Airco DH.6

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Airco DH.6
Airco DH.6
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Aircraft Manufacturing Company Limited[a]
Konstruktor Geoffrey de Havilland
Typ samolot szkolny i treningowy
Konstrukcja dwupłat o konstrukcji drewnianej
Załoga 2 lub 3
Historia
Data oblotu 1917
Lata produkcji 1917-1919; 1921[b]
Dane techniczne
Napęd 1 silnik R.A.F. 1A[c]
Moc 91 KM (67 kW)
Wymiary
Rozpiętość 10,95 m
Długość 8,32 m
Wysokość 3,29 m
Powierzchnia nośna 40,51 m²[d]
Masa
Własna 662 kg[e]
Startowa 919 kg
Osiągi
Prędkość maks. 112 km/h
Prędkość minimalna 64 km/h
Prędkość wznoszenia 1,15 m/s
Pułap 1860 m
Długotrwałość lotu 2 godz. 45 min
Dane operacyjne
Użytkownicy
 Wielka Brytania;  Australia;  Kanada;  Hiszpania

Airco DH.6brytyjski samolot szkolny i treningowy z okresu I wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W związku z rozwojem lotnictwa zaszła potrzeba budowy prostego i taniego samolotu szkolnego służącego do szkolenia wstępnego pilotów, zwłaszcza dla lotnictwa wojskowego. W wytwórni lotniczej Aircraft Manufacturing Company Limited Geoffrey de Havilland opracował taki samolot, który otrzymał oznaczenie DH.6.

Prototyp był gotowy na początku 1917 roku i okazał się dobrym i prostym w obsłudze samolotem, świetnie nadającym się do szkolenia pilotów. Rozpoczęto więc jego produkcję w wytwórni Airco, ale w związku z dużym zapotrzebowaniem dla tego typu samolotu jego plany przekazano także do innych wytwórni: Grahame-White Aviation Co. Ltd., Kingsbury Aviation C. Ltd., Harland & Wolff Ltd., Morgan & Co., Savages Ltd., Ransome, Sims & Jefferies Ltd., Gloucestershire Aircraft Co. Ltd. i Canadian Aeroplanes Ltd., które rozpoczęły produkcję tych samolotów[1]. Przy czym w produkowanych seryjnie samolotach zaczęto montować inne silniki niż w samolotach wytwórni Airco, co nieznacznie zmieniało ich parametry, ale nie powodowały istotnych zmian właściwości samolotu. Produkcję tę prowadzono także po zakończeniu I wojny światowej, już dla lotnictwa cywilnego. W wytwórniach brytyjskich zbudowano łącznie 2948 samolotów tego typu, w wytwórni Canadian Aeroplanes Ltd. zbudowano tylko jeden prototyp[2].

W 1921 roku sprzedano licencję na budowę tego samolotu do Hiszpanii, do wytwórni Hispano-Suiza, gdzie zbudowano 60 samolotów tego typu z silnikiem Hispano-Suiza 8 o mocy 141 KM[2].

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Samoloty DH.6 były używane do szkolenia pilotów w dywizjonach szkolnych, ośrodkach szkoleniowych lotnictwa brytyjskiego, dwóch dywizjonach szkolnych i ośrodku szkolnym lotnictwa australijskiego[3][4]. Pod koniec 1917 roku przekazano ok. 300 samolotów do brytyjskiego lotnictwa marynarki wojennej, gdzie po przystosowaniu ich do lotów patrolowych na morzem zostały przydzielone do 15 dywizjonów. Zajmowały się one patrolowaniem wód przybrzeżnych Wielkiej Brytanii i zwalczaniem niemieckich okrętów podwodnych. Samoloty te zostały wyposażone w karabin maszynowy Lewis kal. 7,7 mm umieszczony w tylnej kabinie oraz posiadały ładunek bomb o masie 45 kg.

Po zakończeniu I wojny światowej samoloty używane przez lotnictwo wojskowe, nadające się do dalszego użytkowania, zostały sprzedane osobom cywilnym lub przekazane dla lotnictwa cywilnego, w sumie sprzedano ok. 1000 samolotów[1]. Latały one jeszcze do początków lat trzydziestych. Również samoloty posiadane przez Australię zostały sprzedane osobom prywatnym.

Samoloty DH.6 zbudowane w Hiszpanii były użytkowane w szkołach lotniczych do lat trzydziestych.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Samolot DH.6 był dwupłatem o konstrukcji drewnianej, kratownicowej. W przedniej części kadłuba umieszczono silnik, były to silniki: R.A.F. 1A o mocy 91 KM, Curtiss OX-5 o mocy 91 KM lub Renualt o mocy 81 KM i wersji hiszpańskiej Hispano-Suiza 8 o mocy 141 KM. Za silnikiem umieszczono kabinę załogi, z przodu miejsce pilota – ucznia, z tyłu miejsce pilota – instruktora lub obserwatora, były też samoloty gdzie z tyłu były dwa miejsca. Podwozie było klasyczne stałe, z płozą ogonową.

Samolot nie był uzbrojony, choć samoloty przekazane dla lotnictwa marynarki wojennej zostały wyposażone w ruchomy karabin maszynowy Lewis kal. 7,7 mm umieszczony na stanowisku tylnym, przystosowano je również do przewozu bomb o masie 45 kg do zwalczania okrętów podwodnych.

Dane techniczne wersji samolotów DH.6 w zależności od rodzaju silnika i liczebności załogi[1]
R.A.F 1A
trzymiejscowy
Curtis OX-5
dwumiejscowy
Renualt
trzymiejscowy
Masa własna 757 kg 698 kg 616 kg
Masa całkowita 1079 kg 874 kg 862 kg
Prędkość maksymalna 120 km/h
Prędkość minimalna 72 km/h 64 km/h 64 km/h
Długotrwałość lotu 2 godz. 45 min 2 godz. 45 min 3 godz. 30 min

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Inni producenci samolotów w tekście.
  2. Produkowane w Hiszpanii.
  3. Pozostałe rodzaje silników zastosowanych w samolocie w tekście.
  4. DH.6A – powierzchnia nośna 38,37 m².
  5. Dane dla wersji dwumiejscowej z silnikiem R.A.F. 1A, dla pozostałych wersji i silników w tabelce.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c A.J. Jackson: De Havilland Aircraft Since 1909. Putnam Aeronautical Books, 1987, s. 86-96. ISBN 978-0-85177-802-0. (ang.)
  2. a b Donald Hannah: De Havilland. Stamford: Key Publishing Ltd, 1982, s. 11, 61, 65. ISBN 0-946219-00-1. (ang.)
  3. J.M. Bruce: De Havilland Aircraft of World War One. Londyn: Arms and Armour, 1991, s. 54-61. ISBN 1-85409-069-0. (ang.)
  4. Brendan Cowan, Mark Lax: AFC Airco D.H.6 (ang.). adf-serials.com.au, 3 wrzesień 2014. [dostęp 2018-04-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Donald Hannah: De Havilland. Stamford: Key Publishing Ltd, 1982, s. 14, 61, 65. ISBN 0-946219-00-1. (ang.)
  • A.J. Jackson: De Havilland Aircraft Since 1909. Putnam Aeronautical Books, 1987, s. 86-96. ISBN 978-0-85177-802-0. (ang.)
  • J.M. Bruce: De Havilland Aircraft of World war One. Londyn: Arms and Armour, 1991, s. 54-61. ISBN 1-85409-069-0. (ang.)