Aleksandr Tichonow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksandr Tichonow
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1947
Ujskoje, ZSRR
Klub Dynamo Nowosybirsk
Wzrost 173 cm
Debiut w PŚ 15.01 1978, Ruhpolding
(6. miejsce - sztafeta)
Pierwsze punkty w PŚ 24.02 1978, Anterselva (4. miejsce - sprint)
Pierwsze podium w PŚ 2.04 1978, Sodankylä
(3. miejsce - sprint)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  ZSRR
Igrzyska olimpijskie
złoto Grenoble 1968 sztafeta
złoto Sapporo 1972 sztafeta
złoto Innsbruck 1976 sztafeta
złoto Lake Placid 1980 sztafeta
srebro Grenoble 1968 b.indywidualny
Mistrzostwa świata
złoto Zakopane 1969 b.indywidualny
złoto Zakopane 1969 sztafeta
złoto Östersund 1970 b.indywidualny
złoto Östersund 1970 sztafeta
złoto Hämeenlinna 1971 sztafeta
złoto Lake Placid 1973 b.indywidualny
złoto Lake Placid 1973 sztafeta
złoto Mińsk 1974 sztafeta
złoto Anterselva 1976 sprint
złoto Lillehammer 1977 sprint
złoto Lillehammer 1977 sztafeta
srebro Altenberg 1967 sztafeta
srebro Hämeenlinna 1971 b.indywidualny
srebro Anterselva 1975 sztafeta
srebro Ruhpolding 1979 b.indywidualny
brąz Lillehammer 1977 b.indywidualny
brąz Ruhpolding 1979 sztafeta
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Luleå 1968 sztafeta
brąz Luleå 1968 b.indywidualny
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za pracowniczą dzielność” (ZSRR) Medal „Za pracowniczą wybitność” (ZSRR)
Zakończenie kariery: 1980 r.

Aleksandr Iwanowicz Tichonow (ros. Алекса́ндр Ива́нович Ти́хонов, ur. 2 stycznia 1947 we wsi Ujskoje, Obwód czelabiński) – rosyjski biathlonista reprezentujący ZSRR. Jeden z najbardziej utytułowanych biathlonistów w historii, pięciokrotny medalista olimpijski i wielokrotny medalista mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sukces w karierze osiągnął w 1967 roku, kiedy wspólnie z Wiktorem Mamatowem, Rinatem Safinem i Nikołajem Puzanowem zdobył srebrny medal w sztafecie podczas mistrzostw świata w Altenbergu. Na tych samych mistrzostwach był też dziewiąty w biegu indywidualnym. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Luleå razem z kolegami z reprezentacji zdobył złoty medal[1], a indywidualnie był trzeci, za Norwegiem Torem Svendsbergetem i swym rodakiem Jurijem Krakosiewiczem. W tym samym roku wziął też udział w igrzyskach olimpijskich w Grenoble, stając na podium w obu konkurencjach. Najpierw był drugi w biegu indywidualnym, rozdzielając Magnara Solberga i rodaka Władimira Gundarcewa, tracąc do zwycięzcy 54,5 sekundy. Następnie razem z Gundarcewem, Mamatowem i Puzanowem zwyciężył w sztafecie.

Na rozgrywanych w 1969 roku mistrzostwach świata w Zakopanem odniósł podwójne zwycięstwo. Oprócz kolejnego triumfu w drużynie zwyciężył też w biegu indywidualnym, wyprzedzając Rinata Safina i Magnara Solberga. Wyniki ten powtórzył rok później, podczas mistrzostw świata w Östersund. Trzeci z rzędu złoty medal w sztafecie na imprezie tego cyklu zdobył na mistrzostwach świata w Hämeenlinna w 1971 roku. W biegu indywidualnym tym razem zajął drugie miejsce, ulegając tylko Dieterowi Speerowi z NRD.

W 1972 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Sapporo, gdzie razem z Mamatowem, Safinem i Iwanem Biakowem zdobył kolejne złoto w sztafecie. Indywidualnie zajął czwarte miejsce, przegrywając walkę o podium z Larsem-Göranem Arwidsonem ze Szwecji. Dwa złote medale wywalczył również na mistrzostwach świata w Lake Placid w 1973 roku. Indywidualnie wyprzedził Giennadija Kowalowa i Tora Svendsbergeta. Zwycięska sztafeta ZSRR wystąpiła w składzie: Aleksandr Tichonow, Rinat Safin, Jurij Kołmakow i Giennadij Kowalow.

Z mistrzostw świata w Mińsku w 1974 roku po raz pierwszy od 7 lat wrócił bez indywidualnego medalu. W debiutującym w programie sprincie był jedenasty, a w biegu indywidualnym był piąty, za to w sztafecie ponownie zwyciężył. Podobne wyniki uzyskał podczas mistrzostw świata w Anterselvie rok później, gdzie zajmował siódme miejsce w biegu indywidualnym, szóste w sprincie oraz drugie w sztafecie.

