Aleksandr Markin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksandr Markin
Imię i nazwisko Aleksandr Andriejewicz Markin
Data i miejsce
urodzenia
10 października 1949
Magnitogorsk, Rosyjska FSRR
Data i miejsce
śmierci
2 września 1996
Petersburg, Rosja
Pozycja napastnik
Wzrost 191 cm
Masa ciała 79 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1967
1968–1970
1971–1974
1975–1977
1977–1979
Mietałłurg Magnitogorsk
SKA Chabarowsk
Zwiezda Perm
Zenit Leningrad
SKA Rostów nad Donem
? (?)
82 (14)
107 (71)
68 (26)
51 (19)

Aleksandr Andriejewicz Markin, ros. Александр Андреевич Маркин (ur. 10 października 1949 w Magnitogorsku, Rosyjska FSRR, zm. 2 września 1996 w Petersburgu, Rosja) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji napastnika.

Kariera piłkarska[edytuj]

Kariera klubowa[edytuj]

W 1967 rozpoczął karierę piłkarską w miejscowym klubie Mietałłurg Magnitogorsk. W latach 1968-1969 podczas służby w armii występował w wojskowym klubie SKA Chabarowsk. Następne 4 sezony bronił barw Zwiezdy Perm, a w 1974 zdobył tytuł króla strzelców Pierwszej Ligi ZSRR. Po tym jak na czele klubu Zenit Leningrad stał były trener Zwiezdy Nikołaj Samarin przeszedł do leningradzkiego klubu. W jesiennych mistrzostwach 1976 roku, strzelając 13 goli w 15 meczach, po raz pierwszy w historii Zenitu zdobył tytuł króla strzelców mistrzostw, również stał się jedynym graczem w historii klubu który strzelił 4 gole w jednym meczu. Po zakończeniu sezonu Markina sklasyfikowano na 4 miejsce w kategorii "Najlepszy Piłkarz Roku" po Astapowskim, Kipiani i Błochinu, został wpisany pod numerem 2 na liście 33 najlepszych graczy sezonu. Jednakże, pomimo tych osiągnięć, nie był zaproszony do reprezentacji ZSRR. Ten fakt oraz późniejsze problemy mieszkaniowe i rodzinne doprowadziły do tego, że piłkarz stał naruszać dyscyplinę i stracił miejsce w podstawowym składzie, a jesienią 1977 roku został wyrzucony z zespołu. W kolejnych dwóch sezonach grał w SKA Rostów nad Donem, po czym w 1979 zakończył karierę piłkarską[1].

Kariera zawodowa[edytuj]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej powrócił do Leningradu, gdzie zakończył Instytut Handlu Radzieckiego. Pracował jako dyrektor w wagonie restauracyjnym. 2 września 1996 zginął w pożarze w swoim mieszkaniu, nie mogąc się z niego wydostać się tak jak był pijany.[2].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj]

Sukcesy indywidualne[edytuj]

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]