Albert Kraus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kickboxing pictogram.svg Albert Kraus
Kraus w 2012
Kraus w 2012
Pseudonim Huragan[1]
Data i miejsce urodzenia 3 sierpnia 1980[1]
Oss, Holandia[2]
Obywatelstwo  Holandia[1]
Wzrost 172[1] cm
Masa ciała 70[1] kg
Styl walki kick-boxing
Kategoria wagowa średnia, półśrednia
Klub Super Pro Gym[1]
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 117
Zwycięstwa 89
Przez nokauty 48
Porażki 25
Remisy 3

Albert Kraus (ur. 3 sierpnia 1980 w Oss) – holenderski kick-boxer wagi średniej. Pierwszy mistrz K-1 MAX (2002)[3].

Kariera sportowa[edytuj]

Początki[edytuj]

Kick-boxing trenuje od 14 roku życia. Mając 18 lat zawodowo zadebiutował w kick-boxingu nokautując rywala[1]. Przez pierwsze lata kariery rywalizował przede wszystkim w kraju zdobywając m.in. mistrzostwo Beneluxu (2000) i WKA (2001)[1]. W lutym 2002 roku zadebiutował w japońskiej organizacji K-1[4] natomiast 11 maja 2002 roku wystąpił w pierwszym w historii turnieju finałowym K-1 World MAX gdzie pokonał wszystkich trzech rywali zdobywając mistrzostwo[4]. Rok później ponownie doszedł do finału po uprzednim pokonaniu Andy'ego Souwera w ćwierćfinale i Duane'a Ludwiga w półfinale, ale uległ w nim przez nokaut Japończykowi Masato[4].

2003-2007[edytuj]

Po przegranym finale walczył naprzemiennie w Japonii i rodzimej Holandii gdzie pokonywał m.in. Genkiego Sudo czy Jadambę Narantungalaga[4]. W lipcu 2004 wziął udział w swoim trzecim turnieju finałowym K-1 World MAX kończąc rywalizację na półfinale w którym uległ ponownie Masato[4]. 23 lutego 2005 pokonał po dogrywce thai-boxera Buakawa Por. Pramuka[4], natomiast 4 maja 2005 wypunktował Południowoafrykańczyka Virgila Kalakodę kwalifikując się do kolejnego finału K-1[4]. W samym finale (20 lipca 2005) ponownie odpadł w 1/2, przegrywając w rewanżu z Buakawem - wcześniej bo w ćwierćfinale pokonał Australijczyka Johna Wayne Parra na punkty[4].

W kwietniu 2006 wygrał z Ali Gunyarem, zapewniając sobie miejsce ponownie w głównym turnieju K-1 (30 czerwca 2006) jednak tym razem zakończył go jeszcze wcześniej niż w poprzednich latach, odpadając już w pierwszym pojedynku w walce z Ormianinem Gago Drago[4]. W lutym 2007 niespodziewanie przegrał przez nokaut z Muratem Direkçim[4], a dwa miesiące później z Japończykiem Tatsujim na punkty[4].

3 października 2007 podczas K-1 World MAX 2007 pokonał w 1/4 turnieju Yoshihiro Satō jednak w kolejnym etapie uległ Souwerowi[4].

2008-2011[edytuj]

Rok 2008 rozpoczął się źle dla Krausa, 26 lutego przegrał z Marokańczykiem Faldirem Chahbarim gdzie stawką pojedynku był pas mistrza świata WFCA w formule muay thai. Jeszcze gorzej było w kwietniu gdyż pierwszy raz od debiutu w K-1 nie zakwalifikował się do finałowej ósemki World Max, przegrywając w decydującym starciu z Buakawem Por. Pramukiem[4]. Mimo, to szybko wrócił na właściwe wygrywając do końca roku cztery pojedynki m.in. nad czołowymi zawodnikami kategorii MAX (do 70 kg) Mikem Zambidisem i Buakawem Por. Pramukiem[4]. W 2009 i 2010 kwalifikował się do finałowych turniejów K-1 jednak rywalizację kończył już na ćwierćfinałach ulegając dwukrotnie Giorgio Petrosyanowi[4].

19 listopada 2011 został mistrzem SUPERKOMBAT Fighting Championship w wadze średniej nokautując Niemca Alexandera Schmitta[1].

2012-2017[edytuj]

W 2012 związał się z Glory World Series, a zadebiutował dla niej 26 maja 2012 pokonując Mohameda El-Mira[5]. 23 maja 2013 zanotował drugie zwycięstwo w organizacji wygrywając z Warrenem Stevelmansem jednogłośnie na punkty[5]. 3 maja 2013 podczas GLORY 8 w Tokio nieoczekiwanie przegrał przez KO z Andym Ristie[5]. Porażka z Surinamczykiem zapoczątkowała fatalną serię czterech porażek z rzędu w tym trzech dla GLORY m.in. z Ky Hollenbeckiem[5]. Słaba postawa Holendra ostatecznie skutkowała nieprzedłużeniem kontraktu na następne walki.

W czasie występowania dla GLORY wyjechał do Chin, gdzie 1 stycznia 2013 wygrał noworoczny turniej Wu Lin Feng 70 kg Tournament[1]. W kolejnych latach walczył m.in. dla chińskich organizacji Wu Lin Feng i Kunlun Fight, rywalizując tamże przede wszystkim z lokalnymi zawodnikami z którymi głównie wygrywał przed czasem jednak nie osiągał tam znaczących sukcesów[6].

22 września 2017 w Stambule zdobył swój pierwszy od 2011 tytuł mistrzowski, pokonując Turka Erkana Varola na punkty. Stawką był pas mistrzowski organizacji Mix Fight Gala (MFG)[7].

Kariera bokserska[edytuj]

W 2012 zadebiutował w boksie wygrywając z Valentinem Cimpoeru. Jak dotąd stoczył pięć zwycięskich pojedynków[2].

Osiągnięcia[edytuj]

[1][8]

  • 2000: mistrz Beneluxu
  • 2001: mistrz świata WKA
  • 2002: mistrz K-1 World MAX
  • 2003: wicemistrz K-1 World MAX
  • 2005-2006: mistrz świata IKBA w muay thai (-70 kg)
  • 2008: mistrz King Of The Ring w muay thai w wadze super półśredniej
  • 2011: mistrz SUPERKOMBAT w wadze średniej
  • 2013: Wu Lin Feng 70 kg Tournament - 1. miejsce
  • 2017: mistrz MFG w kat. 72 kg

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k Biografia na oficjalnej stronie (niderl.). albert-kraus.com. [dostęp 2017-10-15].
  2. a b Lista walk bokserskich na boxrec.com (ang.). boxrec.com. [dostęp 2017-10-15].
  3. Informacje na mmafighting.com (ang.). mmafighting.com. [dostęp 2017-10-15].
  4. a b c d e f g h i j k l m n o Lista walk w K-1 (ang.). k-1sport.de. [dostęp 2017-10-15].
  5. a b c d Profil na glorykickboxing.com (ang.). glorykickboxing.com. [dostęp 2017-10-15].
  6. Profil zawodnika na muaythaitv.com (ang.). muaythaitv.com. [dostęp 2017-10-15].
  7. Albert Kraus- wint wereldtitel in Istanbul (niderl.). round1network.com, 2017-09-22. [dostęp 2017-10-15].
  8. Serge Trefeu: Wywiad z Albertem Krausem (ang.). siamfightmag.com, 2009. [dostęp 2017-10-15].

Linki zewnętrzne[edytuj]