Aleksy Antkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksy Antkiewicz
Data i miejsce urodzenia 12 listopada 1923
Katlewo
Data i miejsce śmierci 3 kwietnia 2005
Gdańsk
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
III miejsce Londyn 1948 boks
(waga piórkowa)
II miejsce Helsinki 1952 boks
(waga lekka)
Mistrzostwa Europy
Brąz Warszawa 1953 waga lekka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie
Aleksy Antkiewicz (drugi od prawej)

Aleksy Antkiewicz (ur. 12 listopada 1923 w Katlewie, zm. 3 kwietnia 2005 w Gdańsku) – polski bokser, pierwszy powojenny medalista olimpijski, zwany „Bombardierem z Wybrzeża”.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Syn Bronisława. W rodzinnej miejscowości mieszkał tylko trzy lata, gdyż w 1926 roku rodzina przeniosła się do Gdyni. Pierwsze zetknięcie z boksem miało miejsce w 1938 roku w miejscowym klubie Błękitni. Gdy pierwszy klub został rozwiązany, zmienił tuż przed wojną barwy klubowe na Flotę Gdynia. Podczas okupacji niemieckiej pracował na kolei jako przymusowy robotnik. Koniec wojny zastał go w obozie pracy w Burghausen, w Bawarii, który został wyzwolony przez VIII Armię USA. Tam też stoczył pierwsze walki z czarnoskórymi Amerykanami. Wrócił do Polski przez Czechosłowację. Rodzina (miał jeszcze trzech młodszych braci: Ryszarda, Henryka i Mieczysława) przeżyła wojnę. Po powrocie do Trójmiasta - wrócił też do boksu, ale często zmieniał kluby: Grom Gdynia (1945), Kotwica Gdynia (1946), a następnie MKS Gdynia (1946-1948), który po przeniesieniu do Gdańska przekształcił się w Gwardię Gdańsk (1949-1955). W barwach tego klubu walczył do zakończenia kariery (6 lutego 1955).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Dwukrotnie żonaty - pierwsza małżonka Lidia zmarła w 1976, druga żona Zofia. Miał trzy córki: Bożenę, Elżbietę i Katarzynę. Mieszkał wiele lat w Słupsku, potem u córki w Gdańsku.

Pochowany na Cmentarzu Salvator Nowy w Gdańsku[1].

Sukcesy sportowe[edytuj | edytuj kod]

Jako jedyny Polak zdobył medal podczas Igrzysk Olimpijskich w Londynie 1948, gdzie zajął trzecie miejsce w wadze piórkowej (w półfinale pokonał go późniejszy mistrz Ernesto Formenti z Włoch). Jeszcze większy sukces odniósł cztery lata później, gdy na olimpiadzie w Helsinkach 1952 wywalczył srebrny medal w wadze lekkiej (przegrał z innym Włochem Aureliano Bolognesim).

Czterokrotnie startował w Mistrzostwach Europy. W Dublinie 1947 i w Oslo 1949 zajmował miejsca w ćwierćfinale wagi piórkowej. W Mediolanie 1951 odpadł w eliminacjach wagi lekkiej, a w pamiętnych dla Polski mistrzostwach w Warszawie 1953 zdobył brązowy medal (także w kategorii lekkiej).

Był pięciokrotnym mistrzem Polski: w wadze piórkowej w 1947, 1948, 1949 i 1950 oraz w wadze lekkiej w 1951, a raz wicemistrzem (w wadze lekkiej w 1954).

Wystąpił 13 razy w reprezentacji Polski, wygrywając 6 walk i 7 przegrywając. W swojej karierze stoczył 250 walk, 215 wygrał, 8 zremisował i 27 przegrał.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery pracował jako trener w macierzystym klubie Wybrzeżu Gdańsk. Jego wychowankami byli m.in. olimpijczycy Henryk Dampc, Hubert Skrzypczak i Kazimierz Adach. W latach 1974-1989 prowadził drużynę bokserską Czarnych Słupsk.

Nagrody, odznaczenia i tytuły[edytuj | edytuj kod]

W 1948 został laureatem Plebiscytu Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski, a w 1989 Nagrody im. Aleksandra Rekszy. W 1999 nadano mu tytuł honorowego obywatela miasta Słupska.

Zasłużony Mistrz Sportu. Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2], Złotym Krzyżem Zasługi (1953)[3] i medalem Europejskiej Federacji Boksu Amatorskiego. Słupskie rondo u zbiegu ulic Kaszubskiej, Madalińskiego i Kościuszki od 2005 roku nosi imię Aleksego Antkiewicza.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]