Podczas igrzysk olimpijskich w Innsbrucku w 1976 roku ponownie był członkiem zwycięskiej sztafety. W biegu indywidualnym zajął piąte miejsce. Z uwagi na brak sprintu w programie olimpijskim w tym samym roku zorganizowano mistrzostwa świata w Anterselvie, gdzie rozegrano tylko tą konkurencję. Tichonow zwyciężył, wyprzedzając dwóch innych reprezentantów ZSRR: Aleksandra Jelizarowa i Nikołaja Krugłowa. Swój ostatni indywidualny złoty medal zdobył na mistrzostwach świata w Vingrom w 1977 roku. Ponownie był tam najlepszy w sprincie, plasując się przed Aleksandrem Uszakowem i Nikołajem Krugłowem. Ponadto zwyciężył w sztafecie, a w biegu indywidualnym był trzeci, za Heikkim Ikolą z Finlandii i Norwegiem Sigleifem Johansenem.

Bez medalu wrócił za to z mistrzostw świata w Hochfilzen w 1978 roku, gdzie w konkurencjach indywidualnych plasował się poza czołową dziesiątką, a w sztafecie reprezentacja ZSRR zajęła czwarte miejsce. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Ruhpolding był drugi w biegu indywidualnym, przegrywając tylko z Klausem Siebertem z NRD. Wspólnie z kolegami z reprezentacji zdobył też brązowy medal w sztafecie. Ostatni sukces osiągnął na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid w 1980 roku, gdzie wspólnie z Władimirem Alikinem, Władimirem Barnaszowem i Anatolijem Alabjewem zdobył swój czwarty złoty medal olimpijski. Wystartował tam też w sprincie, kończąc rywalizację na dziewiątej pozycji. Podczas ceremonii otwarcia tych igrzysk był chorążym reprezentacji ZSRR[2]. W 1980 roku zakończył karierę.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 15 stycznia 1978 roku w Ruhpolding, zajmując szóste miejsce w sztafecie. Pierwsze punkty wywalczył 24 lutego 1978 roku w Anterselvie, gdzie był czwarty w sprincie. Na podium zawodów tego cyklu pierwszy raz stanął 2 kwietnia 1978 roku w Sodankylä, kończąc rywalizację w sprincie na trzeciej pozycji. W kolejnych startach jeszcze trzy razy plasował się w czołowej trójce: 21 stycznia 1979 roku w Anterselvie i 6 kwietnia 1979 roku w Bardufoss wygrał bieg indywidualny, a 28 stycznia 1979 roku w Ruhpolding był drugi w tej konkurencji. W klasyfikacji generalnej sezonu 1978/1979 był czwarty.

Poza sportem[edytuj | edytuj kod]

Był wielokrotnie odznaczany. Otrzymał między innymi: Medal „Za pracowniczą wybitność” (1968), Order Czerwonej Gwiazdy (1969), Medal „Za pracowniczą dzielność” (1972), Order Czerwonego Sztandaru Pracy (1976), Order Lenina (1980) i Order Przyjaźni (1999)[3].

W maju 2002 został wybrany na wiceprezydenta Międzynarodowej Unii Biathlonu (IBU). Przez kilka lat mieszkał w Austrii.

W 2002 roku został aresztowany w związku z podejrzeniami o udział w próbie zabójstwa gubernatora obwodu kemerowskiego, Amana Tulejewa[4]. Tichonow nie przyznał się do winy, mimo to w 2007 roku został skazany na 3 lata pozbawienia wolności za próbę otrucia Tulejewa. Na mocy amnestii nie odbył kary[5].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Rok Miejscowość Konkurencje
IN SP PU MS RL RM
1968 Grenoble 2. nd. nd. nd. 1. nd.
1972 Sapporo 4. nd. nd. nd. 1. nd.
1976 Innsbruck 5. nd. nd. nd. 1. nd.
1980 Lake Placid 9. nd. nd. nd. 1. nd.

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Rok Miejscowość Konkurencje
IN SP PU MS RL RM
1967 Altenberg 9. nd. nd. nd. 2. nd.
1969 Zakopane 1. nd. nd. nd. 1. nd.
1970 Östersund 1. nd. nd. nd. 1. nd.
1971 Hämeenlinna 2. nd. nd. nd. 1. nd.
1973 Lake Placid 1. nd. nd. nd. 1. nd.
1974 Mińsk 5. 11. nd. nd. 1. nd.
1975 Anterselva 7. 6. nd. nd. 2. nd.
1976 Anterselva nd. 1. nd. nd. nd. nd.
1977 Vingrom 3. 1. nd. nd. 1. nd.
1978 Hochfilzen 17. 17. nd. nd. 4. nd.
1979 Ruhpolding 2. 6. nd. nd. 3. nd.

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Rok Miejscowość Konkurencje
IN SP PU MS RL RM
1968 Luleå 3. nd. nd. nd. 1. nd.

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
1977/1978 7.
1978/1979 4.
1979/1980 -

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Lp. Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Lokata Pudła Czas biegu Strata Zwycięzca
1. 2 kwietnia 1978 Finlandia Sodankylä Sprint na 10 km 3. 1 32:00,2 +1:01,5 Władimir Barnaszow
2. 21 stycznia 1979 Włochy Anterselva Bieg indywidualny na 20 km 1. 1 ?
3. 28 stycznia 1979 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Ruhpolding Bieg indywidualny na 20 km 2. 0+0+2+0 1:07:40,1 +1:42,0 Klaus Siebert
4. 6 kwietnia 1979 Norwegia Bardufoss Bieg indywidualny na 20 km 1. 2 1:06:45,0

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]