Albéric O’Kelly de Galway

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Albéric O’Kelly de Galway
Albéric O'Kelly de Galway 1961b.jpg
Albéric O’Kelly de Galway, 1961
Państwo  Belgia
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1911
Bruksela
Data i miejsce śmierci 3 października 1980
Bruksela
Tytuł szachowy arcymistrz (1956)
Gnome-go-next.svg Belgijscy arcymistrzowie szachowi
a b c d e f g h
8
Chessboard480.svg
a8 black rook
b8 black knight
c8 black bishop
d8 black queen
e8 black king
f8 black bishop
g8 black knight
h8 black rook
b7 black pawn
d7 black pawn
e7 black pawn
f7 black pawn
g7 black pawn
h7 black pawn
a6 black pawn
c5 black pawn
e4 white pawn
f3 white knight
a2 white pawn
b2 white pawn
c2 white pawn
d2 white pawn
f2 white pawn
g2 white pawn
h2 white pawn
a1 white rook
b1 white knight
c1 white bishop
d1 white queen
e1 white king
f1 white bishop
h1 white rook
8
7 7
6 6
5 5
4 4
3 3
2 2
1 1
a b c d e f g h
System O’Kelly’ego w obronie sycylijskiej

Albéric O’Kelly de Galway (ur. 17 maja 1911 w Brukseli, zm. 3 października 1980 w Brukseli) – belgijski szachista, mistrz świata w szachach korespondencyjnych, arcymistrz od 1956 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Z pochodzenia był Irlandczykiem. W latach 19361959 siedmiokrotnie zwyciężał w mistrzostwach Belgii, zaś w latach 19371968 ośmiokrotnie reprezentował swój kraj na olimpiadach szachowych (w tym 7 razy na I szachownicy)[1]. W 1946 r. zwyciężył w Beverwijk, zaś rok później – w turnieju strefowym (eliminacji mistrzostw świata) w Hilversum. Kolejne zwycięstwa odniósł w Dortmundzie (1951), Dublinie (1954), Ostendzie (1956), Zurychu (1960) Palmie de Mallorce (1965) i Maladze (1967). W 1962 r. zwyciężył w III mistrzostwach świata w szachach korespondencyjnych[2]. Oprócz tego był cenionym teoretykiem, dziennikarzem i sędzią szachowym, w latach 1963, 1966 i 1969 trzykrotnie sędziował mecze o tytuł mistrza świata, zaś w roku 1974 – finałowy mecz pretendentów.

W latach 50. dogłębnie przeanalizował i stosował w grze turniejowej wprowadzony do praktyki przez Ksawerego Tartakowera w 1924 r. system w obronie sycylijskiej, później nazwany system O’Kelly’ego:

1.e4 c5 2.Sf3 a6

Według retrospektywnego systemu rankingowego Chessmetrics, najwyższą punktację osiągnął w styczniu 1957 r., z wynikiem 2644 punktów zajmował wówczas 31. miejsce na świecie[3].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Match Botvinnik-Smyslov. Ed. du Marais, Bruksela 1957
  • 34mal Schachlogik. Verlag de Gruyter, Berlin 1964
  • Tigran Petrosjan, champion du monde. Ed. du Marais, Bruksela 1964
  • The Sicilan flank game. Batsford, Londyn 1969
  • Assess your chess fast. Batsford, Londyn 1978 (​ISBN 0-7134-1056-6​)
  • Improve your chess fast. Batsford, Londyn 1978 (​ISBN 0-7134-1054-X​)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]