Aleksandra Majewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksandra Izabella Majewska (ur. 16 listopada 1907 w Łodzi, zm. 10 czerwca 1990 tamże[1]) – polska pedagog społeczna, wychowawca, organizatorka opieki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzona w rodzinie urzędniczej (ojciec poległ podczas I wojny światowej w armii rosyjskiej). Była najstarszą z trójki rodzeństwa. By utrzymać rodzinę w trudnych czasach podjęła pracę już w okresie nauki szkolnej – była higienistka i opiekunką dzieci na koloniach. Maturę zdała w 1928 w Gimnazjum im. Emilii Sczanieckiej w Łodzi. Od 1928 do 1930 pracowała jako świetliczanka w V Domu Wychowawczym im. Stefana Żeromskiego[1].

W 1930 zdała eksternistycznie egzamin dyplomowy na nauczyciela szkół powszechnych i wyjechała do Warszawy, gdzie podjęła studia na Wolnej Wszechnicy Polskiej (Studium Pracy Społeczno-Oświatowej i Wydział Pedagogiczny). W 1936 napisała pracę dyplomową (Warunki życia dzieci rodzin bezrobotnych na Woli). Od 1935 do 1940 była kierownikiem II Stacji Opieki nad Dzieckiem w Łodzi. Kierowała też łódzką Poradnią Wychowawczą oraz Centralną Świetlicą Publicznych Szkół Dokształcających[1].

Od 1940 do 1945 kierowała poradniami dziecięcymi i młodzieżowymi w Warszawie. Uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Przed wybuchem powstania warszawskiego wywiozła do Stoczka Łukowskiego osiemdziesiąt dzieci, które częściowo osierocone po powstaniu stały się pensjonariuszami założonego przez nią w Stoczku domu dziecka. W końcu 1945 i w 1946 założyła jeszcze podobne placówki w Bartoszewie, Lucieniu i Sierakówku[1].

W 1947 otrzymała stopień magistra filozofii w zakresie pedagogiki społecznej na Uniwersytecie Łódzkim (praca Wyniki badań w zastępczych rodzinach łódzkich). Była potem starszym asystentem w Katedrze Pedagogiki Społecznej Uniwersytetu Łódzkiego. Od 1946 pracowała również w Miejskiej Pracowni Psychologicznej w Łodzi[1].

Doktoryzowała się na Uniwersytecie Warszawskim w 1962 (praca: Dzieci, młodzież i alkoholizm rodziców). Od 1957 do 1964 pracowała w Poradni Zawodowej dla Młodzieży w ramach łódzkiego kuratorium oświaty. Była tam wychowawcą psychologiem do przejścia na emeryturę, która nie była końcem jej zawodowej drogi – potem pracowała nadal, m.in. w łódzkiej izbie wytrzeźwień. Była również aktywnym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Po 1972 prowadziła w swojej parafii seminaria, m.in. na temat życia i pracy Janusza Korczaka i Alberta Schweitzera[1].

Nie założyła rodziny. Pochowana jest na Starym Cmentarzu w Łodzi, w grobie swojej matki (kwatera 5, linia 2, numer grobu – 29)[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Odznaka Przyjaciela Dziecka (1963),
  • Złota Odznaka Zasłużonego Działacza TPD (1974),
  • Order Uśmiechu (1975)[1].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Niektóre publikacje:

  • Warunki życia dzieci rodzin bezrobotnych na Woli (1937),
  • Pomoc wychowawcza; wyniki wychowania w rodzinach zastępczych; Wnioski (1948, współautorstwo: Helena Radlińska),
  • Dzieci, młodzież i alkoholizm rodziców (1963),
  • Dzieci alkoholików i młodzież w Izbie Wytrzeźwień w Łodzi (1963),
  • Nauka wyrównawcza w szkołach łódzkich (1963),
  • Dzieci w rodzinach włókniarskich (1966),
  • Przystosowanie społeczne dorosłych dzieci w łódzkich rodzinach alkoholików i niealkoholików (1973),
  • Z badań nad skutecznością oddziaływania poradni dla młodzieży (1974),
  • Działacze społecznych poradni wychowawczych (1974)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Irena Lepalczyk, Majewska Aleksandra Izabella, w: Praca Socjalna, nr 1/2018, s.150-152, ISSN 0860-3480
  2. Obserwatorium Edukacji, Felieton nr 97. Dzień Wspomnień o Tych Którzy Odeszli