Ajdin Arutiunian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ajdin Arutiunian
Այդին Հարությունյան
ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1918
Poros, Armenia
Data i miejsce śmierci 23 listopada 1990
Erywań, Armenia
Przebieg służby
Lata służby 1939–1945
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Czerwonej GwiazdyOrder Czerwonej GwiazdyMedal „Za Zasługi Bojowe”Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal „Za obronę Kaukazu”Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”Medal „Za zdobycie Berlina”Medal za Wyzwolenie Pragi

Ajdin Arutiunian (orm. Այդին Հարությունյան, ros. Айдин Арутюнович Арутюнян, ur. 1 lipca 1918 we wsi Poros w Armenii, zm. 23 listopada 1990 w Erywaniu) – radziecki wojskowy, major, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ormiańskiej rodzinie chłopskiej. W 1939 skończył szkołę pedagogiczną ,później pracował w szkole średniej, we wrześniu 1939 został powołany do Armii Czerwonej, ukończył szkołę pułkową. Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami, walczył na Froncie Zachodnim, Centralnym, Zakaukaskim, Północno-Kaukaskim, w Samodzielnej Armii Nadmorskiej oraz na 4 Froncie Ukraińskim i 1 Białoruskim. Był czterokrotnie ranny, w tym dwukrotnie (w sierpniu i we wrześniu 1941) ciężko. Szczególnie wyróżnił się w szturmie Sewastopola i wzgórza Gornaja w maju 1944 jako pomocnik dowódca plutonu 526 pułku piechoty 89 Dywizji Piechoty Armii Nadmorskiej 4 Frontu Ukraińskiego w stopniu starszego sierżanta, gdzie zabił granatami 10 żołnierzy wroga, a po śmierci w walce dowódców dwóch plutonu przejął dowodzenie plutonami i zadał Niemcom duże straty, łącznie ok. 70 zabitych i 30 wziętych do niewoli. W styczniu i lutym 1945 uczestniczył w operacji warszawsko-poznańskiej (części operacji wiślańsko-odrzańskiej), m.in. wyzwalaniu Tomaszowa, Szydłowca, Opoczna i Kalisza, w kwietniu i maju 1945 w operacji berlińskiej W 1945 został zdemobilizowany, pracował w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Armeńskiej SRR i jako szef wydziału komitetu wykonawczego rady miejskiej Erywania, w 1961 zakończył służbę w stopniu majora.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]