Aleksander Dziurowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Dziurowicz
Pełne imię i nazwisko Aleksander Bolesław Dziurowicz
Data i miejsce urodzenia 24 września 1930
Sosnowiec
Data i miejsce śmierci 25 listopada 1992
Sosnowiec
Wzrost 176 cm
Pozycja bramkarz
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1945–1947 Czarni Sosnowiec ? (?)
1948–1951 Unia/Stal Sosnowiec ? (?)
1951–1953 Wawel Kraków 4 (0)
1953–1963 Stal/Zagłębie Sosnowiec 115 (1[a])
1963 Górnik Sosnowiec ? (?)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska B
Kariera trenerska
Lata Drużyna
CKS Czeladź
Warta Zawiercie
Czarni Sosnowiec
Zagłębie Sosnowiec (młodzież)

Aleksander Bolesław Dziurowicz (ur. 24 września 1930 w Sosnowcu, zm. 25 listopada 1992 tamże) – polski piłkarz (bramkarz Zagłębia Sosnowiec), trener.

Początki kariery rozpoczynał w zespole Czarnych. Już jako 15-latek bronił bramki w drużynie seniorów. Po połączeniu w 1948 drużyn Czarnych i Stali bronił bramki drugoligowej Stali (na zmianę z Janem Powązką). Po odbyciu służby wojskowej w Okręgowym Wojskowym Klubie Sportowym (OWKS) Kraków (obecnie WKS Wawel Kraków) powrócił do rodzinnego Sosnowca i w 1954 awansował z zespołem do I ligi. W barwach Zagłębia Dziurowicz rozegrał 118 spotkań. Karierę sportową zakończył w 1963. W 1959, jeszcze jako czynny zawodnik, został trenerem Górnika Sosnowiec (klub posiadał boisko przy Alei Mireckiego) i był nim aż do lat 70., kiedy to Górnik został przyłączony do Zagłębia. W związku z tym Dziurowicz został trenerem w Zagłębiu, a następnie kierownikiem Stadionu Ludowego. Na początku lat 80. przeszedł na emeryturę i został trenerem KKS Czarni.

Jego rekord 627 minut bez utraty bramki poprawił dopiero po 15 latach bramkarz Legii Warszawa Władysław Grotyński, który w latach 70. był bramkarzem Zagłębia Sosnowiec. Do historii przeszedł też niecodzienny występ Dziurowicza w meczu przeciwko Gwardii (Polonii) Bydgoszcz. W starciu z Norkowskim doznał na tyle poważnej kontuzji, że został przetransportowany do szpitala. W związku z tym od 36 minuty meczu bramki bronił pomocnik Pocwa I, jednak w 64 min do bramki ponownie wrócił Dziurowicz, przywieziony ze szpitala karetką na sygnale.

Przez kibiców był nazywany „Lolek”, przez kolegów z boiska - „Paj”.

Mimo wielu sukcesów sportowych Aleksander Dziurowicz niestety nigdy nie wystąpił w reprezentacji Polski A.

Pochowany został na sosnowieckim cmentarzu przy Alei Mireckiego.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Bez danych z sezonów 1953–1954 i 1959.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945–1962). 100 lat prawdziwej historii (3), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017