Aleksander z Afrodyzji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Commentaria in Analytica priora Aristotelis, 1549

Aleksander z Afrodyzji – filozof neoarystotelicki, komentator pism Arystotelesa.

O jego życiu wiadomo niewiele. Żył na przełomie II i III w. n.e. W latach 198–211 n.e. zajmował katedrę filozofii w Atenach. Aleksander z Afrodyzji uznawany jest za najwybitniejszego przedstawiciela odrodzenia myśli perypatetyckiej, związanego z ponownym odkryciem ezoterycznych pism Arystotelesa[1]. Chociaż był autorem również oryginalnych prac filozoficznych (obecnie zaginionych), to uważał się przede wszystkim za interpretatora i komentatora myśli arystotelejskiej. W filozofii renesansu powstała doktryna aleksandryzmu oparta na poglądach Aleksandra z Afrodyzji[2].

Dzieła zachowane[edytuj | edytuj kod]

  1. „Komentarz do Metafizyki Arystotelesa”
  2. „Komentarz do Analityk Pierwszych Arystotelesa”
  3. „Komentarz do Topik Arystotelesa”
  4. „Komentarz do traktatu Arystotelesa O zmysłach”
  5. „Komentarz do Meteorologiki Arystotelesa”
  • traktaty teoretyczne
  1. „De anima” (wyd. pol O duszy, przeł. Monika Agnieszka Komsta, wyd. Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu, Lublin 2013)
  2. „Problemy”
  3. „O fatum”
  4. „O mieszaninie”

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]