Alexandre Millerand

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alexandre Millerand
Alexandre Millerand, 12e président de la République française.jpg
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1859
Paryż
Data i miejsce śmierci 7 kwietnia 1943
Wersal
Prezydent Francji
Okres od 23 września 1920
do 11 czerwca 1924
Poprzednik Paul Deschanel
Następca Gaston Doumergue
Premier Francji
Okres od 20 stycznia 1920
do 24 września 1920
Poprzednik Georges Clemenceau
Następca Georges Leygues
Francuski Książę Andory
Okres od 23 września 1920
do 11 czerwca 1924
Poprzednik Paul Deschanel
Następca Gaston Doumergue
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Ordre de l'Etoile d'Anjouan GC ribbon.svg Ordre du Dragon d'Annam (par le Gouvernement Francais) GC ribbon.svg Krzyż Wielki Orderu Królewskiego Kambodży Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Czarnej Ordre du Nichan el-Anouar GC ribbon.svg Order Królewski Serafinów (Szwecja) Order Orła Białego (1921-1990)

Alexandre Millerand (ur. 10 lutego 1859 w Paryżu, zm. 7 kwietnia 1943 w Wersalu) – socjalistyczny polityk francuski, premier i prezydent Francji.

Życiorys[edytuj]

Z zawodu adwokat i dziennikarz, od roku 1885 deputowany, socjalistyczny zwolennik uspołecznienia wszystkich dóbr. W latach 1899–1902 minister handlu, najpierw za przyzwoleniem swej partii, później jako radykał mieszczański zaczął przechodzić stopniowo na prawicę. W 1904 został wykluczony z partii lewicy. Związany był z Francuską Sekcją Międzynarodówki Robotniczej, tzw. SFIO. W 1905 podpisał zmianę ustawy na dziesięciogodzinny dzień pracy i ubezpieczenie na starość. W latach 1909–1911 minister komunikacji, stłumił strajk kolejowy. Był ministrem wojny w latach 1912–1913 i 1914–1915 i swoją energią przyczynił się w znacznej mierze do zahamowania pochodu Niemców nad Marną. Ustąpił z urzędu w 1915, w latach 1919–1920 był nadkomisarzem dla Alzacji i Lotaryngii.

Pełnił urząd ministra spraw zagranicznych, a następnie premiera Francji od 20 stycznia do 23 sierpnia 1920. Po ustąpieniu Paula Deschanela został wybrany prezydentem republiki i był nim w okresie od 23 września 1920 do 11 czerwca 1924.

W 1921 odznaczony szwedzkim Orderem Serafinów[1], a 13 lipca tego samego roku polskim Orderem Orła Białego[2].

Był jednym z głównych przywódców Bloku Narodowego, prowadził jego politykę na zewnątrz (okupacja Zagłębia Ruhry) oraz w stosunkach wewnętrznych. Zwycięstwo wyborcze Kartelu Lewicy w 1924 zmusiło go do ustąpienia. Po ustąpieniu z urzędu od 1926 do 1940 pełnił urząd senatora.

Został pochowany na Cmentarzu Passy.

Przypisy

  1. Sveriges statskalender. Sztokholm: 1925, s. 903
  2. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 157 z 19 lipca 1921.