Ahmed Tevfik Pasza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ahmed Tevfik Pasza
Ahmed Tevfik Pasza w 1907
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1845
Stambuł
Data i miejsce śmierci 8 października 1936
Stambuł
Wielki wezyr
Okres od 13 kwietnia 1909
do 5 maja 1909
Przynależność polityczna Komitet Jedności i Postępu
Poprzednik Hüseyin Hilmi Pasza
Następca Hüseyin Hilmi Pasza
Okres od 11 listopada 1918
do 3 marca 1919
Poprzednik Ahmed İzzet Pasza
Następca Damat Ferid Pasza
Okres od 21 października 1920
do 4 listopada 1922
Poprzednik Damat Ferid Pasza
Następca likwidacja urzędu
Odznaczenia
Order Zasług Korony Pruskiej Honorowy Rycerz Wielki Komandor Orderu Gwiazdy Indii (Wielka Brytania)

Ahmed Tevfik Pasza, osm. احمد توفیق پاشا (ur. 11 lutego 1845 w Stambule, zm. 8 października 1936 tamże) – osmański urzędnik, trzykrotny i zarazem ostatni Wielki wezyr Imperium Osmańskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem oficera kawalerii Ismaila Hakki Paszy, pochodzącego z tatarskiego rodu Girej, z Krymu. Przez wiele lat pracował w służbie dyplomatycznej - na placówkach w Rzymie, Wiedniu, Petersburgu i w Atenach. W latach 1885–1895 był ambasadorem Imperium Osmańskiego w Berlinie, a w latach 1909–1914 w Londynie[1]. W czasie misji dyplomatycznej w Berlinie szczególnie interesował system szkolnictwa wyższego w Niemczech, który pragnął zaadoptować do warunków tureckich.[2]

W 1895 objął urząd ministra spraw zagranicznych, który sprawował do 1909. Trzykrotnie obejmował urząd Wielkiego wezyra – w 1909, w 1918 i po ostatni w 1920. Był ostatnią osobą pełniącą ten urząd. Po upadku Imperium Osmańskiego stracił tytuł paszy, a w 1934 przyjął nazwisko „Okday”. Pochowany na cmentarzu Edirnekapi (Edirnekapı Şehitliği) w Stambule.

Był żonaty (żona Elisabeth Schumi), miał pięcioro dzieci. W 1986 ukazały się wspomnienia Şefika Okdaya, pt. Büyükbabam Son Sadrazam Ahmet Tevfik Paşa (Mój dziadek Ahmed Tevfik Pasza • Ostatni Wielki Wezyr).

Przypisy

  1. The Diary of Karl Süssheim (1878-1947): Orientalist Between Munich and Istanbul, opr. Barbara Fleming, Franz Steiner Verlag 2002, s. 21
  2. Jacob Landau, Exploring Ottoman and Turkish History, C. Hurst & Co. Publishers 2004, s. 231

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]