Albert Cohen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Albert Cohen, (ur. 16 sierpnia 1895 na wyspie Korfu, zm. 17 października 1981 w Genewie), szwajcarski pisarz pochodzenia żydowskiego, piszący po francusku. Absolwent szkoły średniej w Marsylii i studiów uniwersyteckich w Genewie. Pracownik Wydziału Dyplomatycznego Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie. Podczas II wojny światowej radca prawny międzyrządowego komitetu na rzecz uchodźców w Londynie.

Twórczość[edytuj]

Za największe dzieło Cohena uchodzi powieściowa tetralogia, na którą składają się Solal (1930), Gwoździojad (1938), Oblubienica Pana (1968), Les Valeureux (1969). Spośród tych książek szczególnie ceniona jest Oblubienica Pana, uhonorowana w 1968 r. Grand Prix du Roman de l'Académie Française (Wielką Nagrodą Akademii Francuskiej za Powieść)[1].

Wybrane dzieła[edytuj]

  • Paroles juives (poezje, 1921).
  • Solal (powieść, 1930), wydanie polskie: Solal, przeł. Andrzej Socha, Oficyna Literacka Noir sur Blanc, Warszawa 2007.
  • Mangeclous (powieść, 1938), wydanie polskie: Gwoździojad, przeł. Andrzej Socha, Oficyna Literacka Noir sur Blanc, Warszawa 2006.
  • Le Livre de ma mère (1954), wydanie polskie: Książka o mojej matce, przeł. Anna Sochowa, 1977 (i późniejsze).
  • Ézéchiel, (sztuka teatralna, 1956).
  • Belle du Seigneur (powieść, 1968), wydanie polskie: Oblubienica Pana, przeł. Andrzej Socha, Wydawnictwo Krakowskie, Kraków 2001.
  • Les Valeureux (powieść, 1969).
  • O vous, frères humains (1972), wydanie polskie: O bracia moi, ludzie, przeł. Krzysztof Umiński, "Literatura na Świecie" 2016, nr 1-2.
  • Carnets 1978 (1979).

Przypisy

  1. Grand Prix du Roman (fr.). [dostęp 2014-10-03].

Bibliografia[edytuj]