Airco DH.1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Airco DH.1
Airco DA.1A
Airco DA.1A
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Aircraft Manufacturing Company Limited
Savages Limited of King’s Lynn
Konstruktor Geoffrey de Havilland
Typ samolot myśliwski i rozpoznawczy[a]
Konstrukcja dwupłat o konstrukcji drewnianej
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1915
Dane techniczne
Napęd 1 silnik Bardmore (Renualt)[b]
Moc 121 KM (89,5 kW) (70 KM (52,2 kW))[b]
Wymiary
Rozpiętość 12,5 m
Długość 8,83 m
Wysokość 3,45 m
Powierzchnia nośna 39,58 m²
Masa
Własna 730 kg (615 kg)[b]
Startowa 1061 kg (927 kg)[b]
Osiągi
Prędkość maks. 145 km/h (129 km/h)[b]
Pułap 4115 m[c]
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 karabin maszynowy Lewis kal. 7,7 mm
Użytkownicy
 Wielka Brytania,  Australia
Rzuty
Rzuty samolotu

Airco DH.1brytyjski samolot myśliwski i rozpoznawczy z okresu I wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1914 roku głównym konstruktorem w wytwórni lotniczej Aircraft Manufacturing Company Limited, produkującej samoloty na podstawie licencji braci Farman, został Geoffrey de Havilland, który opracował pierwszy samolot wytwórni[1]. Od jego nazwiska otrzymał on oznaczenie DH.1. Prototyp samolotu był gotowy w styczniu 1915 roku i po oblataniu znalazł się w zainteresowaniu lotnictwa brytyjskiego z uwagi na ustawienie stanowiska obserwatora z przodu (co zapewniało doskonałą widoczność) i planowane jego uzbrojenie. Royal Flying Corps zwróciło jednak uwagę na słabe osiągi samolotu, a zwłaszcza na małą moc silnika. Pomimo zainteresowania lotnictwa, wytwórnia zrezygnowała z jego produkcji na rzecz budowy kolejnego samolotu Airco DH.2. Wytwórnia przekazała jednak plany DH.1 do wytwórni Savages Limited of King’s Lynn[1], w której zamontowano w samolocie silnik Beardmore o mocy 121 KM, przez co poprawiły się jego osiągi, choć jednocześnie zwiększyła się masa. W wytwórni tej wyprodukowano 99 samolotów z mocniejszym silnikiem, oznaczonych jako DH.1A[2]. Samoloty produkowane seryjnie zostały także wyposażone w karabin maszynowy obsługiwany przez obserwatora[1][3].

Prototyp samolotu DH.1

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Samoloty DH.1A znalazły się na wyposażeniu lotnictwa brytyjskiego, gdzie służyły w 14. dywizjonie RFC[3], działającym na Bliskim Wschodzie. Jeden z tych samolotów znalazł się na wyposażeniu 1. dywizjonu Australian Flying Corps[4]. Samolot użytkowano na froncie na Bliskim Wschodzie do 1917 roku. Pozostałe samoloty służyły do szkolenia pilotów i obserwatorów i znalazły się na wyposażeniu Centralnej Szkoły Lotniczej w Upavon, siedmiu dywizjonów szkolnych i jednym dywizjonie zapasowym[3].

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Samolot DH.1 był dwupłatem o konstrukcji drewnianej, kratownicowej. W przedniej części kadłuba mieściła się gondola z miejscami dla załogi, z przodu kabina obserwatora, a za nią pilota. Za fotelami załogi znajdował się silnik napędzający śmigło pchające. Podwozie było stałe, klasyczne z płozą ogonową[1].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane wersji DH.1A.
  2. a b c d e W nawiasie dane wersji DH.1, o ile się różnią od DH.1A.
  3. Nie jest znany pułap dla wersji DH.1.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d A.J. Jackson: De Havilland Aircraft Since 1909. Putnam Aeronautical Books, 1987, s. 44–46. ISBN 978-0-85177-802-0. (ang.)
  2. Donald Hannah: De Havilland. Stamford: Key Publishing Ltd, 1982, s. 10, 61, 65. ISBN 0-946219-00-1. (ang.)
  3. a b c J.M. Bruce: De Havilland Aircraft of World war One. Londyn: Arms and Armour, 1991, s. 9–12. ISBN 1-85409-069-0. (ang.)
  4. Brendan Cowan, Mark Lax: AMC/Airco D.H.1 (ang.). adf-serials.com.au, 29 września 2014. [dostęp 2018-04-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Donald Hannah: De Havilland. Stamford: Key Publishing Ltd, 1982, s. 10, 61, 65. ISBN 0-946219-00-1. (ang.)
  • A.J. Jackson: De Havilland Aircraft Since 1909. Putnam Aeronautical Books, 1987, s. 44–46. ISBN 978-0-85177-802-0. (ang.)
  • J.M. Bruce: De Havilland Aircraft of World war One. Londyn: Arms and Armour, 1991, s. 9–12. ISBN 1-85409-069-0. (ang.)