Agnieszka Grochowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Agnieszka Grochowska
Ilustracja
Agnieszka Grochowska, 2008
Data i miejsce urodzenia 31 grudnia 1979
Warszawa
Zawód aktorka
Współmałżonek Dariusz Gajewski (od 2004)
Lata aktywności od 2001
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Agnieszka Grochowska-Gajewska (ur. 31 grudnia 1979 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa, laureatka Złotego Lwa na Festiwalu Filmowym w Gdyni za drugoplanową rolę kobiecą w filmie Trzy minuty. 21:37 i za pierwszoplanową rolę kobiecą w filmie Obce niebo, a także Orła za główną rolę kobiecą w filmie Bez wstydu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Warszawie w 1979 roku. W 2002 roku ukończyła studia na Wydziale Aktorskim Akademii Teatralnej w Warszawie. Od 2003 roku jest aktorką Teatru Studio w Warszawie.

Grochowska, obecnie uważana za jedną z najzdolniejszych aktorek młodego pokolenia[1], zadebiutowała w 2001 roku w sztuce Teatru Telewizji Beatryks Cenci, gdzie wcieliła się w postać tytułową. Po ukończeniu studiów wystąpiła w serialu telewizyjnym Zaginiona, gdzie wcieliła się w postać Uli Tokarskiej, która upozorowała własne zaginięcie. Następnie Grochowska otrzymała angaż w Teatrze Studio w Warszawie, na deskach którego grała w spektaklach w reżyserii Zbigniewa Brzozy, m.in. w Mewie u boku Krystyny Jandy oraz w Amadeuszu, gdzie partnerowała Zbigniewowi Zapasiewiczowi. Za rolę w tych sztukach otrzymała nominację nagrody Feliksa za najciekawszy debiut teatralny sezonu.

Przed kamerą Grochowska zadebiutowała w 2002 roku, w filmie AlaRm, w reżyserii swojego przyszłego męża, Dariusza Gajewskiego. Z Gajewskim rok później zrealizowała dramat Warszawa, w którym wcieliła się postać naiwnej Klary. Następnie Agnieszka wcieliła się w główną postać w polsko-szwedzkim filmie Podróż Niny (2004). W tym samym roku aktorka wystąpiła w niemieckim obrazie Unterwegs. Jednak prawdziwym przełomem okazała się postać Tani w filmie Magdaleny Piekorz Pręgi. Za rolę w tym obrazie Grochowska została nominowana do Polskiej Nagrody Filmowej oraz do Europejskiej Nagrody Filmowej w kategorii plebiscytu widzów dla najlepszej aktorki europejskiej. Została również po raz pierwszy nominowana do nagrody im. Zbyszka Cybulskiego.

Rok 2006 przyniósł rolę w filmie Południe-Północ, gdzie wystąpiła u boku Borysa Szyca, i za którą otrzymała drugą nominację do nagrody im. Zbyszka Cybulskiego. W tym samym roku aktorka wystąpiła również w komedii romantycznej Tylko mnie kochaj, gdzie zagrała u boku Macieja Zakościelnego i Agnieszki Dygant, oraz w adaptacji powieści Janusza Leona Wiśniewskiego Samotność w sieci w reżyserii Witolda Adamka, w którym zagrała drugoplanową rolę Natalii.

Następnie Grochowska wystąpiła w filmie Hania w reżyserii Janusza Kamińskiego, gdzie wcieliła się w postać zamężnej Oli, zmęczonej małżeńską rutyną. Zagrała także Dorotę, asystentkę w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w serialu politycznym Agnieszki Holland Ekipa. Użyczyła również swojego głosu w polskiej wersji językowej filmu studia Pixar Ratatuj. W 2007 roku otrzymała nagrodę „Shooting Stars” dla najbardziej obiecującej aktorki, przyznaną podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie.

W 2008 roku zagrała pierwszoplanową rolę w produkcji amerykańsko-polskiej Mała wielka miłość (Expecting Love), w którym partnerował jej Joshua Leonard. Następnie Grochowska rozpoczęła pracę na planie norweskiego filmu Upperdog (2009), w którym wcieliła się w postać Marii, Polki, która postanawia połączyć rozdzielone przed laty rodzeństwo. Za rolę w tym filmie Grochowska otrzymała w 2010 roku nagrodę Amanda dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej[2], oraz została nominowana do nagrody Kanon, przyznawanej podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Kosmorama w Trondheim[3].

