Albin Mydlarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Albin Mydlarz
kanonik, kapelan
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 31 stycznia 1886
Data śmierci 15 grudnia 1975
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi

Albin Mydlarz (ur. 31 stycznia 1886, zm. 15 grudnia 1975) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik, starszy kapelan Wojska Polskiego II RP, kapelan Armii Krajowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 31 stycznia 1886[1]. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i awansowany do stopnia starszego kapelana (major) ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[2][3][4]. W 1923 był kapelanem w Szpitalu Okręgowym nr VI we Lwowie[5][3]. W 1924 był kapelanem garnizonu Lwów-Zamarstynów (Okręg Korpusu Nr VI)[6]. W 1928, 1932 był nadal kapelanem w Szpitalu Okręgowym nr VI we Lwowie[7][8]. W okresie II Rzeczypospolitej był katechetą w szkole pp. Benedyktynek łacińskich we Lwowie[9]

Podczas II wojny światowej w stopniu podpułkownika (dziekana) i pod pseudonimem „Liban” posługiwał w Okręgu Lwów Armii Krajowej, pełniąc funkcje kapelana III Obszaru[9] oraz p.o. duszpasterza w okresie od lipca 1943 do 31 lipca 1944[10][11]. Do 13 listopada 1945 był przedostatnim administratorem parafii w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Winnikach[12]. Następnie był proboszczem kolejno parafii świętych Apostołów Piotra i Pawła w Białej od 1946 do 1948[13][14], parafii Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Tychowie od 1948 do 1949[15][16], parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Polanowie od 1949 do 1951[17], parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Koszalinie od 1951 do 1961[18]. W 1961 jako kanonik był sekretarzem zarządu wojewódzkiego koła księży „Caritas[19].

Zmarł 15 grudnia 1975 i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Koszalinie[18].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 7 czerwca 1934 ogłoszono sprostowanie imienia z „3 stycznia 1886” na „31 stycznia 1886”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 11, s. 189, 7 czerwca 1934. 
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1426.
  3. a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1297.
  4. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 406.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1118.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1294.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 840.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 406, 871.
  9. a b Kamila Schuster: Z dziejów szkoły PP. Benedyktynek łacińskich we Lwowie. lwow.home.pl. [dostęp 2018-03-25].
  10. Obsada personalna i struktura organizacyjna Komendy Okręgu Lwów AK. dws-xip.pl. [dostęp 2018-03-25].
  11. AK Lwów - wycinek południowo-wschodni. stankiewicze.com. [dostęp 2018-03-25].
  12. Maria Szado: Pomagają Polakom na Wschodzie. niedziela.pl, 2016-07-27. [dostęp 2018-03-25].
  13. Parafia. Proboszczowie. parafia-biala.pl. [dostęp 2018-03-25].
  14. Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Białej. mail.plus.lodz.pl. [dostęp 2018-03-25].
  15. Administratorzy kościoła w Tychowie od 1616 r.. krzkp.tychowo.pl. [dostęp 2018-03-25].
  16. Parafia pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, Tychowo. diecezjakoszalin.pl. [dostęp 2018-03-25].
  17. Parafia pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, Polanów. diecezjakoszalin.pl. [dostęp 2018-03-25].
  18. a b Pamiętajmy o zmarłych duchownych pochowanych w Koszalinie. koszalin-duch.pl, 2012-11-08. [dostęp 2018-03-25].
  19. Przewodniczący Prez. WRN przyjął delegację księży „Caritas”. „Głos Koszaliński”. Nr 220, s. 1, 13 września 1962. 
  20. M.P. z 1954 r. nr 108, poz. 1441.
  21. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1118, 1426.
  22. M.P. z 1951 r. nr 75, poz. 1027.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]