Aleksander de Afif

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksander de Afif
ilustracja
Blason Duché de Varsovie.svg Pretendent do tronu Saksonii
Okres panowania od 23 lipca 2012
Poprzednik Maria Emanuel Wettyn
Dane biograficzne
Dynastia Saxe-Gessaphe
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1954
Monachium
Ojciec Robert de Afif
Matka Maria Anna Wettyn
Żona Gizela Wittelsbach
Dzieci Jerzy Filip
Maurycy Gabriel
Paweł Klemens
Maria Teresa
Odznaczenia
Order Złotego Runa (Austria)Order Świętego Huberta (Bawaria)

Aleksander de Afif, oficj. Alexander Prinz von Sachsen Herzog zu Sachsen (ur. 12 lutego 1954 w Monachium) – książę sasko-gessapski, pretendent do tronu Saksonii używający tytułów Margrabiego Miśni i Księcia Saksonii, przedsiębiorca.

Najstarszy syn księżniczki saksońskiej Marii Anny z dynastii Wettynów (ur. 1929, zm. 2012) oraz katolickiego szlachcica o libańsko-meksykańskich korzeniach - doktora prawa Roberta de Afif (ur. 1916, zm. 1978). Siostrzeniec i jednocześnie adoptowany syn ostatniego, niekwestionowanego przywódcy saksońskiej rodziny królewskiej, księcia Marii Emanuela Wettyna (ur. 1926, zm. 2012), od którego otrzymał prawo używania tytułu: Prinz von Sachsen-Gessaphe.

Od 1987 roku żonaty z księżniczką bawarską Gizelą z dynastii Wittelsbachów (ur. 10 września 1964 roku w Leutstetten), z którą posiada czworo dzieci:

  • Jerzy Filip Antoni Prinz von Sachsen Herzog zu Sachsen (ur. 24 maja 1988 roku w Meksyku),
  • Maurycy Gabriel Robert Prinz von Sachsen Herzog zu Sachsen (ur. 14 września 1989 roku w Meksyku),
  • Paweł Klemens Bernard Mansur Prinz von Sachsen Herzog zu Sachsen (ur. 23 marca 1993 roku w Meksyku),
  • Maria Teresa Anna Ludwika Karolina Lukardis Prinzessin von Sachsen Herzogin zu Sachsen (ur. 7 lipca 1999 roku w Dreźnie)[1].

Pochodzenie i rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jak utrzymywała matka księcia Aleksandra, Maria Anna, jej mąż Robert de Afif pochodził ze starożytnego rodu książęcego z terytorium dzisiejszego Libanu, należącego do maronitów, a wywodzącego się ze schrystianizowanej dynastii szejków z Bkassine, potomków emira Kasarwanu (obszar leżący na pograniczu dawnego Królestwa Jerozolimskiego i Hrabstwa Trypolisu); ojciec Roberta de Afif (mieszkający całe życie w Bejrucie) był członkiem Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego oraz księciem Gessaphe[2], który to tytuł był uznawany przez saksońską rodzinę królewską, co znalazło swój wyraz na umowie o dziedziczenie z 1997 roku[3].

Aleksander de Afif wychowywał się w Meksyku. Po śmierci swojego ojca przejął prowadzenie rodzinnej firmy z branży logistycznej. Ma dwóch młodszych braci:

  • Fryderyk Wilhelm Prinz von Sachsen-Gessaphe (ur. 1955) architekt wnętrz,
  • Karol August Prinz von Sachsen-Gessaphe (ur. 1958) profesor Uniwersytetu w Hagen.

Siostra Roberta de Afif, Aleksandra Afif (ur. 1919, zm. 1996), była żoną księcia Karola Antoniego Hohenzollerna (ur. 1922, zm. 1993) z katolickiej linii dynastii Hohenzollernów, panującej niegdyś w księstwie Hohenzollern-Sigmaringen[4].

Do przodków księcia Aleksandra ze strony matki należą między innymi:

Prawo do tronu[edytuj | edytuj kod]

Wraz z likwidacją Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego i przyjęciem przez księcia-elektora Saksonii tytułu królewskiego na nowo zostały ustalone zasady dziedziczenia saskiego tronu, które - utrwalając dotychczasową praktykę oraz uwzględniając normy prawa zwyczajowego, funkcjonującego w feudalnej (średniowiecznej i nowożytnej) Europie - ostatnio były zawarte w art.6 i art.7 Konstytucji Królestwa Saksonii z 1831 roku oraz opartej na niej Ustawie Domu Królewsko-Saksońskiego z dnia 30 grudnia 1837 roku, nowelizowanej trzykrotnie w latach 1879, 1888 i 1900. Zasady te opierały się na tradycyjnej normie dziedziczenia korony królewskiej w linii męskiej (w porządku primogenitury) a ponadto - na trzech fundamentach: 1) wymogu zawierania małżeństw równoprawnych - za zgodą głowy rodu; 2) możliwości zawarcia układu o przeżycie (umowy o dziedziczenie); 3) dopuszczalności dziedziczenia tronu przez kobiety (linię żeńską) w razie braku księcia uprawnionego do następstwa z tytułu pokrewieństwa lub układu o przeżycie[5].