W 2010 roku aktorka wystąpiła również w filmie Jana Jakuba Kolskiego Wenecja, oraz w pierwszym tryptyku Macieja Ślesickiego Trzy minuty. 21:37, za którego otrzymała Złotego Lwa za drugoplanową rolę kobiecą podczas Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W 2010 roku występuje również w filmie koprodukcji belgijsko-polskiej Stepy (Beyond the Steppes) w reżyserii Vanji d' Alcantary. Grochowska wcieliła się w postać Niny, żony polskiego oficera, która zostaje zesłana wraz z swoim maleńkim dzieckiem w głąb stepów Azji Centralnej, do pracy w sowchozie. Gdy dziecko zaczyna chorować, zdesperowana matka ucieka w poszukiwaniu lekarstwa. Za tę rolę otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Filmów w Ostendzie w 2011 roku[4]. Obraz został również zakwalifikowany do konkursu głównego 63. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Locarno, a sama Grochowska otrzymała pozytywne recenzje, m.in. w amerykańskim The Hollywood Reporter[5].

W styczniu 2012 roku odbyła się polska premiera filmu Agnieszki Holland W ciemności (In Darkness), w którym Grochowska gra jedną z głównych ról. Obraz został nominowany do Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny podczas 84. ceremonii wręczenia Oscarów. Sama Grochowska nominowana została do Polskich Nagród Filmowych za najlepszą główną rolę kobiecą w wyżej wymienionym filmie. Nagrody jednak nie otrzymała.

W listopadzie 2011 roku ogłoszono, iż Grochowska wcieli się w postać Danuty Wałęsy w filmie Wałęsa. Człowiek z nadziei w reżyserii Andrzeja Wajdy. Obraz opowiada biografię Lecha Wałęsy.

11 kwietnia 2014 została odznaczona brązowym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis[6].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od lipca 2004 roku jest żoną reżysera Dariusza Gajewskiego. W 2012 roku urodził się ich syn Władysław[7]. W 2016 roku para doczekała się drugiego syna, Henryka[8]

Filmy fabularne
Rok Tytuł Rola
2002 AlaRm Sylwia
2003 Warszawa Klara
2004 Unterwegs Kazia
2004 Pręgi Tatiana
2005 Возьми себя в руки Ilonka
2005 Ninas resa Nina
2006 Wszyscy jesteśmy Chrystusami matka Adasia
2006 Tylko mnie kochaj Julia
2006 Samotność w sieci Natalia
2006 Południe-Północ Julia
2007 Hania Ola
2008 Mała wielka miłość Joanna
2008 Magiczne drzewo mama
2008 Limousine Ania
2009 Upperdog Maria
2009 Nie opuszczaj mnie Rolska
2010 Wenecja Barbara
2010 Trzy minuty. 21:37 lektorka
2010 Beyond the Steppes Polka Nina
2011 W ciemności Klara Keller
2011 80 milionów Anka
2012 Bez wstydu siostra Tadka
2013 Wałęsa. Człowiek z nadziei Danuta Wałęsa
2014 Obce ciało Kris Nilska
2015 Child 44 Nina Andreeva
2015 Sugihara Chiune Irina
2015 Obce niebo Basia
2018 Miłość jest wszystkim
Seriale
Rok Tytuł Rola
2003 Zaginiona Ula Tokarska
2003 Na dobre i na złe siostra Dominika (odc. 165)
2007 Ekipa asystentka Dorota
2017 Polizeiruf 110 Anna Kowalska (odc. Das Beste für mein Kind)[9]
2018 Nielegalni Ewa Dębska
Polski dubbing

Spektakle teatralne[edytuj | edytuj kod]

