Aerozol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Aerozol – odmiana gazozolu, układ koloidalny, w którym ośrodkiem rozpraszającym jest gaz (często powietrze), a cząstkami koloidalnymi są substancje ciekłe lub stałe[1]. Aerozole są najpowszechniejszą odmianą gazozoli. Aerozole dzieli się na mgły (cząstki ciekłe) i dymy (cząstki stałe).

Przykładami aerozoli są: aerozol soli morskiej, sadza, pyły mineralne, smog. Natomiast mgła, krople chmurowe, kryształy lodu są przykładami hydrometeorów i nie są zwyczajowo klasyfikowane jako aerozole w meteorologii i fizyce atmosfery, mimo że mieszczą się w powyższej definicji.

Trwałość aerozolu określona jest przez tempo wytrącania się dyspersji. W powietrzu najszybciej wytrącają się cząstki duże, o średnicy powyżej 10 μm. Przez długi czas istnieją przede wszystkim aerozole z dyspersjami o średnicach poniżej 1 μm[1].

W życiu codziennym[edytuj | edytuj kod]

Urządzenia działające na zasadzie aerozolu spotkać można w wielu dziedzinach życia. Przykładem jest gaśnica, która z dużą intensywnością wyrzuca cząsteczki gaszącego środka chemicznego, unoszące się w specjalnym, niepalnym gazie - tworzących razem aerozol gaśniczy.

Również niektóre leki, zwłaszcza podawane do drzewa oskrzelowego i płuc, są stosowane w formie aerozoli. Gazem, w którym zawieszone są cząsteczki leku (rozpuszczalnikiem), może być powietrze, dwutlenek węgla, propan i inne. Aerozole promieniotwórcze stosowane są również w medycynie nuklearnej, zwykle ciecz rozproszoną w powietrzu (np. złoto-198 lub albumina osocza znakowana jodem-131)[1].

Aerozole promieniotwórcze[edytuj | edytuj kod]

Aerozole promieniotwórcze (radioaktywne), to areozole w których cząstkami koloidalnymi są substancje promieniotwórcze. Aerozole powstają w naturze na skutek działania promieniowania kosmicznego na składniki atmosfery (np. 14C, 7Be). Tworzą się również podczas rozpadu promieniotwórczego gazowego radonu[1].

Sztuczne aerozole promieniotwórcze powstają podczas operacji z subst. promieniotwórczymi, w tym podczas pracy reaktorów jądrowych. Na wielką skalę powstają np. podczas wybuchów jądrowych, jako opad promieniotwórczy[1].

Przypisy

  1. a b c d e red. nacz. tomu Jan Zienkiewicz: red. nacz. Heliodor Chmielewski: Encyklopedia Techniki. T. Energia jądrowa. Warszawa: Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, 1970, s. 16, seria: Encyklopedia Techniki.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]