Akamprozat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Akamprozat
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C5H11NO4S
Masa molowa 181,21 g/mol
Wygląd biały lub prawie biały proszek
Identyfikacja
Numer CAS 77337-76-9
77337-70-3 (sól sodowa)
77337-71-4 (sól potasowa)
77337-72-5 (sól litowa)
77337-73-6 (sól wapniowa)
77337-74-7 (sól magnezowa)
77337-75-8 (sól cynkowa)
PubChem 71158[2]
DrugBank DB00659[3]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC N07 BB03
Stosowanie w ciąży kategoria X

Akamprozatsiarkoorganiczny związek chemiczny, pochodna homotauryny o właściwościach GABA-ergicznych. Jest stosowany w celu zmniejszenia objawów abstynencji alkoholowej podczas leczenia odwykowego. Lek został wprowadzony na europejski rynek farmaceutyczny w 1992 roku.

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Mechanizm działania jest niejasny, wiadomo, że lek wywiera wpływ na receptory NMDA[4].

Farmakokinetyka i metabolizm[edytuj | edytuj kod]

Akamprozat nie podlega metabolizmowi wątrobowemu, jest wydalany przez nerki.

Przeciwwskazania[edytuj | edytuj kod]

Przeciwwskazaniami do stosowania tego leku są: nadwrażliwość na akamprozat lub pozostałe składniki preparatu; ciąża i okres karmienia piersią; niewydolność nerek i ciężka niewydolność wątroby.

Akamprozat nie jest lekiem przeznaczonym do odtruwania alkoholowego. Nie zastępuje profesjonalnego leczenia zespołu abstynencyjnego. Akamprozatu nie należy podawać osobom poniżej 18 lat i powyżej 65 lat. Pacjentów uzależnionych od alkoholu, w tym leczonych akamprozatem, należy obserwować pod kątem wystąpienia depresji i skłonności do samobójstwa. Leczenie powinno odbywać się bezwzględnie z jednocześnie prowadzoną psychoterapią uzależnień.

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Lek jest na ogół dobrze tolerowany[4]. Podczas stosowania bardzo często występuje biegunka (>1/10). Często występują ból brzucha, nudności, wymioty, świąd skóry, wysypka plamisto-grudkowa, oziębłość płciowa, impotencja, osłabienie libido (>1/100). Niezbyt często: zwiększenie libido (>1/1000). Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne) (>1/10000).

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

  • chorym o masie ciała >60 kg podaje się 3x dziennie 666 mg,
  • chorym o masie ciała <60 kg podaje się 666 mg leku rano i po 333 mg leku w południe i wieczorem.

Leczenie trwa zwykle około roku.

W trakcie kuracji wskazane jest podawanie witaminy B1, B6 i anksjolityków[potrzebny przypis].

Preparaty[edytuj | edytuj kod]

  • Campral tabletki dojelitowe 333 mg

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska IX. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2011, s. 4574. ISBN 978-8388157-77-6.
  2. Akamprozat (CID: 71158) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. Akamprozat (DB00659) – informacje o substancji aktywnej (ang.). DrugBank.
  4. a b Bogusław Habrat: Leki stosowane w leczeniu uzależnień. W: Adam Bilikiewicz, Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka, Janusz Rybakowski: Psychiatria. T. 3. Wrocław: Urban & Parner, 2011, s. 168–169. ISBN 978-83-7609-110-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J.K. Podlewski, A. Chwalibogowska-Podlewska: Leki współczesnej terapii. Wyd. XVII. 2005.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.