Aleksander Dziurowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Dziurowicz
Pełne imię i nazwisko

Aleksander Bolesław Dziurowicz

Data i miejsce urodzenia

24 września 1930
Sosnowiec

Data i miejsce śmierci

25 listopada 1992
Sosnowiec

Wzrost

176 cm

Pozycja

bramkarz

Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1945–1947 Czarni Sosnowiec ? (?)
1948–1951 Unia/Stal Sosnowiec ? (?)
1951–1952 Wawel Kraków 4 (0)
1953–1963 Stal/Zagłębie Sosnowiec 115 (1[a])
1963 Górnik Sosnowiec ? (?)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
Polska B 1 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
CKS Czeladź
1970–1971 Warta Zawiercie[1]
Czarni Sosnowiec
Zagłębie Sosnowiec (młodzież)

Aleksander Bolesław Dziurowicz (ur. 24 września 1930 w Sosnowcu, zm. 25 listopada 1992 tamże) – polski piłkarz (bramkarz Zagłębia Sosnowiec), trener. Wicemistrz Polski 1955, zdobywca Pucharu Polski 1962.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery rozpoczynał w zespole Czarnych. Już jako 15-latek bronił bramki w drużynie seniorów. Po połączeniu w 1948 drużyn Czarnych i RKU Sosnowiec bronił bramki Metalu Sosnowiec, a po zmianie nazwy – Stali (wymiennie z Janem Powązką). W 1949 r. wywalczył awans do II ligi. W latach 1951–1952 odbywał służbę wojskową jako zawodnik wojskowego klubu OWKS Kraków. Tam awansował w 1951 r. awansował do I ligi. W I lidze zadebiutował 28 września 1952 w meczu ŁKS Łódź – Wawel Kraków (1:0), zmieniając w 75 minucie Leona Hajduka[2]. Po odbyciu służby wojskowej powrócił do rodzinnego Sosnowca i w 1954 awansował z zespołem do I ligi. W barwach Zagłębia Dziurowicz rozegrał 118 spotkań. Karierę sportową zakończył w 1963.

Jego rekord 627 minut bez utraty bramki poprawił dopiero po 15 latach bramkarz Legii Warszawa Władysław Grotyński, który w latach 70. był bramkarzem Zagłębia Sosnowiec. Do historii przeszedł też niecodzienny występ Dziurowicza w meczu przeciwko Gwardii (Polonii) Bydgoszcz. W starciu z Norkowskim doznał na tyle poważnej kontuzji, że został przetransportowany do szpitala. W związku z tym od 36 minuty meczu bramki bronił pomocnik Pocwa I, jednak w 64 min do bramki ponownie wrócił Dziurowicz, przywieziony ze szpitala karetką na sygnale. W sezonie 1957, 30 marca w meczu Stal Sosnowiec – Budowlani Opole zdobył bramkę z rzutu karnego[3]. Tym samym jest jedynym bramkarzem w historii sosnowieckiego klubu, który zdobył gola na szczeblu I ligi.

Przez kibiców był nazywany „Lolek”, przez kolegów z boiska – „Paj”.

Pochowany został na sosnowieckim cmentarzu przy Alei Mireckiego.

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Dzięki zdobyciu przez Zagłębie Dziurowicz miał możliwość występów w rozgrywkach Pucharu Zdobywców Pucharów. Debiut (i zarazem jedyny występ) przypadł na mecz z węgierskim Ujpestem Dozsa Budapeszt. Zakończył się wysoką porażką sosnowiczan.

lp. Data Miejsce Gospodarz Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi
1. 12 września 1962 Budapeszt Újpest FC Węgry Zagłębie Sosnowiec Polska 5:0 PZP 90'

Statystyki piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

W I lidze rozegrał 119 meczów i zdobył 1 bramkę jako zawodnik dwóch klubów:

Sezon Klub Liga Mecze Gole Uwagi
1950 Stal Sosnowiec Polska II liga 2 0
1951 OWKS Kraków Polska II liga ? ?
1952 OWKS Kraków Polska I liga 4 0
1953 Stal Sosnowiec Polska II liga ? 0
1953/1954 Stal Sosnowiec Polska Puchar Polski ? 0 półfinał
1954 Stal Sosnowiec Polska II liga 20 0 awans do I ligi
1954/1955 Stal Sosnowiec Polska Puchar Polski 1 0
1955 Stal Sosnowiec Polska I liga 16 0 wicemistrz Polski
1956 Stal Sosnowiec Polska I liga 22 0
1956/1957 Stal Sosnowiec Polska Puchar Polski 2 0
1957 Stal Sosnowiec Polska I liga 22 1
1958 Stal Sosnowiec Polska I liga 11 0 spadek do II ligi
1959 Stal Sosnowiec Polska II liga 7 0 awans do I ligi
1960 Stal Sosnowiec Polska I liga 15 0
1961 Stal Sosnowiec Polska I liga 14 0
1962 Zagłębie Sosnowiec Polska I liga 8 0
1962 Zagłębie Sosnowiec Polska Puchar Polski 4 0 zdobycie pucharu
1962/1963 Zagłębie Sosnowiec Polska I liga 7 0 brązowy medal MP
1962/1963 Zagłębie Sosnowiec PZP 1 0
suma Polska II liga ? 0
suma Polska I liga 119 1
suma Polska Puchar Polski ? 0
suma PZP 1 0

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Mimo wielu sukcesów sportowych Aleksander Dziurowicz nigdy nie wystąpił w reprezentacji Polski A. Zaliczył jedynie jeden oficjalny mecz w reprezentacji Polski B[4].

lp. Data Miejsce Gospodarz Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi Zawodnik klubu
1. 26 czerwca 1955 Rzeszów  Polska B  Bułgaria B 1:1 towarzyski 90'
Stal Sosnowiec

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

W 1959, jeszcze jako czynny zawodnik, został trenerem Górnika Sosnowiec (klub posiadał boisko przy Alei Mireckiego) i był nim aż do lat 70., kiedy to Górnik został przyłączony do Zagłębia. W związku z tym Dziurowicz został trenerem młodzieży w Zagłębiu, a następnie kierownikiem Stadionu Ludowego. Na początku lat 80. przeszedł na emeryturę i został trenerem KKS Czarni (sekcji męskiej i kobiecej) oraz Warty Zawiercie

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Mirosława Dziurowicz, siostra Romy Krajewskiej – żony Ryszarda Krajewskiego[5].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Bez danych z sezonów 1953–1954 i 1959.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945–1962). 100 lat prawdziwej historii (3), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
  • Jacek Skuta – Zagłębie Sosnowiec. Historia piłki nożnej. Wiara, która przetrwała – Zagłębie SA, Sosnowiec 2018

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]