Albin Siwak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Albin Siwak
Ilustracja
Albin Siwak (1981)
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1933
Wołomin
Data i miejsce śmierci 5 kwietnia 2019
Warszawa
Zawód, zajęcie dyplomata, robotnik, polityk
Partia PZPR (1968–1990), SdRP, Stronnictwo Narodowe „Ojczyzna”
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi 40 years of victory rib.png

Albin Siwak (ur. 27 stycznia 1933 w Wołominie, zm. 5 kwietnia 2019 w Warszawie[1]) – polski robotnik, murarz, polityk i działacz PRL-owskich związków zawodowych. Członek Biura Politycznego KC PZPR w latach 1981–1986.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Czesławy z domu Mielczarek[2]. Urodził się w Wołominie. Miał siostrę, Lucynę. W 1935 razem z rodziną przeprowadził się na warszawską Pragę. Jego ojciec był mistrzem budowlanym oraz członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej, matka pracowała jako gospodyni domowa[2]. Okres okupacji niemieckiej spędził wraz z rodziną w Warszawie[3]. Po zakończeniu wojny wraz z ojcem wyjechał na Ziemie odzyskane, gdzie we wsi Lutry jego ojciec otrzymał stanowisko wójta[2][4]. Ukończył siedem klas szkoły podstawowej. W 1950 wyjechał w poszukiwaniu pracy do Warszawy[5]. Został skierowany do brygady murarskiej na MDM-ie. Szybko stał się przodownikiem pracy i awansowano go na brygadzistę w Zakładzie Robót Montażowych Kombinatu Budownictwa Miejskiego „Warszawa-Wschód”. Należał do Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”[3]. W jej szeregach pracował przy budowie Nowej Huty. Był wielokrotnie wyróżniany wysokimi odznaczeniami państwowymi także po zakończeniu innych większych budów, w których brał udział.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

PRL[edytuj | edytuj kod]

Od lat 50. działał w związkach zawodowych. W 1968 wstąpił do PZPR, gdzie był związany z frakcją moczarowską[6]. Przeciwnik „Solidarności”[6]. Delegat na VIII, IX i X Zjazd PZPR[3]. W latach 1972–1981 pełnił funkcję I sekretarza POP w Zakładzie Robót Montażowych Kombinatu Budowlanego „Warszawa Wschód” (pracował tam od 1953)[3]. Był członkiem Komitetu Warszawskiego, a od 1978 należał do jego egzekutywy[3]. W latach 1980–1982 był wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego Niezależnego Związku Zawodowego Budowlanych, Przemysłu Budowlanego i Spółdzielczości Mieszkaniowej. W 1979 Kongres Związków Zawodowych wybrał go na członka Światowej Federacji Związków Zawodowych.

6 października 1980 został zastępcą członka Komitetu Centralnego. Od lipca 1981 członek KC. W latach 1981–1986 członek Biura Politycznego[7]. W latach tych jednocześnie pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Skarg i Interwencji w KC PZPR[2]. W 1986 został wiceprezesem Budowlanego Klubu Sportowego SKRA. Był inicjatorem budowy pomnika „Poległym w Służbie i Obronie Władzy Ludowej” w Warszawie[3]. Od 1986 pełnił funkcję radcy ambasady PRL w Trypolisie. W 1987 został wybrany przewodniczącym komitetu ds. trwałego upamiętnienia Polaków poległych w II wojnie światowej w obronie Tobruku i okolicznych miejscach[2]. Odwołany ze swojego stanowiska dyplomatycznego w 1990 przez szefa MSZ, Krzysztofa Skubiszewskiego.

III RP[edytuj | edytuj kod]

Po 1990 był członkiem SdRP, z której został usunięty po konflikcie z Leszkiem Millerem. Związał się na krótki czas także ze Stronnictwem Narodowym „Ojczyzna”. Będąc na emeryturze, zajął się głównie działalnością pisarską i publicystyczną. Mieszkał w Rembertowie. Był członkiem zarządu Społecznego Komitetu Obrony Symboli Pamięci Ofiar Wojen[8][9].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty, miał trójkę dzieci[10].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrolog z pogrzebu Albina Siwaka.
  2. a b c d e f g ALBIN SIWAK o sobie. aferyprawa.eu. [dostęp 2018-12-22].
  3. a b c d e f Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-12-19].
  4. Ochrzcili mnie betonem i ciemniakiem. gazetaolsztynska.pl. [dostęp 2019-02-28].
  5. Albin Siwak: To ja puściłem szczura o stanie wojennym. polskatimes.pl. [dostęp 2019-04-07].
  6. a b Gołębiem może nie byłem - rozmowa Mazurka z Albinem Siwakiem. rp.pl, 2014-08-24.
  7. Piotr Osęka: Twardogłowi towarzysze z PZPR kontra "zdrowy nurt robotniczy" Albina Siwaka. wyborcza.pl. [dostęp 2019-04-07].
  8. SPOŁECZNY KOMITET OBRONY SYMBOLI PAMIĘCI OFIAR WOJEN. rejestr.io. [dostęp 2019-02-28].
  9. SPOŁECZNY KOMITET OBRONY SYMBOLI PAMIĘCI OFIAR WOJEN. krs-pobierz.pl. [dostęp 2019-02-28].
  10. Od łopaty do dyplomaty. interia.pl. [dostęp 2019-04-07].
  11. Wojskowy Przegląd Historyczny, nr 1 (107), styczeń-marzec 1984, str. 116
  12. Wojskowy Przegląd Historyczny, nr 4 (114), październik-grudzień 1985, str. 265
  13. Historie niewiarygodnie prawdziwe z zakątka Warmii. lubimyczytac.pl. [dostęp 2019-01-04].
  14. Bez Strachu Wspomnienia stare i nowe. lubimyczytac.pl. [dostęp 2019-04-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lidia Bacela: Kto jest kim w Polsce 1984: informator biograficzny. Polska Agencja Interpress, 1984. ISBN 83-223-2073-6.
  • Tadeusz Mołdawa: Ludzie władzy 1944-1991. Władze państwowe i polityczne Polski według stanu na dzień 28 II 1991. PWN, 1991. ISBN 978-83-01-10386-6.