W związku z faktem, iż zarówno książę Maria Emanuel jak i inni Wettynowie (linii albertyńskiej) z jego pokolenia nie mieli dzieci lub w przypadku jednego z nich, który wprawdzie miał syna (Rüdigera von Sachsen), jednakże nie posiadającego prawa do tronu - w myśl zasad obowiązujących w rodzinie królewskiej - z uwagi na pochodzenie z morganatycznego małżeństwa, członkowie saskiego domu panującego już od lat 80-tych XX-go wieku rozważali możliwość wyznaczenia spadkobiercy dynastii w drodze układu o przeżycie (umowy o dziedziczenie). Początkowo pod uwagę był brany jedyny syn najmłodszej siostry Marii Emanuela, Matyldy Marii księżnej Sachsen-Coburg-Gotha, tj. książę Jan Albert Leopold Fryderyk Krystian, a więc Wettyn (linii ernestyńskiej). Ówczesny kandydat na dziedzica saskiej korony królewskiej zmarł jednak w 1987 roku, w wieku 17 lat, na skutek nieszczęśliwego wypadku[6]. To tragiczne wydarzenie sprawiło, że książę Maria Emanuel zwrócił uwagę na najstarszego syna swojej drugiej siostry, Marii Anny księżnej Sachsen-Gessaphe, który wprawdzie nie pochodził "po mieczu" z rodu Wettynów, jednak na korzyść którego zaczęło przemawiać zawarcie udanego małżeństwa z Gizelą von Bayern (urodzoną jako księżniczka bawarska z dynastii Wittelsbachów), które zaowocowało narodzinami trzech synów i córki.

Margrabia Miśni (tradycyjny tytuł głowy saksońskiej rodziny królewskiej) zaproponował Aleksandra de Afif na swojego następcę oraz spadkobiercę rodu. W tym celu przygotował specjalny dokument, który dnia 14 maja 1997 roku podpisali: jego żona Anastazja von Anhalt (urodzona jako księżniczka anhalcka z dynastii Ascania), brat Albert Józef wraz z morganatyczną żoną Elmirą, siostry: Maria Józefa, Maria Anna oraz Matylda Maria, kuzyn Dedo w imieniu własnym oraz w imieniu swojego brata Gero a także ich macochy Wirginii (morganatycznej żony Ernesta Henryka), oraz wdowa po Timo (trzecim kuzynie), Erina (również żona morganatyczna)[7]. Dwa lata później, dnia 1 lipca 1999 roku Maria Emanuel adoptował Aleksandra de Afif, co odbyło się za zgodą władz świeckich jak i duchownych, w tym za zgodą papieża Jana Pawła II. Od tego czasu książę Aleksander zaczął uczestniczyć wraz z wujem w rodzinnych uroczystościach, a od 2003 roku rozpoczął również publiczną działalność na rzecz kraju związkowego Saksonia, promując go na świecie w celu ściągnięcia zagranicznych inwestorów oraz doradzając premierowi Georgowi Milbradt.

Pomimo wcześniejszej zgody, latem 2002 roku trzech sygnatariuszy, tj. książęta Dedo, Gero i Albert Józef, odwołało „tymczasowo” zawarte porozumienie[8]. Ten ostatni, zmieniając zdanie, stanął na stanowisku, że następstwo po Marii Emanuelu powinno przysługiwać, zgodnie z prawem salickim, wszystkim męskim przedstawicielom dynastii Wettynów bez względu na zawierane małżeństwa[9]. Po śmierci starszego brata w lipcu 2012 roku ogłosił się głową saksońskiej rodziny królewskiej. To samo - na podstawie postanowień umowy z 1997 roku - uczynił książę Aleksander, co o mało nie skończyło się awanturą na pogrzebie zmarłego[10]. Po śmierci Alberta Józefa w październiku 2012 roku Rüdiger von Sachsen, ogłaszając się nowym zwierzchnikiem dynastii Wettynów, stwierdził: Nie zaakceptujemy księcia Aleksandra jako głowy domu, kontynuując tym samym rodzinny spór[11]. Jakkolwiek kwestia ta jest problematyczna - Aleksander de Afif nie jest jedyną osobą zgłaszającą pretensje do królewskiej korony Saksonii - wydaje się jednak, że spór został ostatecznie rozstrzygnięty właśnie na jego korzyść w 2015 roku przez papieża Franciszka, który uznał jego prawo na podstawie dotychczasowych zasad dziedziczenia tronu. Ponadto książę Aleksander jest uznawany za głowę saksońskiej rodziny królewskiej przez rząd Saksonii[12].

