Aleksander Aamodt Kilde

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Aamodt Kilde
Aleksander Aamodt Kilde
Data i miejsce urodzenia 21 września 1992
Bærum, Norwegia
Klub Lommedalens IL
Wzrost 181 cm
Debiut w PŚ 28.10 2012, Sölden
(DNQ1 - gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 1.12 2013, Lake Louise (20. miejsce – super G)
Pierwsze podium w PŚ 18.12 2015, Val Gardena (3. miejsce – super G)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto Québec 2013 Gigant
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2015/2016
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2016/2017
Puchar Świata (Superkombinacja)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2016/2017

Aleksander Aamodt Kilde (ur. 21 września 1992 w Bærum) – norweski narciarz alpejski, mistrz świata juniorów.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Aleksander Aamodt Kilde pojawił się 17 listopada 2007 roku w Rjukan, gdzie w zawodach FIS Race w slalomie nie ukończył pierwszego przejazdu. W 2011 roku wystartował na mistrzostwach świata juniorów w Crans-Montana, gdzie jego najlepszym wynikiem było 33. miejsce w supergigancie. Jeszcze dwukrotnie startował na imprezach tego cyklu, największy sukces odnosząc na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata juniorów w Québecu, gdzie zdobył złoty medal w gigancie.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 28 października 2012 roku w Sölden, gdzie nie zakwalifikował się do pierwszego przejazdu giganta. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 1 grudnia 2013 roku w Lake Louise, zajmując 20. miejsce w supergigancie. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 2015/2016, który ukończył na siódmej pozycji w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji supergiganta wywalczył Małą Kryształową Kulę. Ponadto w sezonie 2016/2017 także był siódmy w klasyfikacji generalnej, natomiast w klasyfikacjach superkombinacji i supergiganta był trzeci.

W 2014 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Soczi, gdzie jego najlepszym wynikiem było trzynaste miejsce w supergigancie. Podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Vail/Beaver Creek zajął między innymi ósme miejsce w superkombinacji. Na mistrzostwach świata w Sankt Moritz w 2017 roku był czwarty w superkombinacji i supergigancie i szósty w zjeździe.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska Olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 9 lutego 2014 Rosja Soczi Zjazd 2:06,23 min - Austria Matthias Mayer
DNF2 14 lutego 2014 Rosja Soczi Superkombinacja 2:45,20 min - Szwajcaria Sandro Viletta
13. 16 lutego 2014 Rosja Soczi Supergigant 1:18,14 min +1,30 s Norwegia Kjetil Jansrud
21. 13 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Superkombinacja 2:11.07 min +4.55 s Austria Marcel Hirscher
15. 15 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Zjazd 1:42.18 min +1.93 s Norwegia Aksel Lund Svindal
13. 16 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Supergigant 1:25.71 min +1.27 s Austria Matthias Mayer
DNF1 18 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Gigant - - Austria Marcel Hirscher

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
19. 5 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail/Beaver Creek Supergigant 1:15,68 min +1,38 s Austria Hannes Reichelt
26. 7 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail/Beaver Creek Zjazd 1:43,18 min +2,21 s Szwajcaria Patrick Küng
8. 8 lutego 2015 Stany Zjednoczone Vail/Beaver Creek Superkombinacja 2:36,10 min +0,86 s Austria Marcel Hirscher
4. 9 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Supergigant 1:25,38 min +0,54 s Kanada Erik Guay
6. 12 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Zjazd 1:38,91 min +0,49 s Szwajcaria Beat Feuz
4. 13 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Superkombinacja 2:26,33 min +0,40 s Szwajcaria Luca Aerni
DNF1 17 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Gigant 2:13,31 min - Austria Marcel Hirscher

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF1 30 stycznia 2011 Szwajcaria Crans-Montana Gigant 2:19,62 min - Francja Alexis Pinturault
DNF1 31 stycznia 2011 Szwajcaria Crans-Montana Slalom 1:28,54 min - Szwajcaria Reto Schmidiger
41. 3 lutego 2011 Szwajcaria Crans-Montana Zjazd 1:37,34 min +3,27 s Słowenia Boštjan Kline
33. 4 lutego 2011 Szwajcaria Crans-Montana Supergigant 1:22,44 min +2,86 s Słowenia Boštjan Kline
24. 2 marca 2012 Włochy Roccaraso Zjazd 1:11,99 min +2,32 s Stany Zjednoczone Ryan Cochran-Siegle
4. 3 marca 2012 Włochy Roccaraso Supergigant 1:02,73 min +0,75 s Szwajcaria Ralph Weber
9. 7 marca 2012 Włochy Roccaraso Gigant 2:39,50 min +1,33 s Norwegia Henrik Kristoffersen
DNF1 9 marca 2012 Włochy Roccaraso Slalom 1:38.44 min - Finlandia Santeri Paloniemi
4. 22 lutego 2013 Kanada Québec Zjazd 1:30,95 min +1,22 s Szwajcaria Nils Mani
11. 24 lutego 2013 Kanada Québec Supergigant 58,49 s +0,87 s Austria Thomas Mayrpeter
1.FIS gold medal.png 25 lutego 2013 Kanada Québec Gigant 2:20,75 min - -
DNF1 26 lutego 2013 Kanada Québec Slalom 1:59,40 min - Austria Manuel Feller

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Niemcy Ga-Pa30 stycznia 2016 (zjazd)
  2. Austria Hinterstoder27 lutego 2016 (supergigant)
  3. Włochy Val Gardena15 grudnia 2018 (zjazd)

Pozostałe miejsca na podium w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Włochy Val Gardena18 grudnia 2015 (supergigant) - 3. miejsce
  2. Szwajcaria Sankt Moritz17 marca 2016 (supergigant) - 2. miejsce
  3. Włochy Val Gardena16 grudnia 2016 (supergigant) - 3. miejsce
  4. Włochy Santa Caterina29 grudnia 2016 (superkombinacja) - 3. miejsce
  5. Stany Zjednoczone Aspen16 marca 2017 (supergigant) - 3. miejsce
  6. Stany Zjednoczone Beaver Creek1 grudnia 2018 (supergigant) - 3. miejsce
  7. Włochy Bormio29 grudnia 2018 (supergigant) - 3. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]