Przejdź do zawartości

Aeroklub Poznański

Dodaj linki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Aeroklub Poznański
Ilustracja
Państwo

 Polska

Siedziba

Lotnisko Kąkolewo

Data założenia

1919

Rodzaj stowarzyszenia

Aeroklub

Profil działalności

lotnicza

Prezes

Radosław Górzeński

Powiązania

Aeroklub Polski

Położenie na mapie gminy Swarzędz
Mapa konturowa gminy Swarzędz, po lewej znajduje się punkt z opisem „Aeroklub Poznański”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Aeroklub Poznański”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Aeroklub Poznański”
Położenie na mapie powiatu poznańskiego
Mapa konturowa powiatu poznańskiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Aeroklub Poznański”
Ziemia52°26′06″N 17°02′37″E/52,434864 17,043689
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Aeroklub Poznański – organizacja sportu lotniczego działająca w Poznaniu, której rodowód i tradycje wywodzą się z działających w Poznaniu w latach 1919–1931 organizacji lotniczych: Aeroklubu Polskiego w Poznaniu (1919–1923), Związku Lotników Polskich (ZLP; 1922–1929), Wielkopolskiego Klubu Lotników (WKL; 1929–1931) i Poznańskiego Aeroklubu Akademickiego (PAA; 1928–1931). Od 1945 roku Aeroklub Poznański był aeroklubem regionalnym kolejnych organizacji: Ligi Lotniczej (1950–1953), Ligi Przyjaciół Żołnierza (1953–1956), Aeroklubu PRL (1957–1990) i Aeroklubu Polskiego (od 1991). Od 2003 roku patronem Aeroklubu Poznańskiego jest Wanda Modlibowska.

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Wielkopolski Klub Lotników i Poznański Aeroklub Akademicki od połowy 1930 roku prowadziły rozmowy mające na celu ich połączenie. Wobec braków postępów tych rozmów władze państwowe zagroziły cofnięciem subwencji tym organizacjom[1]. Przyspieszyło to działania i na początku 1931 roku organizacje połączyły się i ustanowiły w Poznaniu jedną organizację sportu lotniczego pod nazwą Aeroklub Poznański. Współorganizatorami i założycielami byli m.in. Zbigniew Kapuściński[2] i Zygmunt Kurnatowski-Mielżyński[3] (obaj w 1940 zamordowani w Katyniu w ramach zbrodni katyńskiej). W dniu 29 marca 1931 roku odbyło się zebranie konstytucyjne AP – uchwalono statut organizacji, a w dniu 2 maja 1931 roku odbyło się walne zebranie organizacyjne członków AP na którym zatwierdzono statut, wybrano władze aeroklubu, zatwierdzono schemat organizacyjny i plan działalności aeroklubu[1].

Powstały sekcje: treningowa, sportowa, szkolna i propagandowa. 10 listopada 1932 roku powstała sekcja szybowcowa, której założycielkami były Wanda Modlibowska, Krystyna Ganowicz oraz Anna Korytkowska. W tym samym roku w Aeroklubie powstało Koło Młodzieży[4]. Aeroklub Poznański z chwilą powstania otrzymał hangar i warsztat z pełnym wyposażeniem udostępnione przez PLL LOT na południowym skraju lotniska Ławica, gdzie do września 1939 roku prowadził swoją działalność. Sekcja Szybowcowa od 1934 roku prowadziła szkołę szybowcową w Mosinie. W pierwszym roku jej funkcjonowania szkolenie w niej ukończyło 34 pilotów[5].

Lata 1934–1939 to okres bardzo aktywnej działalności aeroklubu w sporcie szybowcowym i samolotowym, okres intensywnego szkolenia pilotów szybowcowych i samolotowych. Piloci Aeroklubu uzyskali kilka rekordów Polski – Wanda Modlibowska 19 czerwca 1934 r. wynikiem 5 godzin i 57 minut ustanowiła kobiecy rekord kraju w długotrwałości lotu, we wrześniu Michał Offierski wykonał przelot szybowcem SG-21 Lwów na odległość 210 km a 5 października Wanda Modlibowska wynikiem 9 godzin i 30 minut poprawiła swój rekord długotrwałości lotu[5]. W 1937 r. Wanda Modlibowska, pilotka Aeroklubu, jako pierwsza kobieta w Polsce otrzymała Srebrną Odznakę Szybowcową[6]. Kolejnym sukcesem Modlibowskiej był lot wykonany szybowcem Komar z 13 na 14 maja 1937 roku. Wynikiem 24 godziny i 14 minut ustanowiła nowy rekord Polski[7].

