Aleksandr Parvus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Aleksander Izrael Helphand)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksandr Parvus
Parvus Alexander.jpg
ok. 1906
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia?/8 września 1867
Berezyna, gubernia mińska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 12 grudnia 1924
Berlin, Niemcy
Przynależność polityczna Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza Rosji
Parvus, Lew Trocki, Lew Dejcz
Wystawione przez Parvusa pokwitowanie odbioru miliona rubli gotówką od posła Niemiec. Tekst: 29 grudnia 1915 otrzymałem od wysłannika Niemiec w Kopenhadze jeden milion rubli w banknotach na potrzeby ruchu rewolucyjnego w Rosji. Dr A. Helphand

Aleksandr Parvus właściwie: Aleksander Izrael Łazariewicz Helphand (ur. 27 sierpnia?/8 września 1867 w Berezynie, zm. 12 grudnia 1924 w Berlinie) – działacz rosyjskiego i niemieckiego ruchu socjalistycznego.

Urodził się w rodzinie żydowskiego rzemieślnika. Młodość spędził w Odessie, a następnie wyjechał na studia do Szwajcarii, gdzie w 1891 uzyskał doktorat z filozofii. Osiadł w Niemczech, gdzie pracował jako dziennikarz. Związał się ze środowiskiem rosyjskich socjaldemokratów. Uczestniczył w wydawaniu ich czasopisma Iskra. W 1902 wraz z Julianem Marchlewskim był założycielem i właścicielem wydawnictwa Dr J. Marchlewski und Co. Verlag Slavischer und Nordischer Literatur, publikujące literaturę w języku rosyjskim, polskim i niemieckim m.in. Gorkiego i Żeromskiego, wydawnictwo funkcjonowało do 1905, wydając ok. pięćdziesięciu tytułów. W Monachium jesienią 1904 nawiązał znajomość z Lwem Trockim, zainspirował Trockiego do przemyślenia teorii permanentnej rewolucji.

Podczas rewolucji 1905 wraz z Trockim przyjechał do Rosji, gdzie po rozwiązaniu Rady Delegatów Robotniczych w Petersburgu (której Trocki przewodniczył) został w 1906 skazany na trzy lata zesłania w Kraju Turuchańskim, zbiegł do Niemiec. Już w 1906 poświęcono mu biogram w encyklopedii Brockhausa i Efrona[1]. Zaangażował się w działalność biznesową. Dorobił się majątku na handlu z Turcją, a w okresie I wojny światowej z neutralnymi krajami skandynawskimi. Został współpracownikiem niemieckich służb specjalnych.

Po rewolucji lutowej w 1917 był pomysłodawcą i organizatorem przejazdu Lenina ze Szwajcarii przez Niemcy i Szwecję do Rosji. Wspierał finansowo przygotowania bolszewickiego zamachu stanu w Rosji. Po upadku cesarstwa w Niemczech mieszkał w szwajcarskim Wädenswild, skąd kierował wydawnictwem. W latach 20. wrócił do Niemiec. Ostatnie lata spędził w swojej rezydencji na wyspie Schwanenwerder w Berlinie. Pod koniec życia opublikował wspomnienia, w których krytykował politykę bolszewików. Pochowany został na cmentarzu Tolkewitz w Dreźnie.

Przypisy

Bibliografia, linki[edytuj]