Alenia C-27J Spartan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
C-27J Spartan
C-27J Spartan w malowaniu RAAF
C-27J Spartan w malowaniu RAAF
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent Leonardo (dawniej Alenia Aeronautica)
Typ samolot transportowy
Załoga 2 lub 3
Historia
Data oblotu wrzesień 1999
Lata produkcji 2004-
Egzemplarze 78
Liczba wypadków
 • w tym katastrof
0
0
Dane techniczne
Napęd 2 silniki turbośmigłowe Rolls-Royce AE2100-D2A
Moc każdy 4640 KM (3460 kW)
Wymiary
Rozpiętość 28,7 m
Długość 22,7 m
Wysokość 10,5 m
Powierzchnia nośna 82 m²
Masa
Własna 17 000 kg
Startowa 30 500 kg
Osiągi
Prędkość maks. 602 km/h
Prędkość przelotowa 583 km/h
Prędkość minimalna 194 km/h
Pułap praktyczny 9144 m
Zasięg 4260 km (z 6t ładunku)
1852 km (z 10t ładunku)
Dane operacyjne
Liczba miejsc
60 żołnierzy lub 46 spadochroniarzy lub 36 noszy
Przestrzeń ładunkowa
11 500 kg
Użytkownicy
C-27J operators.png

Alenia C-27J Spartanwłoski średni samolot transportowy, wersja rozwojowa Aeritalia G.222, stworzony przez Alenia Aeronautica we współpracy z Lockheed Martin, wykorzystując doświadczenia przy budowie C-130J Super Hercules. Od maszyny Lockheeda zapożyczono nowy szklany kokpit oraz wzmocniony wariant sześciołopatkowych silników Rolls-Royce AE 2100. W porównaniu do G.222 uzyskano 35% większy zasięg oraz 15% większą prędkość, także udźwig wzrósł z 9 do 11,5 tony. Nazwę samolotu zapożyczono z oznaczenia C-27A Spartan, czyli G.222 w służbie USA.

W 2000 roku samolot był oferowany w przetargu Sił Powietrznych RP na następcę An-26, maszyna nie została dopuszczona do negocjacji, ponieważ nie posiadała potrzebnych certyfikatów, a Włosi nie byli w stanie sprostać terminowi dostaw. Zdecydowano się na tańszą o jedną trzecią, już produkowaną CASA C-295[1], oprócz różnicy cen C-27 w porównaniu do C-295 ma lepsze parametry w: udźwig o 2 tony, prędkość przelotowa o 102 km/h oraz wyższą kabinę, C-295 ma natomiast dłuższą kabinę, większą przestrzeń ładunkową oraz wymaga krótszych pasów startowych. Od tego czasu Alenia zdobyła 12 klientów eksportowych na 70 C-27J. Największe zamówienie od USA zostało anulowane z powodu oszczędności i zamknęło się na 21 samolotach. 12 sztuk wyprodukowano dla rodzimych wojsk lotniczych. Dla porównania hiszpańska CASA (część koncernu Airbus) od 1999 do 2015 zakontraktowała 161 C-295 dla 19 państw.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

 Australia (10)
  • Royal Australian Air Force: W 2012 roku zamówiono 10 samolotów (za pośrednictwem L-3 Communications z USA poprzez Foreign Military Sales), samoloty zastąpiły wycofane w 2009 roku DHC-4 Caribou należące do eskadry No. 35 Squadron[2]. Pierwszy egzemplarz oblatano 19 grudnia 2013[3]. Pierwszy dostarczono 30 czerwca 2015[4]. Ostatni (10 szt.) dostarczono 18 kwietnia 2018 roku. Samoloty stacjonują w RAAF Base Richmond koło Sydney[5].
 Bułgaria (3)
  • Bułgarskie Siły Powietrzne W 2006 zamówiły 5 C-27J, ale z powodu problemów finansowych Sofii kontrakt anulowano po dostarczeniu trzeciej maszyny. Trzeci egzemplarz odebrano 31 marca 2011[6].
 Czad (2)
 Grecja (8)
  • Polemiki Aeroporia: Zakupiły 12 maszyn w 2003 za 272,72 mln USD i były pierwszym użytkownikiem samolotu, ich dostawy rozpoczęto w 2005, dostarczono 8, w związku z cięciami zrezygnowano z ostatnich 4. Samoloty należą do eskadry 354 TTS „Pegaz”.
 Kenia (zamówiono 3)
  • W 2018 roku ujawniono, że kraj zaciągnął kredyt na zakup samolotów C-27J i śmigłowców AW139[8].
 Litwa (3)
 Maroko (4)
  • Zakupiono 4 C-27J dla tamtejszych sił powietrznych za łącznie 130 mln Euro.
 Meksyk (4)
 Peru (2)
  • Fuerza Aérea del Perú: 18 grudnia 2013 roku zamówiono dwa samoloty[9]. W 2015 liczbę zwiększono do czterech[10] Pierwszy samolot odebrano w marcu 2013, drugi w czerwcu 2015[11]. Spartany należą do Grupo Aéreo Nº 8. Peru zastępuje osiem An-32 i dwa An-72 eksploatowanych w siłach zbrojnych.
 Rumunia (7)
 Słowacja (2)
 Stany Zjednoczone (21)
  • United States Air Force (2010-2014): Planowano pozyskanie 38 C-27J, pierwotna umowa zakładała zakup 54 maszyn dla United States Army i 24 dla USAF (przetarg opiewał na 145 samolotów), ale maszyny trafiły ostatecznie do Air National Guard. Maszyny miały zastąpić Shorts C-23 Sherpa i Fairchild C-26 Metroliner. Po dostarczeniu 13 sztuk z dalszych zakupów zrezygnowano w wyniku cięć, wyprodukowano jeszcze osiem sztuk, łącznie 21 sztuk zostanie rozdysponowano między dowództwo operacji specjalnych AFSOC i straż przybrzeżną USCG.
  • United States Special Operations Command (2013-): Zaplanowano siedem sztuk[17].
  • United States Coast Guard (2014-): Siedem sztuk w wersji HC-27J[18]
  • US Forest Service otrzyma siedem z 14 sztuk, jakie przekazano Coast Guard.
 Włochy (12)
  • Aeronautica Militare: Wykorzystują 12 maszyn dostarczonych w latach 2007-2009 (z sondą do pobierania paliwa w locie). Jedną sztuka przebudowano w 2014 roku do wersji uzbrojonej (gunship) MC-27J Praetorian. Łącznie trzy mają być przebudowane.
 Zambia (zamówiono 2)
  • W 2017 roku ujawniono, że w 2015 roku Zambia zamówiła dwa Spartany. Dostawa zaplanowana jest na 2018 rok[19].

Podobne samoloty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]