Aleksandr Bierkutow (lotnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksandr Bierkutow
Александр Беркутов
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1911
Nowoje Mordowo, Tatarstan
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1962
Soczi
Przebieg służby
Lata służby 1931-1946
Siły zbrojne Armia Czerwona,
Wojskowe Siły Powietrzne
Główne wojny i bitwy bitwa nad Chałchin-Goł, wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Aleksandra Newskiego (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za obronę Kaukazu” Medal „Za Zasługi Bojowe”

Aleksandr Maksimowicz Bierkutow (ros. Александр Максимович Беркутов, ur. 11 listopada 1911 we wsi Nowoje Mordowo w Tatarstanie, zm. 26 stycznia 1962 w Soczi) – radziecki lotnik wojskowy, podpułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie robotniczej. Od 1921 mieszkał z rodzicami we wsi Karabicha pod Jarosławiem, gdzie skończył 8 klas. Pracował jako robotnik i przewodniczący rady wiejskiej i aparatczyk w fabryce. W 1931 wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej, od 1932 należał do WKP(b), w 1935 ukończył wojskowo-lotniczą szkołę pilotów w Woroszyłowgradzie (obecnie Ługańsk), służył w lotnictwie myśliwskim Białoruskiego Okręgu Wojskowego. Latem 1939 brał udział w bitwie nad Chałchin-Goł, za co został odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru, później 1939-1930 uczestniczył w wojnie z Finlandią jako dowódca klucza. W maju 1940 został dowódcą eskadry i nawigatorem (szturmanem) pułku myśliwskiego, po ataku Niemiec na ZSRR zajmował się przygotowywaniem lotników frontowych. Od sierpnia 1942 brał udział w wojnie z Niemcami jako dowódca eskadry 84 pułku lotnictwa myśliwskiego na Froncie Północno-Kaukaskim; później był szturmanem tego pułku (w czerwcu 1943 przemianowanego na 101 gwardyjski pułk lotnictwa myśliwskiego). W październiku 1942 w walce powietrznej został ciężko ranny i trafił do szpitala, w 1943 wrócił na front. Brał udział m.in. w operacji krymskiej na 4 Froncie Ukraińskim.

Do marca 1944 wykonał 332 loty bojowe i stoczył 68 walk powietrznych, w których strącił 15 samolotów wroga. W styczniu 1945 został dowódcą 57 gwardyjskiego pułku lotnictwa myśliwskiego w składzie 2 Frontu Białoruskiego, brał udział w operacji wschodniopruskiej, pomorskiej i berlińskiej. Do maja 1945 wykonał 345 lotów bojowych i stoczył 75 walk powietrznych, strącając osobiście 16 i w grupie 5 (według innych danych odpowiednio 15 i 2) samolotów wroga. W 1946 został zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika. Od lutego 1947 mieszkał w Soczi, gdzie kierował produkcją kombinatu przemysłowego, później był kierownikiem szkoły samochodowej i czterokrotnym deputowanym do rady miasta.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]