Aleksander Kędzior

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksander Karol Kędzior
Ilustracja
pułkownik dyplomowany artylerii pułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 10 października 1897
Ciężkowice, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 10 stycznia 1986
Londyn, Wielka Brytania
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Artylerii Polowej
1 Pułk Artylerii Polowej
Sztab Generalny
10 Pułk Artylerii Ciężkiej
20 Pułk Artylerii Lekkiej
3 Dywizjon Artylerii Konnej
Sztab Naczelnego Wodza
Stanowiska dowódca dywizjonu artylerii
zastępca dowódcy pułku artylerii
attaché wojskowy
szef Sztabu Naczelnego Wodza
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa,
kampania francuska 1940
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Aleksander Karol Kędzior (ur. 10 października 1897 w Ciężkowicach, zm. 9 stycznia 1986 w Londynie[1]) – pułkownik dyplomowany artylerii Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W okresie I wojny światowej służył w Legionie Wschodnim by po jego rozwiązaniu znaleźć się w II Brygadzie Legionów.

Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził 6 baterią 2 Pułku Artylerii Polowej Legionów[2].

1 czerwca 1921 pełnił służbę w 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów[3]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 101. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1923 pełnił służbę w 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów na stanowisku pełniącego obowiązki komendanta Kadry Baterii Zapasowej w Warszawie[4]. 1 grudnia 1924 awansował na majora ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 46. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W październiku 1925 przeniesiony został z II rocznika Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie 1923–1925 na II rocznik Kursu Normalnego W.S.Woj. 1924–1926[5].

Od sierpnia 1926 służył w Oddziale III Sztabu Generalnego, w którym był kierownikiem referatu obrony przeciwlotniczej, następnie pełniącym obowiązki szefa wydziału[6]. W 1930 został skierowany na staż liniowy na stanowisku szefa sztabu dywizji piechoty. Z dniem 1 listopada 1930 został przeniesiony do 10 Pułku Artylerii Ciężkiej w Przemyślu na stanowisko dowódcy dywizjonu[7]. W marcu 1932 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 20 Pułku Artylerii Lekkiej w m. Prużana[8][9]. W tym czasie awansowany na podpułkownika. W latach 1934–1936 dowodził 3 Dywizjonem Artylerii Konnej w Wilnie[10]. Od stycznia 1937 attaché wojskowy przy Poselstwie RP w Lizbonie, jako oficer II Oddziału obserwował przebieg wojny domowej w Hiszpanii, przesyłając szczegółowe raporty o przebiegu działań wojennych i organizacji wojsk.

We wrześniu 1939 przybył z Portugalii do Paryża, gdzie został mianowany przez szefa polskiej Misji Wojskowej gen. Stanisława Burhardta-Bukackiego szefem sztabu Oddziałów Polskich we Francji. 1 października 1939 został mianowany szefem Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. W tym czasie mianowany pułkownikiem artylerii. Po przybyciu do Francji gen. Władysława Sikorskiego został wyznaczony 7 listopada 1939 na szefa Sztabu Naczelnego Wodza. 10 marca 1940 złożył prośbę o zwolnienie ze stanowiska, lecz Sikorski odmówił. W początku maja złożył ponowną dymisję w związku z wydaniem przez Naczelnego Wodza zgody na wymarsz 1 Dywizji Grenadierów na front. Został zwolniony ze stanowiska 5 czerwca 1940.

Po przedostaniu się do Anglii początkowo bez przydziału. W 1942 mianowany attaché wojskowym przy utworzonej 1 listopada 1942 Ambasadzie Rzeczypospolitej w Czungkingu w Chinach (przy rządzie Czang Kaj-szeka), gdzie przebywał do końca wojny. Po wojnie osiedlił się w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł. Spoczywa w grobowcu rodzinnym w Ciężkowicach

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Nekrolog Aleksandra Kędziora
  2. Bolesław Barszczewski, Zarys historii wojennej ..., s. 6, 26.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 277, 685.
  4. Rocznik oficerski 1923, s. 715, 817.
  5. Dziennik Personalny M.S.Woj. Nr 114 z 28.10.1925 r., s. 617.
  6. Rocznik oficerski 1928, s. 432, 454.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 14 z 20 września 1930 r., s. 299.
  8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 6 z 23 marca 1932 r., s. 237.
  9. Rocznik oficerski 1932, s. 180, 688.
  10. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 7 czerwca 1934 r., s. 163.
  11. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych L. 6087/22 G.M.I. (Dziennik Personalny MSWojsk. z 1922 r. Nr 13, s. 385)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.
  • Bolesław Barszczewski, Zarys historii wojennej 2-go Pułku Artylerii Polowej Legionów, Warszawa 1929.
  • Tadeusz Panecki, Sztab Generalny (Główny) Wojska Polskiego 1918-2003, Bellona, Warszawa 2003.
  • Witold Biegański, Zaczęło się w Coëtquidan. Z dziejów polskich jednostek regularnych we Francji, Wydawnictwo MON, Warszawa 1977, s. 54.
  • Krzysztof Tarka, Z nienawiści do Piłsudskiego i Andersa: kontakty płk. Aleksandra Kędziora i mjr. Marcelego Kyci z wywiadem PRL w: Przegląd Historyczno-Wojskowy 14(65)/2 (244), s.201-212 wersja elektroniczna