Aleksander Romuald Sieroń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Romuald Sieroń
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 4 lutego 1948
Profesor doktor habilitowany nauk medycznych
Specjalność: angiologia, balneologia, choroby wewnętrzne, kardiologia, medycyna fizykalna
Alma Mater Politechnika Śląska, Śląska Akademia Medyczna w Katowicach
Doktorat 1979
Śląska Akademia Medyczna w Katowicach
Habilitacja 24 czerwca 1996 – medycyna
Śląska Akademia Medyczna w Katowicach
Profesura 16 sierpnia 1999
Polska Akademia Nauk
Status wiceprzewodniczący Komitetu Fizyki Medycznej, Radiobiologii i Diagnostyki Obrazowej
Doktor honoris causa
(Użhorodzki Uniwersytet Narodowy – 2005)
(Politechnika Śląska – 2017)
Profesor SUM
jednostka Wydział Lekarski z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym w Zabrzu; Katedra i Oddział Kliniczny Chorób Wewnętrznych, Angiologii i Medycyny Fizykalnej
Stanowisko prorektor ds. nauki (1999–2005)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Aleksander Romuald Sieroń (ur. 4 lutego 1948[1]) – polski lekarz[2][3], profesor doktor habilitowany nauk medycznych, doktor honoris causa, profesor zwyczajny Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej w Gliwicach i Wydziału Lekarskiego Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach (1977). W 1979 na ŚAM uzyskał doktorat na podstawie dysertacji Działanie pola elektromagnetycznego o częstotliwości przemysłowej na niektóre składniki i wielkości charakteryzujące krew, a zwłaszcza na przewodność i przenikalność elektryczną, której promotorem był Franciszek Kumaszka. W 1980 uzyskał specjalizację I stopnia, a w 1983 II z zakresu chorób wewnętrznych. W 1987 uzyskał specjalizację z zakresu kardiologii, w 1998 z balneoklimatologii i medycyny fizykalnej, w 2003 – z zakresu angiologii, a w 2006 z zakresu hipertensjologii. W 1996 obronił na ŚAM rozprawę habilitacyjną pt. Synteza i wydzielanie kwasów żółciowych u szczurów poddanych działaniu wolnozmiennych pól magnetycznych. 16 sierpnia 1999 został profesorem nauk medycznych[4]. Jest specjalistą z zakresu chorób wewnętrznych, kardiologii, angiologii, hipertensjologii oraz balneologii i medycyny fizykalnej. Stworzył i kieruje Ośrodkiem Diagnostyki i Terapii Laserowej Nowotworów, a także Centralną Pracownią Endoskopii i Pracownią Genetyczną Nowotworów. Przez dwie kadencje pełnił funkcję Prorektora ds. Nauki Śląskiej Akademii Medycznej (1999–2002 i 2002–2005), a w latach 2008–2012 pełnił funkcję Przewodniczącego Senackiej Komisji ds. Rozwoju Kadry Naukowo-Dydaktycznej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Przewodniczył Zespołowi Konsultantów Wojewódzkich Województwa Częstochowskiego będąc jednocześnie Konsultantem Województwa Częstochowskiego ds. Chorób Wewnętrznych. Aktualnie jest Konsultantem Krajowym ds. Angiologii[2][3]. Jest także konsultantem Katedry i Oddziału Klinicznego Chorób Wewnętrznych Angiologii i Medycyny Fizykalnej w Bytomiu, Wydziału Nauk Medycznych w Zabrzu, Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach.

Jest autorem 498 artykułów naukowych, z tego 78 artykułów zagranicznych (67 artykułów w czasopismach z Listy Filadelfijskiej o łącznym IF=80,14) oraz 68 książek, skryptów i rozdziałów w monografiach i drukach zwartych (w tym 6 zagranicznych). Ponadto jest redaktorem 17 monografii, w tym 1 zagranicznej. Do uznanych nie tylko w kraju jego osiągnięć naukowych należy wykazanie przyczyn przeciwbólowego działania laserów i pól magnetycznych, określenie przydatności autofluorescencji w badaniach zmian nowotworowych, określenie przydatności CPK BB w diagnostyce zawałów podwsierdziowych, opisanie pól sieciowych jako czynnika ryzyka choroby wieńcowej, wdrożenie do praktyki klinicznej (w oparciu o wyniki eksperymentalnych badań przedklinicznych i badań klinicznych) laseroterapii niskoenergetycznej, magnetoterapii, magnetostymulacji, hiperbarycznej terapii tlenowej oraz diagnostyki i terapii fotodynamicznej[3].

Jest promotorem 29 przewodów doktorskich zakończonych uzyskaniem stopnia doktora, a także opiekunem 4 przewodów habilitacyjnych.

Ojciec Karoliny Sieroń[5].

Ordery, odznaki, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aleksander Romuald Sieroń. monitorfirm.pl. [dostęp 2018-09-16].
  2. a b c d e f g h i j k l Joanna Miozga: Biografia. slam.katowice.pl, 2014-02-18. [dostęp 2020-11-15].
  3. a b c Profesor Aleksander Sieroń. Przegląd Urologiczny, 2008. [dostęp 2020-11-15].
  4. Prof. Aleksander Romuald Sieroń, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2015-04-13].
  5. Leczyła zakażonych, teraz sama leży nieprzytomna pod respiratorem. "Bohaterka czasu próby", TVN24, 14 listopada 2020 [dostęp 2020-11-15].
  6. Maria Klimczyk: Ukraina doceniła wiedzę. bytom.naszemiasto.pl, 2005-11-04. [dostęp 2020-11-15].
  7. Maria Klimczyk: Profesor Aleksander Sieroń Honorowym Obywatelem Bytomia. W: naszemiasto.pl Bytom [on-line]. Polska Press, 2006-03-27. [dostęp 2020-01-20].
  8. Prof. Aleksander Sieroń doktorem honoris causa Politechniki Śląskiej, „Nauka w Polsce” [dostęp 2018-04-03] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]