Po zakończeniu II wojny światowej w Poznańskiej Dyrekcji Kolei utworzono Wydział Organizacyjny Lotnictwa, którego pracami kierował Jan Czarnecki. Wydział zajął się zabezpieczaniem poniemieckiego sprzętu lotniczego na rzecz odtwarzanego lotnictwa sportowego[8]. W drugiej połowie 1945 roku reaktywowana została działalność Aeroklubu Poznańskiego. Władze wojskowe przekazały Aeroklubowi hangar (istniejący do dziś) na lotnisku Poznań-Kobylnica. W lipcu uruchomiono została szkoła szybowcowa w Rzadkowie[9]. Na przełomie 1945 i 1946 roku na terenie działalności Aerokubu powstały ośrodki szkolenia szybowcowego w Mosinie, Drożkach i w Gnieźnie. W ramach poszukiwania poniemieckiego sprzętu lotniczego odkryto w rejonie Czarnkowa eksponaty lotnicze z berlińskiego muzeum, m.in. PWS-26 i PZL P.11c[10]. Poznań stał się też ośrodkiem szkolnictwa, w sierpniu 1945 r. zorganizowano tu pierwszy po wojnie kurs teoretyczny dla pilotów szybowcowych, a w styczniu 1946 roku odbyła Ogólnopolska Konferencja Lotnicza, na której powołano do życia Ligę Lotniczą[11]. Poznańscy szybownicy uzyskali kilka znaczących wyników, w lipcu Mieczysław Orłowski na szybowcu DFS Olympia Meise przeleciał 285 km, a 6 kwietnia Edward Adamski z pasażerem Kochanowskim na IS-C Żuraw wykonał lot trwający 11 godzin i 54 minuty[12].

W marcu 1950 roku wznowiono działalność sekcji szybowcowej, w połowie 1951 roku prace rozpoczęła Sekcja Spadochronowa. Staraniem członków Aeroklubu, przy wsparciu Zakładów Metalowych H. Cegielskiego, w parku na Sołaczu zbudowano wieżę spadochronową. Skoki z samolotów rozpoczęto 13 kwietnia 1952 roku, skoki nocne rozpoczęto 20 kwietnia 1953[13]. Wyniki sportowe osiągnięte w 1951 roku zapewniły Aeroklubowi Poznańskiemu pierwsze miejsce w Polsce z tytułu działalności sportowej i organizacyjnej. Aeroklubowi spadochroniarze mogli pochwalić się znacznymi osiągnięciami. 18 kwietnia 1953 roku Zbigniew Turowski wynikiem 4350 metrów ustanowił rekord Polski w skoku z natychmiastowym otwarciem spadochronu. 25 września Eugeniusz Wątroba-Olszański wykonał skok z rekordowo niskiej wysokości 120 metrów[14]. Dużym ułatwieniem działalności Aeroklubu było zbudowanie przystanku kolejowego Ligowiec, co znacznie ułatwiło dojazd na lotnisko[15]. W kolejnych latach piloci uzyskali znaczące wyniki, 18 czerwca 1955 roku Ludwik Misiek wynikiem 552,3 km ustanowił krajowy rekord szybowcowy w locie docelowym, w tym samym roku zwyciężył w zawodach szybowcowych o puchar tygodnika "Skrzydlata Polska"[16].

6 grudnia 1956 roku Aeroklub Poznański uniezależnił się od Ligi Przyjaciół Żołnierzy i 27 stycznia 1957 roku został afiliowany do Aeroklubu Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej[17].

