Albert Schnez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Albert Schnez
Ilustracja
Generalleutnant Generalleutnant
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1911
Cesarstwo Niemieckie Abtsgmünd
Data i miejsce śmierci 26 kwietnia 2007
Niemcy Bonn
Przebieg służby
Lata służby 1930−1945, 1955−1971
Siły zbrojne War Ensign of Germany (1921-1933).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Bundeswehr Kreuz.svg Bundeswehra
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

Albert Schnez (ur. 30 sierpnia 1911 w Abtsgmünd, zm. 26 kwietnia 2007 w Bonn) − niemiecki wojskowy, oficer Reichswehry, Wehrmachtu i Bundeswehry.

Życiorys[edytuj]

Albert Schnez urodził się 30 sierpnia 1911 roku w Abtsgmünd[1]. Pochodził z urzędniczej rodziny ze Szwabii[2]. W 1930 roku rozpoczął służbę w 13 Pułku Piechoty Reichswehry. Był kolejno dowódcą plutonu, adiutantem dowódcy batalionu, dowódcą kompanii[1]. W 1931 roku został skierowany do odbycia szkolenia oficerskiego w Wyższej Szkole Piechoty w Dreźnie, a następnie szkolenia kierowców. Awansowany do stopnia kapitana, służył jako adiutant dowódcy pułku w 119 Pułku Piechoty[3].

W chwili wybuchu wojny był adiutantem w sztabie 25 Dywizji Piechoty. Podczas kampanii francuskiej był kilkakrotnie dowódcą różnych grup bojowych. Od października 1940 do stycznia 1941 roku odbył ogólne szkolenie personelu w Akademii Wojny w Berlinie, a następnie skierowany do października 1941 roku do Departamentu Transportu Oberkommando des Heeres. W lipcu 1942 roku był adiutantem szefa transportu Wehrmachtu. W lutym 1943 roku trafił do sztabu 25 Dywizji Piechoty, walczącej na froncie wschodnim. Od 1944 w stopniu pułkownika kierował służbami transportowymi w południowej Ukrainie, a potem w Rumunii. We wrześniu 1944 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Niemieckim i przeniesiony do Włoch, gdzie służył w oddziałach logistycznych do końca wojny[3].

Po kapitulacji, jako kierownik generalny niemieckich wojsk kolejowych we Włoszech, odpowiadał z ramienia Aliantów za rekonstrukcję części północnowłoskiej sieci kolejowej[1]. W następnych latach pracował w sektorze prywatnym[3] w rejonie Stuttgartu, gdzie handlował drewnem, tekstyliami i sprzętami użytku domowego[2].

W wolnym czasie organizował spotkania weteranów 25 Dywizji Piechoty, na których powstał plan sformowania kadrowej jednostki wojskowej, która w razie agresji sowieckiej miała wycofać się na zachód, by walczyć u boku Aliantów. Schnez kierował stroną logistyczną powstającej od 1950 roku organizacji, dbał również o zbieranie datków na jej funkcjonowanie. Organizacja działa głównie na południu Niemiec, skupiała ok. 10.000 ludzi. Organizacja funkcjonowała wbrew ówczesnemu prawu okupacyjnemu, które zabraniało tworzenia organizacji paramilitarnych. Zachodniemiecki wywiad dowiedział się o istnieniu organizacji dopiero rok później, gdy Schnez zaoferował władzom państwowym wykorzystanie swojej jednostki. Urząd Kancelrski polecił wówczas wywiadowi kontrolę nad organizacją. Jednostka otrzymywała niewielkie finansowanie do 1953 roku, a po powstaniu Bundeswehry stała się niepotrzebna. Data jej rozwiązania jest nieznana[2].

Od 4 listopada 1957 roku służył w Bundeswehrze[3] w stopniu generała brygady na stanowisku kierownika działu logistyki w sztabie Bundeswehry. Od 1960 roku był szefem Sztabu Operacji Sił Zbrojnych, w 1962 roku awansowany na generała-majora i mianowany dowódcą 5 Dywizji Pancernej[1]. 1 kwietnia 1965 roku został generałem-porucznikiem i dowódcą III Korpusu[3]. Szef sztabu dowództwa wojsk lądowych od 1 października 1968 do 30 września 1971 roku[1].

W 1971 roku przeszedł na emeryturę[3]. Zmarł 26 kwietnia 2007 roku w Bonn[1].

Przypisy

  1. a b c d e f Albert Schnez (niem.). Heer. [dostęp 2014-05-21].
  2. a b c Adenauer i tajna armia (pol.). Onet, 2014-05-16. [dostęp 2014-05-21].
  3. a b c d e f Schnez, Albert (niem.). W: Lexikon der Wehrmacht [on-line]. [dostęp 2014-05-21].