Aleksandar Vučić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksandar Vučić
Александар Вучић
Aleksandar Vučić crop.jpg
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1970
Belgrad
Prezydent Serbii
Okres od 31 maja 2017
Przynależność polityczna Serbska Partia Postępowa
Poprzednik Tomislav Nikolić
Premier Serbii
Okres od 27 kwietnia 2014
do 31 maja 2017
Przynależność polityczna Serbska Partia Postępowa
Poprzednik Ivica Dačić
Następca Ivica Dačić (p.o.)
Pierwszy wicepremier Serbii
Okres od 2012
do 2014
Przynależność polityczna Serbska Partia Postępowa
Poprzednik Ivica Dačić
Następca Ivica Dačić
Signature Aleksandar Vucic.png

Aleksandar Vučić, cyr. Александар Вучић (ur. 5 marca 1970 w Belgradzie[1]) – serbski polityk i prawnik. Parlamentarzysta, minister i wicepremier, przewodniczący Serbskiej Partii Postępowej (SNS). Od 27 kwietnia 2014 do 31 maja 2017 premier Serbii, od 31 maja 2017 prezydent Serbii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność do 2014[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Belgradzie. Pracował jako reporter telewizyjny. W 1993 wstąpił do Serbskiej Partii Radykalnej (SRS), wkrótce został wybrany na posła do Zgromadzenia Narodowego Republiki Serbii, odnawiając później wielokrotnie mandat poselski. W 1995 objął stanowisko sekretarza generalnego tego ugrupowania, którym pozostał przez kilkanaście lat[1][2]. Od 1996 do 1998 był dyrektorem centrum sportowo-biznesowego[1].

W latach 1998–2000 sprawował urząd ministra informacji w gabinecie Mirka Marjanovicia[3]. W okresie protestów przeciwko rządom prezydenta Slobodana Miloševicia był współtwórcą przepisów wprowadzających kary dla antyrządowych dziennikarzy i inicjatorem blokowania zagranicznych telewizji. Znalazł się wówczas na liście osób niepożądanych w Unii Europejskiej[1][2]. W 2014 będąc wicepremierem opowiadającym się za polityką proeuropejską, publicznie przeprosił za swoją ówczesną działalność[4].

Dwukrotnie (w 2004 i w 2008) bez powodzenia kandydował na burmistrza Belgradu[3]. W 2008 dołączył do Tomislava Nikolicia, który opuścił SRS, współtworząc z nim Serbską Partię Postępową. Był wiceprzewodniczącym tego ugrupowania, a w 2012, po objęciu przez założyciela SNS urzędu prezydenta Serbii, stanął na czele partii. W 2012 został także pierwszym wicepremierem i ministrem obrony w rządzie Ivicy Dačicia[1][2]. Z tej drugiej funkcji ustąpił w 2013 w czasie rekonstrukcji gabinetu.

Premier Serbii[edytuj | edytuj kod]

W 2014 sygnował swoim nazwiskiem koalicję wyborczą powołaną na potrzeby przedterminowych wyborów parlamentarnych. Sojusz odniósł zdecydowane zwycięstwo, zdobywając ponad 48% głosów i 158 mandatów[5]. 22 kwietnia 2014 został desygnowany na urząd premiera[6]. 27 kwietnia tegoż roku wygłosił exposé przed Zgromadzeniem Narodowym i przedstawił członków rządu[7]. Tego samego dnia parlament większością 198 głosów za przegłosował wotum zaufania wobec jego gabinetu[8].

Poparcie dla SNS utrzymywało się na poziomie wynoszącym około 50%, sam premier w kolejnych badaniach pozostawał najpopularniejszym politykiem w kraju. W styczniu 2016 Aleksandar Vučić wezwał do rozpisania przedterminowych wyborów parlamentarnych. Decyzję tę uzasadnił tym, że Serbia potrzebuje stabilnego rządu na okres czterech lat, by po tym czasie spełniała warunki przyjęcia do Unii Europejskiej[9]. Otworzył listę wyborczą koalicji zorganizowanej przez postępowców na potrzeby wyborów z kwietnia 2016. Sygnowany jego nazwiskiem blok „Aleksandar Vučić – Serbia Wygrywa” otrzymał ponad 48% głosów i 131 mandatów w 250-osobowej Skupsztinie[10]. Prezydent Tomislav Nikolić powierzył mu sformowanie nowego gabinetu[11].

8 sierpnia 2016 ogłosił skład swojego drugiego gabinetu[12]. Trzy dni później Zgromadzenie Narodowe udzieliło jego gabinetowi wotum zaufania[13].

