Albrecht Brandi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Albrecht Brandi
Ilustracja
Fregattenkapitän Fregattenkapitän
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1914
Dortmund
Data i miejsce śmierci 6 stycznia 1966
Kolonia
Przebieg służby
Siły zbrojne War Ensign of Germany (1938–1945).svg Kriegsmarine
Jednostki U-617, U-380, U-967
Stanowiska dowódca okrętów podwodnych
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Żelazny (1939) I Klasy Krzyż Żelazny (1939) II Klasy Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu, mieczami i brylantami

Albrecht Brandi (ur. 20 czerwca 1914 w Dortmundzie, zm. 6 stycznia 1966 w Kolonii) – dowódca okrętów podwodnych (U-Bootów) podczas II wojny światowej.

Komandor Albrecht Brandi był jednym z dwóch oficerów marynarki (drugim był Wolfgang Lüth) odznaczonym Krzyżem Rycerskim z Liśćmi Dębowymi, Mieczami i Diamentami. Dowodząc 3 okrętami (U-617, U-380, U-967), odbył 9 rejsów bojowych trwających łącznie 255 dni. Zatopił 8 statków o łącznym tonażu 25 879 BRT, 3 okręty (5000 ton: stawiacz min HMS "Welshman", niszczyciel HMS "Puckeridge", niszczyciel eskortowy USS "Fechteler") oraz okręt pomocniczy.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Przed wojną[edytuj | edytuj kod]

W wieku 21 lat (1 kwietnia 1935) wstąpił do Kriegsmarine jako aspirant oficerski. Przez 2,5 miesiąca (do 17 czerwca) przeszedł standardowe szkolenie piechoty w II Oddziale Stałej Dywizji Okrętów Morza Bałtyckiego w Stralsund. Następnie odbył 14-tygodniowe szkolenie (18 czerwca – 25 września 1935) na żaglowcu szkolnym "Gorch Fock". Po zejściu z żaglowca rozpoczął kolejne, prawie 9-miesięczne (do 19 czerwca 1936), szkolenie pokładowe na lekkim krążowniku Karlsruhe. Wkrótce potem 22-letni Brandi przeszedł kolejne 9-miesięczne szkolenie (do 31 marca 1937). Tym razem był to kurs podstawowy dla chorążych w Szkole Marynarki (Flensburg-Mürwik). Kolejnym etapem służby było półroczne (do 1 października) szkolenie broni dla chorążych, w trakcie którego obejął stanowisko III oficera pokładowego na trałowcu min "M-125". 2 października 1937 otrzymał stanowisko oficera pokładowego na trałowcu "M-1" (1. Flotylla Trałowców Minowych) i funkcję tę pełnił aż do wybuchu wojny[1].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu wojny kontynuował służbę na trałowcu M-1, a 25 maja 1940 jako Oberleutnant zur See objął jego dowództwo. Wiosną roku 1941 (kwiecień) przeszedł szereg szkoleń i kursów na okrętach podwodnych, w tym m.in. Kurs Strzelania dla Dowódców okrętów. Zimą 1941/1942 (do lutego) pływał przez 3 miesiące jako dowódca-praktykant na U-552, którym dowodził Kapitänleutnant Erich Topp (7. Flotylla Okrętów Podwodnych stacjonująca we francuskim Saint-Nazaire). 28-letni Brandi przeszedł 2-miesięczne (do 8 kwietnia 1942) przeszkolenie z zakresu budownictwa w 8. Oddziale Szkoleniowym Budowy Okrętów Wojennych w Hamburgu (w trakcie budowy U-617). W tym samym miesiącu obejął dowództwo nad swym pierwszym okrętem podwodnym. Do końca sierpnia 1942 pływał na U-617 stacjonując w Kilonii (5. Flotylla Okrętów Podwodnych). Przez kolejne 3 miesiące (do 30 listopada) jego U-boot operował z bazy w Saint-Nazaire (7. Flotylla Okrętów Podwodnych). Od grudnia 1942 przeszedł ze swym okrętem na Morze Śródziemne, gdzie jego bazą była włoska La Spezia (29. Flotylla Okrętów Podwodnych). Po utracie U-617 (12 września 1943) został internowany przez władze hiszpańskie w pobliżu Kadyksu. Po kilku tygodniach udało mu się, nie bez trudności, opuścić Hiszpanię i wrócić do kraju. Po krótkim urlopie objął (20 listopada) dowództwo nad swoim drugim U-bootem. Tym razem pod swymi rozkazami miał U-380 stacjonujący we francuskim Tulonie (pozostając nadal w 29. Flotylli Okrętów Podwodnych). Po zniszczeniu okrętu podczas bombardowania portu (11 marca 1944) przez lotnictwo amerykańskie, objął dowodzenie nad swoim trzecim i ostatnim U-bootem. Począwszy od 25 marca był nim U-967 (dowodził nim do 1 lipca 1944). Przez następne pół roku (do stycznia 1945) pełnił w Helsinkach funkcję oficera Sztabu Admiralicji, przy admirale dowodzącym na wschodnim Bałtyku. W tym okresie dowodził akcjami niemieckich okrętów podwodnych w Zatoce Fińskiej. W ostatnich miesiącach wojny (do 8 maja 1945) był szefem Małych Zespołów Bojowych Marynarki (Marinedivison Brandi) w holenderskim IJmuiden. Dzień później trafił do alianckiej niewoli, gdzie początkowo pełnił funkcję komendanta obozu w IJmuiden, a następnie kierował obozem jenieckim w holenderskim Emden. Zwolnienie z niewoli otrzymał we wrześniu 1945[2].

Rangi[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hans-Joachim Röll, Michael Besler: U-380. Okręt z koniczynką. Gdańsk: Finna, 2013, s. 214, seria: Seria z Kotwiczką. ISBN 978-83-62913-93-0.
  2. Hans-Joachim Röll, Michael Besler: U-380. Okręt z koniczynką. Gdańsk: Finna, 2013, s. 214–215, seria: Seria z Kotwiczką. ISBN 978-83-62913-93-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]