Aldo Ciccolini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aldo Ciccolini
Ilustracja
Aldo Ciccolini w 2011
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1925
Neapol
Data i miejsce śmierci 1 lutego 2015
Asnières-sur-Seine
Instrumenty pianino
Gatunki muzyka klasyczna
Zawód kompozytor

Aldo Ciccolini (ur. 15 sierpnia 1925 w Neapolu, zm. 1 lutego 2015 w Asnières-sur-Seine)[1]francusko-włoski pianista i kompozytor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W wieku 9 lat za zgodą dyrektora Francesco Cilea rozpoczął naukę w Conservatorio San Pietro a Majella w Neapolu. U Paolo Denza, ucznia Ferruccio Busoniego, pobierał lekcje gry na pianinie, a u Achille Longo harmonii i kontrapunktu.

Po raz pierwszy jako pianista wystąpił w 1941 w Teatro San Carlo w Neapolu. Do 1946 zbierając na utrzymanie rodziny, zmuszony był grywać w barach. W 1949 został laureatem Międzynarodowego Konkursu im. Marguerite Long i Jacques’a Thibaud w Paryżu. W 1969 otrzymał francuskie obywatelstwo. W latach 1970–1988 wykładał w Konserwatorium Paryskim. Ciccolini mieszkał samotnie w Asnières-sur-Seine, w okolicach Paryża. Cierpiał na bezsenność[2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Maestro Ciccolini”, in 88 notes pour piano solo, Jean-Pierre Thiollet, Neva Ed., 2015, 183 (​ISBN 978-2-3505-5192-0​)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Roberta Manetti, Morto Aldo Ciccolini, il grande pianista che amava Firenze. Aveva 90 anni, firenzepost.it, 1 lutego 2015 [dostęp 2015-02-04] (wł.).
  2. Aldo Ciccolini, pianist - obituary (ang.). W: The Telegraph [on-line]. telegraph.co.uk, 2015-02-03. [dostęp 2015-02-04].