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Aleksander de Afif jest założycielem oraz Prezesem Towarzystwa Przyjaciół Zielonego Sklepienia, którego celem jest nabywanie dzieł sztuki dla Zielonego Sklepienia w Dreźnie[13].

W 2011 roku wraz z małżonką, księżną Gizelą, reprezentował saksońską rodzinę królewską podczas uroczystości związanych ze ślubem księcia Jerzego Fryderyka Hohenzollerna, będącego głową pruskiej rodziny królewskiej i pretendentem do niemieckiego tronu cesarskiego[14].

W 2012 roku został odznaczony Orderem Złotego Runa przez Karola Tomasza Habsburga, będącego głową austriacko-węgierskiej rodziny cesarsko-królewskiej[15]. Ponadto został odznaczony:

Dnia 28 maja 2015 roku Aleksander de Afif wraz z małżonką, księżną Gizelą, oraz dziećmi a także przybraną matką, księżną-wdową Anastazją, spotkał się z papieżem Franciszkiem na prywatnej audiencji w Watykanie[17].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Relacja video z audiencji w Watykanie

Przodkowie[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
16. Jerzy de Afif, Książę Gessaphe
 
 
 
 
 
 
 
8. Selim de Afif, Książę Gessaphe
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
17. N.N.
 
 
 
 
 
 
 
4. Aleksander de Afif, Książę Gessaphe
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
18. N.N.
 
 
 
 
 
 
 
9. N.N.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
19. N.N.
 
 
 
 
 
 
 
2. Robert de Afif, Książę Gessaphe
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
20. N.N.
 
 
 
 
 
 
 
10. Ibrahim Atthyé
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
21. N.N.
 
 
 
 
 
 
 
5. Maria Matylda Atthyé
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
22. N.N.
 
 
 
 
 
 
 
11. Matylda Khoury
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
23. N.N.
 
 
 
 
 
 
 
1. Aleksander Margrabia Miśni, Książę Saksonii-Gessaphe
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24. Jerzy I Wettyn, Król Saksonii
 
 
 
 
 
 
 
12. Fryderyk August III Wettyn, Król Saksonii
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25. Maria Anna Bragança, księżniczka portugalska
 
 
 
 
 
 
 
6. Fryderyk Krystian Wettyn, Margrabia Miśni
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26. Ferdynand IV Habsburg-Lothringen, Wielki Książę Toskanii
 
 
 
 
 
 
 
13. Luiza Habsburg-Lothringen, księżniczka toskańska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
27. Alicja Bourbon-Parma, księżniczka parmeńska
 
 
 
 
 
 
 
3. Maria Anna Wettyn, księżniczka saksońska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28. Maksymilian Antoni ks. Thurn und Taxis
 
 
 
 
 
 
 
14. Albert ks. Thurn und Taxis
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
29. Helena "Nene" Wittelsbach, księżniczka bawarska
 
 
 
 
 
 
 
7. Elżbieta Helena ks. Thurn und Taxis
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
30. Józef Karol Habsburg-Lothringen, arcyksiążę austriacki
 
 
 
 
 
 
 
15. Małgorzata Klementyna Habsburg-Lothringen, arcyksiężniczka austriacka
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31. Klotylda Maria Wettyn, księżniczka Sachsen-Coburg-Gotha
 
 
 
 
 
 

Powiązania dynastyczne z innymi pretendentami do tronu[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Fryderyk August III
1865-1932
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Fryderyk Krystian
1893-1968
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ernest Henryk
1896-1971
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Emanuel
1926-2012
 
Maria Anna
1929-2012
 
Albert Józef
1934-2012
 
Dedo
1922-2009
 
Timo
1923-1982
 
Gero
1925-2003
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Aleksander de Afif
1954-
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Rüdiger von Sachsen
1953-
 

Przypisy


Poprzednik
Maria Emanuel Wettyn
Coat of arms of Saxony.svg Pretendent do tronu Saksonii
2012-
sporne z Rüdigerem von Sachsen
Coat of arms of Saxony.svg Następca
nadal