Aleja „Solidarności” w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
aleja
„Solidarności”
Nowa Praga, Szmulowizna, Stara Praga, Stare Miasto, Powiśle, Muranów, Śródmieście Północne, Nowolipki, Mirów
Długość: 7 km
Aleja „Solidarności”, widok w kierunku skrzyżowania z al. Jana Pawła II
Aleja „Solidarności”, widok w kierunku skrzyżowania z al. Jana Pawła II
Przebieg
Ikona ulica z lewej.svg światła ul. Radzymińska, ul. Naczelnikowska
Ikona ulica z prawej.svg światła 220m ul. Stalowa
Ikona ulica z lewej.svg światła 645m ul. I. Kosmowskiej
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 770m ul. Szwedzka
Ikona ulica z prawej.svg 1290m ul. H. Rzeszotarskiej
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1800m ul. Targowa
Ikona ulica plac.svg pl. Wileński
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1990m ul. Jagiellońska
Ikona ulica z lewej.svg światła 2250 ul. Sierakowskiego
Ikona ulica plac.svg pl. Weteranów 1863 roku
Ikona ulica wiadukt.svg 2625m Wybrzeże Szczecińskie
Ikona ulica most.svg Most Śląsko-Dąbrowski
Ikona ulica wiadukt.svg 3110m Wybrzeże Gdańskie
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 3450m ul. Grodzka/Nowy Zjazd
Ikona ulica tunel.svg 3680m Tunel Trasy W-Z
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 3860m Nowy Przejazd/ul. Kapucyńska
Ikona ulica z lewej.svg 4200m ul. Bielańska
Ikona ulica z prawej.svg 4260m ul. Długa
Ikona ulica plac.svg światła pl. Bankowy
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 4430m ul. gen. Władysława Andersa/ul. Marszałkowska
Ikona ulica z lewej.svg 4700m ul. Orla
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 5000m al. Jana Pawła II
Ikona ulica z lewej.svg 5200m ul. B.Dobrzańskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 5510m ul. Żelazna
Ikona ulica z prawej.svg 5680m ul. Leszno
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 6070m rondo Kercelak, ul. Towarowa, ul. Okopowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Karolkowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 7 km ul. Młynarska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
aleja  „Solidarności”
aleja „Solidarności”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
aleja  „Solidarności”
aleja „Solidarności”
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
aleja  „Solidarności”
aleja „Solidarności”
Ziemia52°14′38,0″N 20°59′59,5″E/52,243889 20,999861
Ten artykuł dotyczy ulicy w Warszawie. Zobacz też: inne ulice o tej nazwie.
Ulica Leszno przy Solnej w okresie funkcjonowania getta warszawskiego, po lewej widoczny kościół Narodzenia NMP
Aleja Solidarności widziana od al. Jana Pawła II w stronę placu Bankowego, po lewej kościół Narodzenia NMP
Aleja na wysokości ul. Bielańskiej i placu Bankowego, widok w kierunku zachodnim

Aleja „Solidarności” – jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Biegnie od ulicy Radzymińskiej na Pradze-Północ do skrzyżowania ulic Wolskiej i Młynarskiej na Woli.

Przebieg[edytuj]

Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską.

Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską – tam aleja „Solidarności” staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.

Nazwa alei[edytuj]

Obecna nazwa alei poświęcona jest NSZZ „Solidarność”.

Podczas dwudziestolecia międzywojennego i wcześniej ulice tworzące jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd oraz Aleksandryjska (od października 1916 – Zygmuntowska)[1]. Po wojnie zaś przebudowano je i połączono w Trasę W-Z z tunelem w rejonie Starego Miasta, a cały ciąg nazwano aleją gen. Karola Świerczewskiego.

Na początku lat 90. rozważano przywrócenie dawnych nazw. Na planie miasta z 1991[2] odcinek od ul. Młynarskiej do obecnej al. Jana Pawła opisano Stare Leszno, dalej na wschód – Tłomackie, a nazwę al. „Solidarności” umieszczono na praskim odcinku alei.

Ostatecznie jednak całemu ciągowi ulic nadano w 1991 jedną wspólną nazwę – aleja „Solidarności”. Ponieważ nazwa ta odnosi się do nazwy związku zawodowego, powinno się ją pisać w cudzysłowie.

Historia[edytuj]

Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała ulicami: Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do Alej Jerozolimskich.

Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.

 Osobny artykuł: Ulica Leszno w Warszawie.

W październiku 1916[1] ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.

W marcu 1957 w pobliżu wylotu tunelu Trasy W-Z w kierunku zachodnim odsłonięto pomnik Karola Świerczewskiego[3].

W lipcu 2017 przystanki autobusowo-tramwajowe znajdujące się przy tunelu Trasy W-Z przebudowane na tzw. przystanki wiedeńskie[4].

Ważniejsze obiekty[edytuj]

Przypisy

  1. a b Adam Szczypiorski: Od Piotra Drzewickiego do Stefana Starzyńskiego. Wrocław: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 1968, s. 65.
  2. Warszawa. Plan miasta. Warszawa: BAKS, 1991.
  3. Wiesław Głębocki: Warszawskie pomniki. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, s. 138. ISBN 83-7005-211-8.
  4. Jarosław Osowski. Wiedeński sznyt przystanków. „Gazeta Stołeczna”, s. 1, 22 lipca 2017. 

Linki zewnętrzne[edytuj]