Aleksandr Kołczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksandr Wasiljewicz Kołczak

Podpis Kołczaka
Admirał Admirał
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1874
Imperium Rosyjskie Petersburg
Data i miejsce śmierci 7 lutego 1920
Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka Irkuck
Przebieg służby
Lata służby 1895-1920
Siły zbrojne Marynarka Wojenna Imperium Rosyjskiego
Odznaczenia
Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Szabla „Za Dzielność” Oficer Legii Honorowej (Francja) Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Aleksandr Wasiljewicz Kołczak, ros. Александр Васильевич Колчак (ur. 4 listopada?/16 listopada 1874 w Sankt Petersburgu, zm. 7 lutego 1920 w Irkucku) – rosyjski oficer marynarki, admirał, badacz polarny, był jednym z organizatorów oraz przywódców białej armii w wojnie domowej 1918–1920 w Rosji. W latach 1916–1917 był naczelnym dowódcą Floty Czarnomorskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie oficera marynarki wojennej, artylerzysty. W 1888 rozpoczął naukę w Korpusie Kadetów Marynarki, który ukończył we wrześniu 1894 w stopniu miczmana. W 1891 rozpoczął służbę w marynarce rosyjskiej. Pływał na okrętach „Ruryk”, „Kriejsier”, „Kniaź Pożarskij”, „Pietropawłowsk”. W 1898 awansował na stopień ppor. marynarki. Uczestnik ekspedycji polarnej w latach 1900-1903 na jachcie „Zaria” jako hydrolog. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej służył od kwietnia 1904 na krążowniku „Askold”, od maja dowodził niszczycielem „Sierdityj”, a potem od listopada 1904 baterią artylerii w Port Arturze[1]. Został uhonorowany m.in. szablą „Za Dzielność”. W czasie walk na lądzie został lekko ranny, poza tym szwankowało jego nadwątlone ekspedycją polarną zdrowie. W czasie upadku twierdzy był w szpitalu, po czym wkrótce w kwietniu 1905 został zwolniony z niewoli japońskiej i przez Amerykę powrócił do Rosji, do Petersburga[1].

Wraz z grupą oficerów był inicjatorem powołania nowego Morskiego Sztabu Generalnego, powstałego w 1906, zajmującego się strategią i przygotowaniem floty do działań. Służył w tym sztabie w latach 1906-1908 jako naczelnik oddziału organizacyjno-taktycznego, wykładał też w akademii morskiej[1]. Publikował w tym czasie prace naukowe i mapy z pierwszej wyprawy polarnej. W latach 1909-1910 uczestniczył w drugiej ekspedycji naukowej jako dowódca lodołamacza „Wajgacz”, kierującej się przez Ocean Indyjski na Morze Czukockie. Nie brał udziału w dalszej części ekspedycji – przejściu drogą północną, gdyż w 1911 ponownie został powołany do Morskiego Sztabu Generalnego[1]. W 1912 na propozycję dowódcy Floty Bałtyckiej adm. Essena, odszedł z pracy sztabowej i został dowódcą niszczyciela „Ussurijec”. W 1913 awansował na stopień komandora i został wybrany przez adm. Essena na oficera flagowego jego sztabu, dowodząc niszczycielem „Pogranicznik”, a wiosną 1914 przechodząc na admiralski krążownik „Ruryk[1].

Walczył w I wojnie światowej, początkowo jako szef oddziału operacyjnego Floty Bałtyckiej. Odznaczył się projektując i przeprowadzając akcje minowania Zatoki Fińskiej, a następnie także wód niemieckich (południowego Bałtyku). Od września 1915 został dowódcą Dywizji Minowej i naczelnikiem obrony Zatoki Ryskiej. Zorganizował m.in. desant na tyły Niemców pod Rygą[1]. 10 kwietnia 1916 awansował na stopień kontradmirała, a już 28 czerwca 1916 „za wyróżnianie się w służbie” – na wiceadmirała. Został przy tym przeniesiony na stanowisko dowódcy Floty Czarnomorskiej. Już od lipca podjął tam intensywną walkę minową, stawiając ok. 2000 min na wodach tureckich[1]. Po rewolucji lutowej 1917, kiedy we flocie wzrosło rozprzężenie i agitacja bolszewicka, zajął pozycję antyrewolucyjną. Po próbie rozbrojenia go przez komitet okrętowy 9 czerwca, kiedy to Kołczak odmówił oddania broni, ale wyrzucił szablę do morza, złożył następnie dowództwo floty wskutek niemożności dowodzenia w takich warunkach i został wezwany do Piotrogrodu[1]. Z uwagi na to, że jego osoba zaczynała się robić popularna w kręgach politycznych, Rząd Tymczasowy zdecydował o wysłaniu go w lipcu 1917 do USA przez Wielką Brytanię, w celu wykorzystania jego doświadczeń do rozwoju amerykańskiej broni minowej i planowania ewentualnego desantu w Dardanelach. Wkrótce Kołczak zdecydował powrócić do Rosji i w listopadzie 1917 dostał się do Jokohamy w Japonii, gdzie dowiedział się o rewolucji październikowej w Rosji[1]. Chcąc dalej walczyć przeciwko Niemcom, usiłował dostać się do rosyjskich oddziałów po stronie brytyjskiej w Mezopotamii, ale ostatecznie powierzono mu organizację sił rosyjskich, ochraniających Kolej Wschodniochińską (KWŻD) przed zapędami Chińczyków i w kwietniu 1918 przybył do Harbinu (samą koleją zarządzał gen. Dimitrij Chorwat, który ogłosił się tymczasowym wielkorządcą Rosji)[1]. Po kilku miesiącach jednak, zniechęcony konfliktami, Kołczak wyjechał do Japonii na leczenie.