W 1957 roku Aeroklubowi powierzono zadanie zorganizowania IX Krajowych Zawodów Szybowcowych. Najlepsza wynik z pilotów Aeroklubu osiągnęła Maksymiliana Czmielówna zajmując 16. miejsce klasyfikacji ogólnej[18]. W tym samym roku w Aeroklubie zorganizowano Sekcję Balonową, a Józef Misiek wynikiem 59,8 km/h ustanowił krajowy rekord prędkości lotu po trasie trójkąta 300 km.[19]. 1958 rok przyniósł stworzenie filii Aeroklubu w [[Piła}Pile]], 31 sierpnia odbyły się pierwsze w powojennej Polsce zawody balonowe zorganizowane przez Aeroklub Poznański. W tym samym roku, 28 sierpnia, została zainicjowana działalność Klubu Seniorów Lotnictwa. W nocy z 7 na 8 września 1958 r. zginął w locie balonowym płk. pil. Franciszek Hynek[20]. W 1959 roku odbyły się w Poznaniu I Zawody Balonowe o Puchar Międzynarodowych Targów Poznańskich, w których zwyciężył Zbigniew Laszkiewicz, pilot Aeroklubu[21].

6 lipca 1959 roku Ludwik Misiek wynikiem 533,6 km ustanowił rekord świata w przelocie docelowo-powrotnym[22]. 25 kwietnia 1962 Adela Dankowska ustanowiła rekord Polski – trasę trójkąta 100 km przeleciała z prędkością 84,3 km/h. 3 sierpnia 1963, również Adela Dankowska ustanowiła rekord na rasie trójkąta 300 km, który pokonała z prędkością 82,5 km/h.[23] W 1967 roku Aeroklub mógł się poszczycić dwoma rekordami świata i jednym krajowym zdobytym przez Adelę Dankowską oraz zwycięstwem w trójmeczu pomiędzy aeroklubami ostrowskim, zielonogórskim i poznańskim[24].

50. lecie Aeroklubu obchodzono poprzez organizację szeregu imprez sportowych. Aeroklubowy Klub Seniora został uhonorowany przez "Skrzydlatą Polską" Błękitnymi Skrzydłami za propagowanie historii lotnictwa sportowego w Polsce. Aeroklub był organizatorem XIII Krajowych Mistrzostw Polski Seniorów. Oficjalna akademia z okazji 50.lat działalności odbyła się 14 lutego 1970 roku, podczas niej Aeroklub otrzymał sztandar[25].

14 kwietnia 197+ roku w Aeroklubie rozpoczęła działalność Sekcja Lotniowa, zainicjowana przez Lecha Molewskiego. W 1977 w Sekcji zbudowano i oblatano lotnię typu Sun-IV. W 1978 roku AP stał się posiadaczem pierwszego w Polsce wolnego balonu na ogrzane powietrze, który ofiarowała Aeroklubowi firma Canon[26]

Wprowadzenie stanu wojennego spowodowało zawieszenie działalności Aeroklubu, prowadzono jedynie szkolenia teoretyczne. Wznowienie działalności lotniczej nastąpiło w maju 1982 roku[27]. W 1983 piloci Stefan Makné i Ireneusz Cieślak reprezentowali Polskę w 1983 roku w zawodach o Puchar Gordona Bennetta i zdobyli w nich pierwsze miejsce[28].

W maju 1993 roku AP zorganizował Międzynarodowe Zawody Balonowe, a 17 listopada został wpisany do rejestru stowarzyszeń i uzyskał osobowość prawną jako jednostka Aeroklubu Polskiego. Przypadająca w tym roku 75. rocznica działalności została uczczona pokazami lotniczymi na lotnisku w Kobylnicy. Aeroklub zorganizował również Konferencję Międzynarodowej Komisji FAI. Obchody rocznicowe zakończyły zorganizowane w 1994 roku V Mistrzostwa Świata Samolotów Ultralekkich i Motolotni. W tym samym roku Poznański Klub Seniorów Lotnictwa otrzymał sztandar. W 1995 roku Klub stał się Sekcją Aeroklubu[29].

