Aleksander Kędzior

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Karol Kędzior
Ilustracja
pułkownik dyplomowany artylerii pułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 10 października 1897
Ciężkowice, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 10 stycznia 1986
Londyn, Wielka Brytania
Przebieg służby
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Artylerii Polowej
1 Pułk Artylerii Polowej
Sztab Generalny
5 Dywizja Piechoty
10 Pułk Artylerii Ciężkiej
20 Pułk Artylerii Lekkiej
3 Dywizjon Artylerii Konnej
Sztab Naczelnego Wodza
Stanowiska dowódca dywizjonu artylerii
szef sztabu dywizji
zastępca dowódcy pułku
attaché wojskowy
szef Sztabu Naczelnego Wodza
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania francuska 1940
Odznaczenia
PilotPolowy.jpg
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Aleksander Karol Kędzior (ur. 10 października 1897 w Ciężkowicach, zm. 9 stycznia 1986 w Londynie[1]) – pułkownik dyplomowany artylerii Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W okresie I wojny światowej służył w Legionie Wschodnim by po jego rozwiązaniu znaleźć się w II Brygadzie Legionów.

Jako oficer byłego Polskiego Korpusu Posiłkowego reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego w randze podporucznika[2].

Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził 6 baterią 2 pułku artylerii polowej Legionów[3].

1 czerwca 1921 pełnił służbę w 1 pułku artylerii polowej Legionów[4]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 101. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1923 pełnił służbę w 1 pap Leg. na stanowisku pełniącego obowiązki komendanta Kadry Baterii Zapasowej w Warszawie[5]. 1 grudnia 1924 awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 46. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W październiku 1925 przeniesiony został z II rocznika Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie 1923–1925 na II rocznik Kursu Normalnego WSWoj. 1924–1926[6].

Od sierpnia 1926 roku służył w Oddziale III Sztabu Generalnego, w którym był kierownikiem referatu obrony przeciwlotniczej, następnie pełniącym obowiązki szefa wydziału[7]. 27 kwietnia 1929 roku został przeniesiony służbowo do 5 Dywizji Piechoty we Lwowie na stanowisko szefa sztabu[8]. Z dniem 1 listopada 1930 roku został przeniesiony do 10 pułku artylerii ciężkiej w Przemyślu na stanowisko dowódcy dywizjonu[9]. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do 20 pułku artylerii lekkiej w Prużanie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[10][11]. 24 stycznia 1934 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii[12]. 7 czerwca 1934 roku został przeniesiony do 3 dywizjonu artylerii konnej w Wilnie na stanowisko dowódcy dywizjonu[13]. Od stycznia 1937 roku był attaché wojskowym przy Poselstwie RP w Lizbonie. Na tym stanowisku obserwował przebieg wojny domowej w Hiszpanii, przesyłając szczegółowe raporty o przebiegu działań wojennych i organizacji wojsk.

We wrześniu 1939 przybył z Portugalii do Paryża, gdzie został mianowany przez szefa polskiej Misji Wojskowej gen. Stanisława Burhardta-Bukackiego szefem sztabu Oddziałów Polskich we Francji. 1 października 1939 został mianowany szefem Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. W tym czasie awansowany do stopnia pułkownika artylerii. Po przybyciu do Francji gen. Władysława Sikorskiego został wyznaczony 7 listopada 1939 na szefa Sztabu Naczelnego Wodza. 10 marca 1940 złożył prośbę o zwolnienie ze stanowiska, lecz Sikorski odmówił. W początku maja złożył ponowną dymisję w związku z wydaniem przez Naczelnego Wodza zgody na wymarsz 1 Dywizji Grenadierów na front. Został zwolniony ze stanowiska 5 czerwca 1940.

Po przedostaniu się do Anglii początkowo bez przydziału. W 1942 mianowany attaché wojskowym przy utworzonej 1 listopada 1942 Ambasadzie Rzeczypospolitej w Czungkingu w Chinach (przy rządzie Czang Kaj-szeka), gdzie przebywał do końca wojny. Po wojnie osiedlił się w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł. Spoczywa w grobowcu rodzinnym w Ciężkowicach

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrolog Aleksandra Kędziora
  2. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 1, nr 1, Warszawa 1918, s. 5.
  3. Barszczewski 1929 ↓, s. 6.
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 277, 685.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 715, 817.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 114 z 28 października 1925 roku, s. 617.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 432, 454.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 127.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 299.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 237.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 180, 688.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 24 stycznia 1934 roku, s. 1.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 163.
  14. Barszczewski 1929 ↓, s. 26.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, s. 385.
  16. Na podstawie fotografii

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]