Alala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Alala (stgr Ἀλαλά; "okrzyk bitewny") – bojowy okrzyk z mitologii greckiej. Słowo pochodzi od czasownika ἀλαλή [alalē]. Starożytni grecy mieli nacierać na wroga właśnie z takim okrzykiem, w celu zasiania popłochu w ich szeregach. Hezjod podaje, że Ateńczycy interpretowali okrzyk jako pochodzący od dźwięku sowy, symbolu patronki miasta, Ateny.

W XX wieku okrzyk przyjął się wśród włoskich wojskowych. 7 sierpnia 1918 r. włoski poeta Gabriele D'Anunzio, pełniący wówczas służbę wojskową jako pilot, zaproponował towarzyszom broni, by zastąpić barbarzyński jego zdaniem okrzyk Hip, hip, hurra nowym - Eia, eia, eia, alalà. Następnego dnia wszyscy lotnicy mieli już chorągwie z nowym okrzykiem napisanym własnoręcznie przez D'Anunzio wraz z jego autografem i datą[1]. Następnie okrzyk funkcjonował jako nieodłączny element przemówień poety w proklamowanej przez niego Regencji Carnaro. Zawołanie przyjęły także ruchy faszystowskie, a słowa Eia, eia, alalà stały się częścią refrenu Giovinezzy, włoskiego hymnu faszystowskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Joanna Sondel-Cedarmas, Gabriele D'Anunzio. U źródeł ideologicznych włoskiego faszyzmu, Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawnictw Prac Naukowych Universitas, 2008, s. 167, ISBN 97883-242-0844-9.