Alberto Martín

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alberto Martín
Alberto Martín
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania Barcelona
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1978
Barcelona
Wzrost 175 cm
Masa ciała 73 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1995
Zakończenie kariery 28 lipca 2010
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 34 (11 czerwca 2001)
Australian Open 3R (2002, 2003)
Roland Garros 4R (2006)
Wimbledon 3R (1999)
US Open 3R (2003)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 64 (2 października 2000)
Australian Open 2R (2001, 2002, 2004, 2007)
Roland Garros QF (2006)
Wimbledon 2R (2000)
US Open 2R (2004)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Hiszpania
Igrzyska śródziemnomorskie
Srebro
Bari 1997 gra pojedyncza
Brąz
Bari 1997 gra podwójna

Alberto Martín Margret (ur. 20 sierpnia 1978 w Barcelonie) – hiszpański tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj]

Treningi rozpoczął w wieku 6 lat i należał w połowie lat 90. XX wieku do czołowych juniorów świata, zwyciężając w juniorskiej edycji French Open w 1996 roku oraz wygraną w tymże roku w nieoficjalnych mistrzostwach świata juniorów Orange Bowl w kategorii do lat 18.

Jako zawodowy tenisista Martín występował w latach 1995–2010.

W 1997 roku po raz pierwszy osiągnął półfinał w turnieju zaliczanym do rangi ATP World Tour – w Umagu. Wyniki z sezonu 1999 pozwoliły mu na dłuższy czas znaleźć miejsce w najlepszej setce rankingu. Wygrał w tymże roku dwa turnieje ATP World Tour, w finale w Casablance pokonując Fernando Vicente, a w Bukareszcie Karima al-Alamiego. W walce o tytuł w stolicy Rumunii już 1 rundzie, w pojedynku z Adrianem Voineą, przyszło Martínowi bronić 10 piłek meczowych.

Trzecie turniejowe zwycięstwo w cyklu ATP World Tour Martín osiągnął wiosną 2001 roku, kiedy triumfował na Majorce, w półfinale wygrywając z Carlosem Moyą, a w finale z Guillermo Corią. Ten sukces, a także kilka ćwierćfinałów z drugiej połowy sezonu 2000 i pierwszego półrocza 2001 roku (w tym w zaliczanych do cyklu ATP Masters Series w Monte Carlo i Hamburgu), dały Hiszpanowi najwyższą w karierze pozycję w światowym rankingu gry pojedynczej – nr 34. w czerwcu 2001 roku.

Martín pozostawał klasyfikowany w czołowej setce jeszcze kilka lat – do 2006 roku, głównie dzięki dobrym rezultatom w zawodach ATP Challenger Tour. Notował większe osiągnięcia w imprezach ATP World Tour, przede wszystkim przez 2 lata z rzędu dochodząc do finału w Costa do Sauípe, gdzie w 2005 roku uległ Rafaelowi Nadalowi, a w 2006 roku Nicolásowi Massú.

W turniejach wielkoszlemowych największym osiągnięciem Martína jest awans do 4 rundy French Open z 2006 roku. W 1 rundzie Hiszpan wyeliminował Andy’ego Roddicka (który poddał mecz z powodu kontuzji przy prowadzeniu Martína 2:0 w setach), a w 3 rundzie Oliviera Rochusa. W meczu 4 rundy sam zmuszony był skreczować w pojedynku z Julienem Benneteau z powodu kontuzji pleców. W 2002 roku podczas Australian Open Martín w 1 rundzie okazał się lepszy od ówczesnego lidera rankingu Lleytona Hewitta.

W grze podwójnej Martín odniósł 3 turniejowe zwycięstwa rangi ATP World Tour, a w dalszych 3 dochodził do finałów. Po raz pierwszy w finale był w 1997 roku, ale w parze z Chrisem Wilkinsonem przegrał decydujące spotkanie w Bournemouth. W 2000 roku triumfował w Bukareszcie, mając za partnera Ejala Rana. W 2006 roku Martín triumfował w Amersfoort, w parze z Fernando Vicente, a w sezonie 2009 w Buenos Aires razem z Marcelem Granollersem. Najwyższą pozycję w rankingu światowym gry podwójnej Martín zajmował w październiku 2000 roku, będąc wówczas 64. w zestawieniu.

W 2002 roku został powołany do reprezentacji Hiszpanii na ćwierćfinałowe spotkanie grupy światowej Pucharu Davisa przeciwko Stanom Zjednoczonym. W deblu, mając za partnera Juana Balcellsa, nie sprostał Jamesowi Blake'owi i Toddowi Martinowi, a w grze pojedynczej uległ Andy'emu Roddickowi. Ponadto Alberto Martín grał w ekipie hiszpańskiej w Drużynowym Pucharze Świata.

Jak większość swoich rodaków, Martín preferował grę na nawierzchni ziemnej i prowadził grę z linii końcowej kortu. Jako swoje najlepsze zagranie podawał dropszot.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (3–2)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 28 marca 1999 Casablanca Ceglana Hiszpania Fernando Vicente 6:3, 6:4
Zwycięzca 2. 3 października 1999 Bukareszt Ceglana Maroko Karim al-Alami 6:2, 6:3
Zwycięzca 3. 6 maja 2001 Majorka Ceglana Argentyna Guillermo Coria 6:3, 3:6, 6:2
Finalista 1. 20 lutego 2005 Costa do Sauípe Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 0:6, 7:6(2), 1:6
Finalista 2. 26 lutego 2006 Costa do Sauípe Ceglana Chile Nicolás Massú 3:6, 4:6

Gra podwójna (3–3)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 14 września 1997 Bournemouth Ceglana Wielka Brytania Chris Wilkinson Stany Zjednoczone Kent Kinnear
Macedonia Aleksandar Kitinov
6:7, 2:6
Finalista 2. 10 października 1999 Palermo Ceglana Południowa Afryka Lan Bale Argentyna Mariano Hood
Argentyna Sebastián Prieto
3:6, 1:6
Finalista 3. 7 maja 2000 Majorka Ceglana Hiszpania Fernando Vicente Francja Michaël Llodra
Włochy Diego Nargiso
6:7(2), 6:7(3)
Zwycięzca 1. 17 września 2000 Bukareszt Ceglana Izrael Ejal Ran Stany Zjednoczone Devin Bowen
Argentyna Mariano Hood
7:6(4), 6:1
Zwycięzca 2. 23 lipca 2006 Amersfoort Ceglana Hiszpania Fernando Vicente Argentyna Lucas Arnold Ker
Niemcy Christopher Kas
6:4, 6:3
Zwycięzca 3. 22 lutego 2009 Buenos Aires Ceglana Hiszpania Marcel Granollers Hiszpania Nicolás Almagro
Hiszpania Santiago Ventura
6:3, 5:7, 10–8

Bibliografia[edytuj]