Akumulator zasadowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Akumulator zasadowy – rodzaj akumulatora elektrycznego, w którym elektrolit ma odczyn zasadowy.

Pierwsze tego typu konstrukcje – akumulator niklowo-żelazowy i akumulator niklowo-kadmowy zostały opracowane w 1899 roku przez szwedzkiego naukowca Waldemara Jungnera jako alternatywy do jedynego znanego wówczas akumulatora kwasowo-ołowiowego[1]. Elektrodami w akumulatorach niklowych są płyty wykonane z taśmy stalowej w postaci ramek utrzymujących "kieszonki" z dziurkowanej blachy, wewnątrz których znajduje się masa czynna. Głównymi składnikami masy czynnej elektrody dodatniej są wodorotlenek niklu(II), nikiel i grafit; elektrody ujemnej – sproszkowane żelazo lub żelazo i kadm. Płyty dodatnie połączone są ze stalową obudową akumulatora. Jako elektrolit stosowany jest ok. 21% roztwór wodorotlenku potasu lub wodorotlenku litu[potrzebny przypis].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Waldemar Jungner (ang.). Tekniska museet, 2012-01-24. [dostęp 2016-09-10].