14 lutego 2017 ogłosił swój start w wyborach prezydenckich, uzyskując poparcie Serbskiej Partii Postępowej[14]. Jako pierwszy zgłosił swoją kandydaturę do komisji wyborczej, przedkładając około 60 tys. podpisów. Poparcia udzieliło mu kilkanaście innych ugrupowań, m.in. Socjalistyczna Partia Serbii, Zjednoczona Serbia, Socjaldemokratyczna Partia Serbii, Partia Zjednoczonych Emerytów Serbii, Ruch Socjalistyczny, Serbski Ruch Odnowy, Ruch Siła Serbii, Związek Węgrów Wojwodiny (które razem z SNS formalnie utworzyły koalicję)[15], a także Ludowa Partia Chłopska, Zjednoczona Partia Chłopska[16], Zieloni Serbii[17], Demokratyczna Partia Sandżaku i Samostalni DSS[18].

Został wybrany w tych wyborach na prezydenta Serbii, zwyciężając w pierwszej turze głosowania z wynikiem 55,08% głosów[19]. Urząd prezydenta objął 31 maja 2017, kończąc w tym samym dniu sprawowanie urzędu premiera[20].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn dziennikarki Angeliny (z domu Milovanov) i ekonomisty Anđelka[21]. Deklaruje znajomość języka angielskiego[22]. Był żonaty z Kseniją, z którą ma dwoje dzieci: syna Danila i córkę Milicę[21]. Para rozstała się w 2011. Dwa lata później polityk Aleksandar Vučić wziął ślub z Tanją Đukanović[23].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b c d e Aleksandar Vučić Biografija (serb.). eizbori.com. [dostęp 2014-02-01].
  2. a b c Aleksandar Vučić (serb.). otvoreniparlament.rs. [dostęp 2014-02-01].
  3. a b Aleksandar Vučić (ang.). serbiaineurope.com. [dostęp 2014-02-01].
  4. Guy De Launey: Serbia transforming from pariah to EU partner (ang.). bbc.co.uk, 21 stycznia 2014. [dostęp 2014-02-01].
  5. 64. sednica Republičke izborne komisije (serb.). parlament.gov.rs, 24 marca 2014. [dostęp 2014-03-25].
  6. Aleksandar Vucic tasked with forming new government (ang.). inserbia.info, 22 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-27].
  7. Vučić predstavio svoj kabinet: Nema više feuda (serb.). blic.rs, 27 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-27].
  8. Srbija dobila novu vlada (serb.). b92.net, 27 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-27].
  9. Serbian premier calls for snap elections (ang.). euractiv.com, 18 stycznia 2016. [dostęp 2016-05-23].
  10. Commission confirms: DSS-Dveri win seats in new parliament (ang.). b92.net, 5 maja 2016. [dostęp 2016-05-23].
  11. President gives Vucic mandate to put together new cabinet (ang.). b92.net, 23 maja 2016. [dostęp 2016-05-23].
  12. Cabinet revealed; Assembly to elect it by end of week (ang.). b92.net, 8 sierpnia 2016. [dostęp 2016-08-08].
  13. Serbian National Assembly elects new government (ang.). b92.net, 11 sierpnia 2016. [dostęp 2016-08-11].
  14. Ruling party announces Aleksandar Vucic's presidential bid (ang.). b92.net, 15 lutego 2017. [dostęp 2017-03-05].
  15. Предати потписи за кандидатуру Вучића (serb.). rts.rs, 4 marca 2017. [dostęp 2017-03-05].
  16. USS će podržati Aleksandra Vučića kao kandidata za predsednika Srbije (serb.). svrljig.info, 15 lutego 2017. [dostęp 2017-03-05].
  17. Зелени Србије: Снажна подршка Вучићевој кандидатури (serb.). rts.rs, 24 lutego 2017. [dostęp 2017-03-05].
  18. Младеновић: Само Вучић гарантује јединство и стабилност (serb.). rts.rs, 18 lutego 2017. [dostęp 2017-03-05].
  19. 12th Regular Press Conference of the Republic Electoral Commission (ang.). parlament.gov.rs, 18 kwietnia 2017. [dostęp 2017-04-19].
  20. Vucic takes oath of office, assumes Serbian presidency (ang.). b92.net, 31 maja 2017. [dostęp 2017-05-31].
  21. a b Порекло Александра Вучића (serb.). poreklo.rs, 8 kwietnia 2012. [dostęp 2014-04-29].
  22. Aleksandar Vučić (serb.). istinomer.rs. [dostęp 2014-04-29].
  23. Aleksandar Vučić se oženio Tanjom Đukanović (serb.). sedmasila.rs, 9 grudnia 2013. [dostęp 2014-04-29].