon jest widoczny jako kropka w obrębie pierścienia, przemieszczająca się w kolejnych ujęciach
Planeta Saturn
Odkrył Cassini Imaging Team
Data odkrycia 15 sierpnia 2008
Tymczasowe oznaczenie S/2008 S 1
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 167 425[1] km
Mimośród 0,0002[1]
Okres obiegu 0,808[1] d
Nachylenie do płaszczyzny Laplace’a 0,001[1]°
Długość węzła wstępującego 317,202[1]°
Argument perycentrum 152,905[1]°
Anomalia średnia 322,771[1]°
Własności fizyczne
Wymiary 1,4 × 0,5 × 0,4[2] km
Średnia gęstość 0,54 +0,16−0,13[2] g/cm3
Okres obrotu wokół własnej osi prawdopodobnie synchroniczny
Albedo <0,15

Aegaeon (Ajgajon, Saturn LIII) – niewielki księżyc Saturna, zaobserwowany na zdjęciach zrobionych przez sondę Cassini w 2008 roku. Jego nazwa pochodzi od Ajgajona, jednego z hekatonchejrów w mitologii greckiej. Przed nadaniem nazwy księżyc ten posiadał oznaczenie tymczasowe S/2008 S 1.

Księżyc ten krąży w obrębie pierścienia G, prawdopodobnie jest także źródłem jego materii[3]. Orbita księżyca podlega niewielkim oscylacjom z okresem ok. 4 lat, ze względu na rezonans orbitalny 6:7 z wielokrotnie większym Mimasem[4].

Jedno z najlepszych ujęć Aegaeona, ujawniające jego wydłużony kształt

27 stycznia 2011 roku w odległości niecałych 15 000 km od satelity przeleciała sonda Cassini, wykonując zdjęcia o rozdzielczości lepszej niż 100 metrów na piksel. Ujawniły one, że księżyc ten jest silnie wydłużony, o wymiarach 1,4 × 0,5 × 0,4 km. W czasie obserwacji dłuższa oś zwrócona była w kierunku Saturna, co zgadza się z przewidywaniami dotyczącymi synchronicznego obrotu ciała. Powierzchnia Aegaeona jest czerwonawa i bardzo ciemna (ciemniejsza niż jakiegokolwiek innego księżyca wewnątrz orbity Tytana). Możliwym wyjaśnieniem jest, że materiał pierścienia G, z którym oddziałuje Aegaeon pochodzi z powierzchni małych ciał wystawionych na bombardowanie przez komety i meteoroidy. Powierzchnie krążących w pierścieniu E satelitów są natomiast rozjaśniane przez czyste ziarna lodu wyrzucone z Enceladusa. Alternatywna hipoteza proponuje niedawne zderzenie, które mogło pozbawić księżyc zewnętrznej, bogatej w lód powierzchni, pozostawiając ciemne wnętrze[5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2013-08-23. [dostęp 2016-02-23].
  2. a b P.C. Thomas et al.: Saturn's Mysterious Arc-Embedded Moons: Recycled Fluff? (ang.). W: 44th Lunar and Planetary Science Conference [on-line]. marzec 2013. [dostęp 2016-02-22]. s. 1598.
  3. Wojtek Rutkowski: Nowy księżyc Saturna rządzi Pierścieniem G (pol.). 2009-03-04. [dostęp 2016-02-22].
  4. Daniel W. E. Green: Cyrkularz MUA nr 9023 (ang.). 2009-03-03. [dostęp 2012-07-20].
  5. M. M. Hedman, J. A. Burns, P. C. Thomas, M. S. Tiscareno i inni. Physical properties of the small moon Aegaeon (Saturn LIII). „EPSC Abstracts”. 6, s. 531, 2011 (ang.). 

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Aegaeon (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2016-02-23].