Teatr Studio w Warszawie
  • 2006: Sługa dwóch panów (w reżyserii Rimasa Tuminasa) jako Beatrice
  • 2005: Géza dzieciak (w reżyserii Zbigniewa Brzozy) jako Vízike
  • 2004: Więź (w reżyserii Zbigniewa Brzozy) jako Josie
  • 2003: Bal pod Orłem (w reżyserii Zbigniewa Brzozy)
  • 2003: Mewa (w reżyserii Zbigniewa Brzozy) jako Nina Zarieczna
  • 2002: Zima (w reżyserii Mateusza Bednarkiewicza) jako Śnieżynka
  • 2002: Amadeus (w reżyserii Zbigniewa Brzozy) jako Konstancja Weber
Teatr Mały w Warszawie
  • 2001: Zima (w reżyserii Mateusza Bednarkiewicza) jako Śnieżynka
  • Kopciuch (w reżyserii Janusza Głowackiego) jako Kopciuch
Teatr Narodowy w Warszawie
  • 2004: Kopciuch (w reżyserii Willa Pomerantza) jako Kopciuszek
Teatr Nowy Praga w Warszawie
  • 2007: Życie towarzyskie i uczuciowe (w reżyserii Mateusza Bednarkiewicza) jako Elżbieta
Teatr 2xU/Usta Usta w Warszawie
  • 2007: Gwiazdy spadają w sierpniu (w reżyserii Marcina Libery)
Teatr na Woli im. Tadeusza Łomnickiego w Warszawie
  • 2006: Król Lear (w reżyserii Andrieja Konczałowskiego) jako Kordelia
Teatr Telewizji
  • 2011: Rzecz o banalności miłości, jako Hannah Arendt
  • 2010: Boulevard Voltaire (reż. Andrzej Bart), jako Paulina
  • 2007: Pozory mylą, jako Julie-Ann Jobson
  • 2006: Więź, jako Josie
  • 2006: Techniki negocjacyjne, jako Lena Rajska
  • 2006: Pastorałka, jako Maria / Synowa gospodarza
  • 2005: Piaskownica, jako Ona I
  • 2005: Ameryka, część druga, jako Irena
  • 2004: Antygona, jako Antygona
  • 2003: Siła komiczna, jako Emka
  • 2003: Lekcja angielskiego, jako Marta
  • 2001: Beatryks Cenci, jako Beatryks Cenci

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Polskie Nagrody Filmowe (Orły)
Europejska Nagroda Filmowa
  • 2005: nagroda publiczności dla najlepszej europejskiej aktorki − Pręgi (nominacja)
Festiwal Filmowy w Gdyni
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie
  • 2007: nagroda dla gwiazdy jutra („Shooting Stars”)
Międzynarodowy Festiwal Filmowy Kosmorama w Trondheim
  • 2010: najlepsza pierwszoplanowa rola kobieca − Upperdog (nominacja do nagrody Kanon)
Festiwal Filmów w Ostendzie
  • 2011: najlepsza aktorka – Stepy
Nagroda Amanda
  • 2010: najlepsza aktorka pierwszoplanowa − Upperdog
Nagroda im. Zbyszka Cybulskiego
  • 2010: nagroda główna − Nie opuszczaj mnie i Trzy minuty. 21:37 (nominacja)
  • 2007: nagroda główna − Południe-Północ (nominacja)
  • 2005: nagroda główna − Pręgi (nominacja)
Złota Kaczka
  • 2005: najlepsza polska aktorka − Pręgi (nominacja)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Biografia Agnieszki Grochowskiej. Stopklatka.pl. [dostęp 2010-08-24].
  2. Agnieszka Grochowska zdobyła norweskiego Oscara. Wp.pl. [dostęp 2010-08-24].
  3. Agnieszka Grochowska nominowana do Kanon Award. Stopklatka.pl. [dostęp 2010-08-24].
  4. Flamandzkie Nagrody Filmowe. [dostęp 2012-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  5. Agnieszka Grochowska chwalona przez amerykańską prasę. Stopklatka.pl. [dostęp 2010-08-24].
  6. a b Największe gwiazdy polskiego kina na przyznaniu medali „Zasłużony Kulturze” (pol.). afterparty.pl. [dostęp 2014-04-11].
  7. Tygodnik Życie na Gorąco nr 34, 21 sierpnia 2014, s. 16-17
  8. Agnieszka Grochowska 2 miesiące temu urodziła dziecko. Zobacz, jak teraz się prezentuje!, se.pl [dostęp 2016-12-04].
  9. Das Beste für mein Kind | Polizeiruf 110, Erstes Deutsches Fernsehen (ARD) [dostęp 2017-12-03] (niem.).
  10. M.P. z 2014 r. poz. 757.
  11. Prezydent: To dobre lata dla polskiej kultury. prezydent.pl, 2014-05-26. [dostęp 2014-05-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]