Akita amerykańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy amerykańskiej rasy psów. Zobacz też: japońska rasa Akita Inu oraz inne znaczenia słowa Akita.
Akita amerykańska
Ilustracja
Akita amerykańska
Inne nazwy American Akita,
dawniej Duży japoński pies, Great japanese dog
Kraj patronacki USA
Kraj pochodzenia Japonia
Wymiary
Wysokość 65-70 cm (psy), 60-65 cm (suki)
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 5,
numer wzorca 344
Wzorce rasy
FCI

Akita amerykańska (dawniej "duży japoński pies") – rasa psów należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych. Nie podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Historia rozwoju akity amerykańskiej (dawniej duży pies japoński) jest początkowo wspólna z dziejami akity japońskiej. Od 1603 r. w regionie Akita używano do walk średniej wielkości psów przeznaczonych do polowania na niedźwiedzie (Akita Matagi). Począwszy od 1868 r. krzyżowano tę rasę z psami tosa oraz z mastiffami. W efekcie zwiększyły się rozmiary akity, ale też zatracone zostały cechy charakterystyczne dla szpiców. W 1908 r. zakazano walk psów, ale mimo to akity przetrwały i były nadal rozwijane jako duża rasa japońska. W 1931 r. wytypowano dziewięć najlepszych psów tej rasy i uznano je za "pomnik przyrody". Podczas II wojny światowej psie skóry były stosowane do produkcji wojskowych mundurów. Policja zarządziła łapanki i konfiskatę wszystkich psów z wyjątkiem owczarków niemieckich, przeznaczanych do celów militarnych. Niektórzy miłośnicy akit próbowali obejść prawo krzyżując swoje psy z owczarkami. Po zakończeniu wojny liczba Akit drastycznie spadła i jako rasa podzielona była na trzy typy:

  1. Akita Matagi,
  2. Akita do walk psów,
  3. Owczarko-Akita.

Podczas odtwarzania rasy po wojnie, Kongo-go z linii DEWA cieszył się krótką, ale spektakularną popularnością. Wiele akit z linii DEWA, których wygląd wskazywał na pokrewieństwo z mastiffami i owczarkami niemieckimi, zostało zabranych do Stanów Zjednoczonych przez personel wojskowy. Akity z linii DEWA, inteligentne i łatwo dostosowujące się do różnych warunków, fascynowały amerykańskich hodowców. Liczba psów z tej linii zwiększała się wraz z rosnącym nią zainteresowaniem. W 1956 r. założono Amerykański Klub Akity (Akita Club of America – ACA), zaś AKC (American Kennel Club) uznał rasę (wpis do księgi hodowlanej i normalny status na wystawach) w październiku 1972 r. Japoński Kennel Club (JKC) i AKC nie przeprowadziły wtedy żadnych uzgodnień dotyczących wzajemnego uznawania pochodzenia i rodowodów akit, co spowodowało zakaz sprowadzania nowych psów z Japonii. Dlatego też akity w USA stały się zupełnie inne niż w Japonii – kraju pochodzenia rasy. W ten sposób w USA rozwinęła się własna odmiana akity, której cechy charakterystyczne i typ pozostają nie zmienione od 1955 r. To silnie kontrastuje z sytuacją akity w Japonii, gdzie krzyżowano je z akitami matagi celem odtworzenia oryginalnego typu rasy.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • Jest to pies o mocnej budowie i dużej masie. Charakterystyczna jest głowa o kształcie dwóch trójkątów równobocznych, odwróconych i stykających się ze sobą podstawą.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Dopuszczalne są wszystkie typy umaszczenia.

  • Przy umaszczeniu pinto (łaciate) kolor powinien zajmować minimum 1/3 powierzchni bieli.
  • Sierść średniej długości, składa się z twardego włosa okrywowego i miękkiego podszerstka. Dwa razy w roku bardzo intensywnie linieje.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Są to psy z natury ciche i czujne. Nieufne wobec obcych. Dość niezależne, wymagają doświadczonego opiekuna. Mogą być agresywne wobec innych psów.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Przodkowie akity służyli do polowań na grubą zwierzynę, a udokumentowana historia rasy rozpoczyna się w wieku VII. Wtedy zmuszony do banicji przed cesarzem Japonii jeden z jego rycerzy znalazł schronienie w prowincji Akita. Postanowił tam stworzyć najsilniejsze i najwaleczniejsze psy.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

Cieszy się coraz większym zainteresowaniem w Polsce. Popularny jest w Stanach Zjednoczonych i Japonii.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Do końca 2005 r. rasa ta nazywana była "duży japoński pies", co było efektem protestu japońskich kynologów przeciw nazywaniu tych psów akitami. Od stycznia 2006 r. rasa ta powróciła w klasyfikacji FCI do grupy V, pod nazwą akita amerykańska.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 190.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.