Aleksander Wasiljewicz Kołczak w mundurze oficera marynarki

W październiku 1918 z generałem angielskim A. Noksem przybył do Omska i 4 listopada został wyznaczony na ministra wojny i marynarki w antybolszewickim rządzie koalicyjnym (Ogólnorosyjski Rząd Tymczasowy, zwany też Rządem Syberyjskim lub Dyrektoriatem) z siedzibą w Omsku[1]. Jednak 18 listopada 1918 z udziałem kadetów, białych oficerów niezadowolonych z rządów Dyrektoriatu i czeskiego gen. Gajdy, Kołczak dokonał przewrotu. Ustanowiwszy dyktaturę, ogłosił się „wielkorządcą państwa rosyjskiego” (ros. Верховний Правитель Российского государстваwierchowyj prawitiel) w stopniu najwyższego dowódcy naczelnego. Podporządkowana mu Rada Ministrów nadała mu stopień admirała[1]. Przejął armię, której wcześniej udało się – z istotną pomocą Korpusu Czechosłowackiego – zająć Syberię do Uralu[2]. W styczniu 1919 wojska czechosłowackie, które nie miały dalszego interesu w uczestnictwie w wojnie, wycofano z frontu do ochrony linii kolejowych, a główny ciężar walk spoczywał na białej armii. W marcu 1919 armia Kołczaka dotarła ponownie (po wrześniowej ofensywie bolszewików) do Wołgi, odzyskując Kazań. Armia ta poniosła jednak klęskę w wyniku kontrofensywy Armii Czerwonej w listopadzie 1919. 14 listopada 1919 padł Omsk, a Kołczak przeniósł rząd do Irkucka[1]. 4 stycznia 1920 Kołczak abdykował w pociągu ewakuacyjnym, przekazując swe pełnomocnictwa gen. Antonowi Denikinowi[3].

Admirała mieli ochraniać żołnierze Korpusu Czechosłowackiego, którym ententa 7 stycznia 1920 powierzyła go pod opiekę. Jednakże w zamian za zapewnienie swobody ewakuacji Korpusu przez rejon Irkucka oraz Bajkału, jego dowództwo w porozumieniu z głównodowodzącym siłami ententy, gen. Janinem, wydało Kołczaka oraz ewakuowane przez niego carskie rezerwy złota nowo powołanemu rządowi eserowsko-mienszewickiemu (Ośrodkowi Politycznemu – Politcentr) w Irkucku[3]. Po przejściu Policentru irkuckiego 21 stycznia pod kontrolę bolszewików, 7 lutego 1920 w Irkucku po 6-dniowym śledztwie Kołczak został przez nich rozstrzelany.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Film[edytuj | edytuj kod]

Działalność Aleksandra Kołczaka podczas I wojny światowej oraz rosyjskiej wojny domowej została przedstawiona w filmie Andrieja Krawczuka z 2008, pt. Admirał.

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 S. Bałakin, op.cit.
  2. D. Bullock, op.cit., s. 24.
  3. 3,0 3,1 D. Bullock, op.cit., s. 34.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Bałakin: A.W. Kołczak: fakty, mnienija, dokumienty, w: Nawal nr 2, Moskwa 1992, s. 15-23 (ros.)
  • David Bullock: The Czech Legion 1914-20, seria Men-at-arms nr 447, Oxford: Osprey 2009, ISBN 978-1-84603-236-3 (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]