Aleksander Mohuczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Mohuczy
komandor porucznik komandor porucznik
Data urodzenia 1896
Data i miejsce śmierci 17 maja 1962
Gniew
Przebieg służby
Siły zbrojne Marynarka Wojenna (II Rzeczpospolita, PRL)
Jednostki Dywizjon Okrętów Podwodnych (II RP)
Dywizjon Okrętów Podwodnych (PRL)
Stanowiska dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy kampania wrześniowa
Odznaczenia
Kawaler 1. klasy Orderu Miecza (Szwecja)

Aleksander Mohuczy (ur. 1896, zm. 17 maja 1962) – komandor porucznik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1929 wykładowca w polskiej szkole okrętów podwodnych w Tulonie, pierwszy dowódca ORP Wilk, członek komisji nadzoru budowy ORP Ryś[1]. W okresie od 6 lipca 1936 do 2 października 1939 dowodził Dywizjonem Okrętów Podwodnych Marynarki Wojennej. Autor kontrowersyjnego planu użycia okrętów podwodnych w wojnie obronnej Polski w 1939 roku[2] i dowodzący działaniami polskich jednostek tej klasy. Po kapitulacji, od 2 października 1939 do końca wojny, pozostawał jeńcem niemieckich obozów jenieckich. Po wyzwoleniu z niewoli, organizował polską administrację w Zgorzelcu. Od 15 grudnia 1945 do 28 lutego 1947 był dowódcą Dywizjonu Okrętów Podwodnych pod kontrolą radziecką. Z końcem sierpnia 1949 przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł 17 maja 1962 w Gniewie i pochowany został na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni (kwatera 71-25-16). W 1932 odznaczony szwedzkim Krzyżem Kawalerskim 1. kl. Orderu Miecza[3].

Grób komandora Aleksandra Mohuczego na Cmentarzu Witomińskim

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gdy zabrakło rozsądku i logicznego myślenia. W: Mariusz Borowiak: Plamy na banderze. Warszawa: Alma-Press, 2008, s. 302–309. ISBN 978-83-7020-370-2.
  2. Andrzej Makowski. Dywizjon okrętów podwodnych Polskiej Marynarki Wojennej w kampanii wrześniowej. Ocena operacyjno-taktycznego użycia. „Studia z Dziejów Polskiej Historiografii Wojskowej”. 13, 2012. Wydawnictwo Instytutu Historii UAM w Poznaniu. ISSN 1234-2041 (pol.). 
  3. Sveriges statskalender, 1940. Bihang, s. 63.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]