We wrześniu 1997 roku, podczas zawodów o Puchar Gordona Bennetta, załoga z Aeroklubu Poznańskiego w składzie Piotr Hałas i Stefan Manké wynikiem 1579,5 km ustanowiła dwa rekordy Polski w klasie 900-1200 m³ i 1200-1600 m³[30].

Rok 2000 przyniósł szereg sukcesów członków aeroklubu. W lutym Paweł Frąckowiak ustanowił dwa krajowe szybowcowe rekordy prędkości – trójkąt 100 km pokonał z prędkością 110,5 km/h a 300 km z wynikiem 78 km/h. 18 maja Paweł Skorliński, Piotr Szymański i Jakub Klawiter jako pierwsi Polacy przelecieli na motoparalotniach z Wielkiej Brytanii do Francji. W lipcu Jerzy Kolasiński wygrał Szybowcowe Mistrzostwa Polski w kategorii standard. 13 i 24 sierpnia ks. Tadeusz Sielicki ustanowił dwa rekordy Polski w klasie D, podklasie W (światowej). Wykonał przelot 352 km docelowo-powrotny po trasie Kobylnica-Lisie Kąty-Kobylnica oraz przelot otwarty 274 km na trasie Kobylnica-Nieświń. Również w sierpniu Paweł Dorosz został Mistrzem Świata na Modelarskich Mistrzostwach Świata Juniorów rozegranych w Czechach[31]. W X Krajowych Zawodach Szybowcowych zakończonych w sierpniu 2001 roku Piotr Jarysz zajął II miejsce, Tomasz Czerniak III a Radosław Górczewski był czwarty. W tym roku również podjęto uchwałę o nadanie Aeroklubowi imienia Wandy Modlibowskiej[32]. Rok 2003 przyniósł Aeroklubowi po raz trzeci tytuł mistrzowski w Mistrzostwach Polski w Spadochronowej Akrobacji Zespołowej RW-4. We wrześniu na aeroklubowym lotnisku odbył się I Lotniczo-Motoryzacyjny Eko-Rajd, w który udział wzięły załogi aeroklubowe i dziennikarze z Poznania[33].

21 marca 2006 roku powstał Ośrodek Szkolenia Lotniczego FTO Aeroklubu Poznańskiego, który zajmuje się prowadzeniem szkoleń szybowcowych i do licencji pilota turystycznego samolotowego. Piotr Zawada w lipcu został wicemistrzem świata w XIX Mistrzostwach Świata Latających Makiet Samolotów. W XV krajowych Zawodach Szybowcowych trzecie miejsca zajęli Tomasz Czerniak (klasa club) i Grzegorz Mikuła (klasa standard)[34].

Aeroklub Poznański, skupiając ok. 400 członków, prowadzi działalność w sekcjach: akrobacji, balonowej, mikrolotowej, modelarskiej, paralotniowej, samolotowej, spadochronowej oraz szybowcowej. Przy Aeroklubie działa również Klub Seniorów Lotnictwa.

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 44.
  2. ↑ Zbigniew Kapuściński. aeroklub.poznan.pl. [dostęp 2015-01-11].
  3. ↑ Zapowiedź uroczystości. powstanie.wielkopolskie.mrocza.net/. [dostęp 2014-04-26].
  4. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 48.
  5. 1 2 Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 52.
  6. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 55.
  7. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 56.
  8. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 62-63.
  9. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 64.
  10. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 68.
  11. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 66-70.
  12. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 76-78.
  13. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 87-98.
  14. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 100.
  15. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 92-93.
  16. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 107.
  17. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 116-117.
  18. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 96.
  19. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 117.
  20. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 122-125.
  21. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 127.
  22. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 128.
  23. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 138-141.
  24. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 152.
  25. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 194-195.
  26. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 165.
  27. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 177-178.
  28. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 180.
  29. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 212-225.
  30. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 231.
  31. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 238-243.
  32. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 246-248.
  33. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 255-256.
  34. ↑ Grześkowiak-Bocian, Wałkowska 2009 ↓, s. 268-272.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Aeroklub_Poznański&oldid=79519892”